Mijn hele leven voelde ik me een buitenaards wezen

Mijn hele leven voelde ik me een buitenaards wezen

augustus 17, 2019 0 Door admin


CBD Olie kan helpen bij ADHD. Lees hoe op MHBioShop.com

Huile de CBD peut aider avec TDAH. Visite HuileCBD.be


ADHD person here and a lot of this hit home, especially the RSD thing. I’ve lost two jobs over it, the second being a job I really liked until I got a new boss that never said anything positive about my work.

posted by SansPoint at 8:02 AM on August 16 [2 favorites]

I was hoping this was the same person who did the ADHD/anxiety comic (which was so small on my phone I couldn’t read it, and then I couldn’t figure out how to make it bigger, and it didn’t occur to me to bring it up on my PC, so it all became A Thing), and it is! I am glad to see it, especially in large enough format I can actually read it now!

posted by mittens at 8:10 AM on August 16 [3 favorites]

Yeah, this feels right. I especially like the cartoon about the “buttons”. And the one about the balls. And the one about RSD. And the one –

OK, that’s enough. I have phone calls to make.

posted by nubs at 8:14 AM on August 16 [3 favorites]

Ahahahaha. Whether it’s ADHD or autism, these comics are so


perfect and on the nose. I’ve been subscribing to them lately and really revelling in them, and her perspective is so very astute about why these things happen and what happens to them.

God, the

anxiety ones

. Yeah, that’s my life, right there. I’m trying to fix some of the anxiety, but it’s not easy throwing off shit like “try harder” when it’s been infused into your bones since birth.

posted by sciatrix at 8:18 AM on August 16 [7 favorites]

  1. Holy shit these are great.
  2. I wish “media about X by a person who just now learned about X” was not such a thing. Like, writing/drawing your way through a new experience is real and valid, and also I see a lot of mental health stuff online from newly diagnosed people, and I want to hear more from people who got their diagnosis ages ago and can draw on years of accumulated experience.
  3. Holy shit these are great!!!

posted by nebulawindphone at 8:20 AM on August 16 [3 favorites]

One of these days I’m going stop reading posts like this and thinking “haha this is me, I should maybe do something about it ” and start thinking “Haha this is me, I’m glad I’m doing something about it”.

posted by Reyturner at 8:22 AM on August 16 [12 favorites]

I’ve been seeing some of these making the rounds the last few days and have really enjoyed and appreciated ‘em; Pina’s doing really nice work.

posted by cortex at 8:23 AM on August 16

I read

this comic

maybe two months ago, felt seen, and finally got a diagnosis and prescription a week ago. I doubt I would have sought treatment otherwise.

Time will tell how it works out, but I’m cautiously optimistic. Maybe the cycle of inaction, shame, and anxiety doesn’t have to be the story of my life.

posted by a series of tube socks at 8:44 AM on August 16 [9 favorites]

I cleaned almost my entire apartment on Wednesday, and it went exactly like she describes in the comic. I had one goal in mind but it just kept being put under new ideas. Luckily, I had a few hours to just ping pong between tasks endlessly every 1-3 minutes as each new idea worried and overwhelmed me. At one point, I spent 20 minutes popping out keys on my keyboard, cleaning them with rubbing alcohol and getting (oh god so much) fur/gunk out of the bottom part.

Why? There was no real reason to do this except I suddenly noticed I had never cleaned it.. but I also never really use my desktop computer and it’s very old. Of course, I cleaned about 1/3 of it by popping out random keys and doing that after being able to focus on just the F keys. Again… why! So yeah, I get it.

posted by OnTheLastCastle at 8:45 AM on August 16 [6 favorites]

Oh, do I ever resemble these comics.

I currently resemble the one about sending emails. I just worked my ass off on a membership email for a group I’m in and… 1) I sent it out at the last minute; 2) I really think I could have done a better job at it but I just couldn’t figure out exactly HOW; and 3) I forgot to add the attachment. At least it’s better than the time that I accidentally sent out a faux-personalized letter to prospective vendors…and put them all in the cc column, not the bcc one. I thought that I was going to simply die that day.

posted by Gray Duck at 8:47 AM on August 16 [1 favorite]

I wish “media about X by a person who just now learned about X” was not such a thing. Like, writing/drawing your way through a new experience is real and valid, and also I see a lot of mental health stuff online from newly diagnosed people, and I want to hear more from people who got their diagnosis ages ago and can draw on years of accumulated experience.

Is Pina newly diagnosed? She’s been doing these comics since May, but there’s nothing about her work that struck me as that rush of self-identity that comes from a new, adult diagnosis that you didn’t already kind of expect was coming. (And in fact I’m pretty sure that she was an adult diagnosis who was, indeed, pretty sure it was coming based on

this comment

, posted well after she had started making comics.) The Bored Panda article says she’s dealt with ADHD for “a while now,” but Pina herself didn’t write that article and

was surprised (and delighted)

to find it posted.

All of this stuff resonates really strongly to me, but also, like… I got diagnosed with ADHD circa 1997ish, my autism spectrum diagnosis happened around 2002, and I’m still trying to figure this shit out and work out how to balance my brain with the things I want to do and say and be. Sometimes having a name to put to it is really important, in part for trying to face down the shame of all of it, but that isn’t a panacea. (I made my partner and roomie late for a gym class we were all going to last week, traffic patterns meant we wound up being 35minutes late, it was my fault for not paying attention or keeping track of time, and I burst into tears and wound up throbbing with the pain of that and cycling fruitlessly around how I was going to keep it from happening again for hours. It will happen again, and I still carry a lot of shame about that. There is so, so, so much shame.)

In some ways, also, having a childhood diagnosis bakes the shame into your bones (you’re so bad at pretending you got marked out right away), and in some ways it gives you a shield–I’m not stupid, I have this disability. And in some ways the diagnosis


the tool of shame: you


you have this problem, how can you not have fixed it already? Well. It’s fucking hard, okay!

Also, task switching is the absolute worst, and I would like to just marinate in hyperfocus forever some days. That’s life, I guess.

posted by sciatrix at 8:49 AM on August 16 [4 favorites]

I love these. I’m a non-ADHD person who always falls for ADHD people. My current 11-year partner is an ADHD guy. We work well together and our various ups and downs seem to really mostly line up in ways that are delightful. But a few of his… quirks… have always been tough for me to adjust to, stuff like “We’ve been together HOW long and you can’t remember my middle name???” I had always looked at it like a memory thing (which is how he always portrayed it) but reading these I guess it’s just an ADHD thing, and that’s actually really good to know.

posted by jessamyn at 8:50 AM on August 16 [2 favorites]

He knows your middle name. It’s if you ask him on the spot, he will blank out completely. I have an absurdly good memory for things, like I could walk you through games I played all the way back 25 years, but if I am asked what was my favorite movie I saw this year? I will be unable to remember a single movie I saw perhaps. It is very strange and very real. I often run through facts just so they’re top of mind.

My partner thought I never listened because I’d ask about the same thing a few times. But I usually know it if I focus or rather am not focusing too much.

posted by OnTheLastCastle at 9:00 AM on August 16 [10 favorites]

I had always looked at it like a memory thing

I mean, ADHD itself is in large part a memory thing. My friends call me a goldfish, and a big part of why things become overwhelming is that I struggle with juggling multiple unrelated pieces of information in my head at any given time. So I can’t think “oh I should do dishes after I pick up in my office” and expect like anybody else to finish picking up my office and think, yes, now it’s time for dishes! Since I know I won’t remember that if I don’t keep it front-of-mind the whole time, pretty soon I’m simultaneously thinking about literally everything that could possibly need doing, and then I’m basically also the person hiding under my desk gibbering.

But it also means that tools to get things outside of my head have been reasonably effective, and would have been even more so if I’d learned to use them as a kid instead of as a 30-something adult. Storing information in your brain is so overrated in an age of smartphones, but then you have to have the habits to remember to keep checking your calendar and to-do list and all that.

posted by Sequence at 9:15 AM on August 16 [6 favorites]

A friend/former roommate was finally diagnosed with ADHD a couple years back and she’s started sharing these. She’s got a lot of other stuff going down in her life at the moment, and the sense I get is that is that she’s taking great comfort in “yes, at least THIS is going right for me, I have something to point to that explains WHAT LIFE IS LIKE FOR ME!”

posted by EmpressCallipygos at 9:16 AM on August 16 [1 favorite]

He knows your middle name. It’s if you ask him on the spot, he will blank out completely.

Lol yes exactly this. I’ve blanked on the FIRST names of some of my closest friends when I needed to introduce them to someone and I was nervous.

These comics are all so, so, so relatable. Unfortunately I can’t take ADHD meds for medical reasons so I have to just struggle along the best I can. I’m finally able to live alone now and that has helped a lot, I don’t have to struggle with the horrible cycle of executive dysfunction (can’t do dishes today) > rejection sensitivity (everyone’s angry at me for not doing dishes!!!) > anxiety/self harm (if I don’t eat anything I won’t make dirty dishes so nobody can get mad at me) etc. Now I do the dishes when I can, and when I can’t I’m not bothering anyone but myself.

posted by 100kb at 9:21 AM on August 16 [4 favorites]

I have a freakishly good memory, but I can’t always access it in the moment. I am definitely the person who remembers factoids that I have heard once but forgets my debit card PIN when I’m trying to pay for my groceries. I think I read somewhere that ADHD people have deficits with working memory but not with longterm memory. I feel like I’m a closed-stack library, and I have everything in the stacks in my head, but I don’t have a good system for organizing and finding stuff once I’ve got it from the stacks and I’m supposed to get it at the check-out counter.

It is weird to me how specifically some of these comics resonate. Like, that running thing about not having drank enough water but not wanting to have to pee is a major reason that I don’t go for runs. (I also forget to eat lunch, and then I eat when I get home from work, and then I worry that I haven’t had enough time to digest before it gets dark, and then it’s too late to run.) And yeah, I agonize about emails and then forget to include the attachment. And then I agonize that people think I’m flaky because I forgot to send the attachment. And then I worry that I’ve over-apologized.

posted by ArbitraryAndCapricious at 9:22 AM on August 16 [5 favorites]

I did once get evaluated for ADHD but was told I was too high-functioning as a child to have it and that I was “borderline” but didn’t have it. Looking back, that doctor definitely had some obvious biases so I should maybe consider getting reevaluated, but for the most part I’ve constructed my life so my borderline non-ADHD or whatever the heck it is is not a huge problem. But it has required a considerable degree of strategizing and a not small amount of privilege to get to this point.

For example, I am now in a role where I don’t have a ton of hard deadlines, repetitive cyclical work or constraints on what I do each day. I can, for the most part, come in to work and think – oh I think I feel like working on x today, produce some cool stuff, come back the next day and work on y etc. My husband does a ton of everyday planning and making sure that all the gears of life are well-oiled. When he goes away for a few days and everything starts to fall apart I realize how much he does. I have constructed planning and reminder systems that work for me – bullet journaling for planning (no pressure, just add stuff to a list if you want, or not, no pressure) combined with calendar alerts, and, crucially, Siri on my phone. I find it way easier to just set a reminder for when I need to do something (“Remind me tomorrow at 7 am to mail card to my mom”) than to try to remember or remember to consult a list of things to do. This way, I can forget about things entirely, and they’ll still pop on an as needed basis. But it’s still an ongoing process that I struggle with and I’m constantly reminded of my inability to hold more than one thing to do in my head at once.

posted by peacheater at 9:26 AM on August 16 [1 favorite]

I was diagnosed at 39, (almost) 4 years ago. My whole life, I felt something was off, and was confused why some things were just hard or even impossible for me. I’m smart, in some ways wickedly smart. Why the hell was everything so hard? Why did even tasks I excelled at take so much longer for me than other people?

I honestly had not thought of or considered ADHD, at least not seriously. Largely because I didn’t understand the disorder wasn’t lack of attention, it was inappropriate attention. I dismissed it in my own mind (when pondering why I couldn’t human) because I COULD focus on certain things for a long ass time. Even when I should have stopped.


Reading about (and watching Dr. Russell Barkley’s lectures) was like someone had my user manual. I finally understood instead of just going “what is wrong with me? Why can’t I do this?”

I think there is a variant of people with ADHD who hyperfocus on learning new things. We can be smart as a whip, and that makes us all the more perplexing to those around us. To ourselves too.

(And the shower or new clothes or get dirty first or shower first loop; fuck.)

ArbitraryAndCapricious, I have trouble with running and what order to do things in. For me it’s not even drinking more water, but when is the “best” time to run, when should I eat, when should I shower, how do I do thing? My god it’s not that hard. Except it is, for us.

posted by [insert clever name here] at 9:32 AM on August 16 [6 favorites]

I have ADHD. I’ve been trying to do something about it for years. I’m at risk of losing my job right now, which would mean a lot of trouble for me in many reaching ways a lot of people don’t understand. It doesn’t make it any easier with that threat looming over my head. It’s not motivation for someone like me. A few weeks (or months?) ago I saw my GP to refer me to a psychiatrist. She could tell it was serious and said she’d have a social worker call to try and get me in as soon as possible. Shortly after that I lost my phone. I never got the call about the psychiatrist, and I’m still where I started. It took almost a year between getting up the nerves, and making appointments, and then making it TO appointments to finally start getting medication to help me.

I can go 10, 12, 14 hours without eating or using the bathroom or doing anything that normal people do. I count things obsessively when I’m bored. I catalogue things in my vincinity like some b-rated sherlock holmes. I can’t sleep without medication because my brain is always “on”. It constantly feels like i have 3 or 4 trains of thought going at once. I’m a crafty DIY person, but it takes me forever to finish projects (or mostly I don’t finish) because when I come to a solution I have to move. I’ll be sitting at my desk trying to figure something out, and when I do i HAVE to get up and walk around the house. Time doesn’t exist. I’ve always been this way, since I was a child, but it hasn’t occured to me up until the past 4 years or so that it could be from ADHD.

A thing that people don’t realize is that executive function isn’t just about things you don’t like. It could be getting a popsicle from the freezer, and if EF is acting up it just won’t happen.

posted by FirstMateKate at 9:38 AM on August 16 [5 favorites]

Unfortunately I can’t take ADHD meds for medical reasons so I have to just struggle along the best I can.

You know, stimulants don’t seem to work for me–they amp up the anxiety, so I freeze more, and I don’t process them well enough. I tried them again a while back and gave them up because the anxiety titration effects were fucking up my life more and more, and given the stigma and gatekeeping on the meds and the inherent difficulties of

getting your damn meds on time

when you have major executive function issues, I don’t miss them. I’m shamefully kind of glad they don’t work for me, because there’s so much stigma attached to them, but it does make me question whether ADHD is the right diagnosis or not–although in the long term, I suppose it doesn’t matter too much as long as I work out what the right one is; the executive function deficits are clearly the thing I’m struggling with.

You know what


been a life-saving med for me over the past year and a half, though?



Which is normally a blood pressure med, but which I first encountered being discussed in the context of PTSD: it’s an alpha agonist, and specifically one of its actions is to inhibit the release of norepinephrine, blunting the severity of the fight-or-flight trauma response. It’s gotten more and more commonly used with ADHD recently, apparently, down to William Dodson, whose work is… apparently controversial, but me, I always find myself struggling to breathe when I engage with it because it is generally so intuitive to me. I’m afraid of things that are intuitive and healing to me in this area; they’re painfully novel.

It was terrifying to bring my desire to try this med up with my psychiatrist–I hadn’t bothered disclosing either the ADHD dx or the autism one, because they didn’t seem relevant to the issues I was seeing her for (anxiety, depression, constant tension) and I didn’t want to deal with the fucking stigma. But. I found

this article

, and went “rejection-sensitive dysphoria–wait, wait, this is a thing?” and I brought up the possibility of just trying clonidine. It’s dirt cheap, has pretty much no side effects for me, but hell, I’ve had so many checks and nudges to

don’t do those things that are natural for you

that it took me months to get up the courage to just… bring it up, and then my psych was pretty skeptical until I explained those childhood diagnoses.


You guys. It works. It works

so well

. Like, it isn’t perfect, but it’s like–it’s like I can


and engage again. It means I can work on the things I find traumatic, sometimes. It means I can grit my teeth through the screaming horror of rejection and reject some of the well-meaning advice to just

be a different person

, and sift out valid criticism from background radiation. It’s like having skin again when I was wandering around totally raw.

I wonder sometimes about that, the notion that we’re all walking around with the kind of chronic trauma that gets named PTSD when it comes from gunfire and burning cars. It feels dangerous to claim that. But it doesn’t feel wrong, either.

posted by sciatrix at 9:42 AM on August 16 [14 favorites]

Question for people diagnosed late in life. What did the diagnosis mean for you? What did it change? I feel like getting it at this point in my life would be a formality but I’m also not sure what I should do about it.

posted by Reyturner at 9:42 AM on August 16 [1 favorite]

A thing that people don’t realize is that executive function isn’t just about things you don’t like. It could be getting a popsicle from the freezer, and if EF is acting up it just won’t happen.

Ahahaha, I have had that “okay, ti ik om op te staan ​​en het ijs te maken dat je wilt “…” kom op, sta op, pak het ijs “…” als je het nu niet eet, heb je geen ruimte om te eten “.. .. “wat is er mis met je, sta op, pak het ijs, je wilt het, het is

drie voet weg

” gesprek met mezelf vaker dan ik kan tellen. God. Het is zo irritant.

geplaatst door sciatrix a> op 9:44 AM a> op 16 augustus [ 6 favorieten ] p>

Ik werd gediagnosticeerd als een kind, maar mijn ouders kozen ervoor om mij om verschillende redenen geen medicijnen te geven. (Het was begin jaren 90, mijn ouders zijn ouder en ze hadden veel dingen gehoord over de bijwerkingen van Ritalin.) Als volwassene realiseerde ik me dat veel van mijn problemen en symptomen synoniem waren met ADHD, en werkte aan zorg voor wat therapie en medicijnen. Zelfs dat was een gedoe, nadat ik rechtstreeks naar een psychiater was gegaan en het bevel kreeg om een ​​ECG te krijgen voordat ze me iets zouden voorschrijven. Ik stelde het uitstellen van iets meer dan een jaar daarna uit.

Wat is er echter veranderd? Het veranderde hoe ik aan mezelf dacht, hoeveel van mijn fuckups en problemen die ik kon zeggen echt mijn fout als persoon waren, en hoeveel het gevolg was van foutieve bedrading. Het heeft me geholpen mezelf beter te begrijpen en een betere me te zijn, wat ik eigenlijk ook ben. Het heeft me ook de focus gegeven om te zien dat ik mezelf niet volledig begrijp.

geplaatst door SansPoint op 9:57 AM op 16 augustus [ 1 favoriet ]

Clonidine neuken.

O MIJN GOD. Ik ben zo blij te horen dat dit echt werkt. Ongeveer tien jaar geleden deed ik mijn obsessieve kleine “wat gaan we nu proberen” -onderzoek en stuitte op de psychologische effecten van clonidine, en dus stelde ik het voor aan mijn dokter, en het was niet eens zoals off-label of zoiets, omdat ik ook hypertensie heb. En ik kreeg het recept en ik was

zo opgewonden

omdat het krijgen van wat je vraagt ​​bij de dokter inherent opwindend is en ook voelde ik me als een of andere gekke biohacker die klaarstond om mijn hersenen te veranderen structuur … p> br>

… behalve dat in plaats van mijn angst te helpen, het me gewoon bewusteloos sloeg. Ik kon niet eens opstaan, het was zo sterk! Ik herinner me deze familiebijeenkomst waar ik heel, heel voorzichtig in een stoel zat, omdat één valse beweging de sierlijke zwarte vlekken in mijn visie naar voren zou brengen.

Dus in plaats van de dosis te titreren tot iets werkbaars, en me echt het angstexperiment te laten volgen, nam mijn dokter me er vanaf en plaatste me op een ander medicijn dat geen effect had op angst.


Maar nu voel ik me gerechtvaardigd. “ZIE! Het had kunnen werken!”

geplaatst door wanten op 10:02 AM op 16 augustus [ 3 favorieten ] span> div> p>



Nou, ik kreeg de diagnose van in de veertig, ik zat op school en had een zwaar semester, dus ging ik naar een counselor die me vertelde: “Sommige mensen zouden niet op de universiteit moeten zijn, de wereld heeft ook slootgravers nodig!” Ik moest beleefd weglopen, maar ik wilde haar ECHT echt slaan en zeggen dat “sommige mensen geen raadgever moeten zijn, de wereld heeft ook slootgravers nodig!” In plaats daarvan vertelde ik een schoolvriendin die zei: “Ja, we kennen je gek, luister niet naar haar.” Dat was verrassend bevestigend (jongens, we zijn idioten). Ik belde mijn ex-vrouw die zowel geweldig was als serieus diep betrokken bij de geestelijke gezondheidsscene en ze zei: “Gefeliciteerd, je hebt zojuist je eerste slechte sessie gehad! Weet dat je iemand kunt zoeken die beter is opgeleid.” P>

Dat deed ik dus.

Ik kreeg te horen “Nee, doe niet zo gek, je bent geen ADD! Je bent ADHD!” En hij stuurde me weg met mijn diagnose naar een psychiater om een ​​recept te krijgen, wat blijkbaar werkte. Ik heb de school gehaald.

In de tussentijd ben ik die diagnose kwijt en ik ben bang om het aan mijn huisarts te vertellen, omdat hij misschien denkt dat ik aan het hoogteverschillen ben.

Dus ik leef er mee, drink een respectabele hoeveelheid koffie per dag en probeer hard om je aan de schema’s te houden. Ik heb een personal trainer, omdat ik me niet zal herinneren anders te gaan sporten, en een lopende partner. Ik heb goede vrienden die niet boos worden als ik te laat ben, en probeer hard om niet te ADHD te zijn. Dit helpt waarschijnlijk allemaal niet, maar daar ben je.

geplaatst door evilDoug op 10 : 12 AM op 16 augustus [ 3 favorieten ] span> div> p>

Vraag voor mensen die laat in het leven worden gediagnosticeerd. Wat betekende de diagnose voor u? Wat is er veranderd? Ik heb het gevoel dat het op dit punt in mijn leven een formaliteit zou zijn, maar ik weet ook niet zeker wat ik eraan moet doen.

Ik werd gediagnosticeerd rond de leeftijd van 40. De formele diagnose betekende niets en alles, op een rare manier … Ik bedoel, mijn arts horen zeggen dat de woorden leuk aanvoelden, maar het was wat de diagnose me de kamer gaf / toestemming om te doen:

– proberen medicijnen – de eerste dag dat ik een effectieve dosis kreeg, was verdomd geweldig voor mij, en ik krijg dat nog steeds regelmatig te voelen omdat ik dingen doe zoals de pillen vergeten te nemen voor een paar dagen of stomme dingen doen zoals ze achterlaten tijdens vakanties

– mezelf toestemming geven om (soms) te lachen om hoe ik soms bevries / overweldigd word, in plaats van mezelf er de rest van de dag over in te slaan

– me gewoon meer op mijn gemak voelen bij mezelf en wie ik ben en het feit erkennen dat ik soms gewoon niet kan omgaan met bepaalde situaties en dingen en dat het prima is om de blootstelling daaraan te beperken of gewoon niet te doen of tegen mijn partner te zeggen af en blijf geen vragen en gedachten en ideeën naar me gooien, omdat ik me nu op één ding moet concentreren

-herhaling grote delen van mijn leven – ik kan nu terugkijken op mijn worstelingen en uitdagingen als student / jongere persoon en begrijpen dat het niet was dat ik lui was / een slechte persoon / welk label dan ook

-beginnen om er serieus over te leren – de manier waarop je leert over elke gezondheidstoestand die je moet beheren

Ik bedoel, ik denk dat het grotendeels iets persoonlijks is. Het betekent misschien niet wat het voor mij heeft voor iemand die dit in zijn leven voorafgaand aan de diagnose heeft erkend / geaccepteerd en het heeft aangepast.

geplaatst door nubs op 10:18 AM op 16 augustus [ 8 favorieten ]

Het is altijd een beetje fascinerend om dit soort levensgeschiedenissen te lezen als iemand die niet is gediagnosticeerd met ADHD of enige vorm van neurodiversiteit, hoewel er tijden waren toen depressie of andere soorten mentale problemen werden aangevochten, maar niet helemaal pasten. Er zijn zoveel sterke overeenkomsten in sommige van de genoemde dingen, zoals die van de uitvoerende functie, maar sommige van de andere elementen lijken helemaal niet te passen, alsof het geen probleem is om gefocust te blijven op colleges of, wat voor velen, vervelend zou zijn taken, zelfs als ik bij mensen in normale sociale omgevingen zonder de juiste ruimte zou kunnen zijn, zou ik een muur op kunnen sturen. P> br>

Net als Reyturner vraag ik me soms af wat een diagnose op een late leeftijd zou betekenen, omdat ik eraan gewend ben mijn leven aan te passen aan mijn “eigenaardigheden”. Ik weet niet zeker of ik nu zelfs een diagnose zou willen stellen van een specifieke aandoening, omdat deze zo verstorend als nuttig kan zijn en waarschijnlijk in dit late stadium geen nuttige verandering lijkt te veroorzaken, met zoveel onherroepelijke keuzes achter me. Aan de andere kant kan het ook op het werk gewoon een intern vooroordeel zijn, alsof het stellen van een diagnose mijn ‘keuzes’ op de een of andere manier ongeldig zou maken, omdat ze niet dezelfde betekenis hebben als die gemaakt door neurotypische mensen. Ik weet niet echt wat dat achterlaat en ik zou zeker niet willen klinken alsof ik tegen de beslissingen van iemand anders aan het vechten ben, ik kan gewoon niet helemaal achterhalen wat ik wil van dit soort informatie. Sorry als dat een doodlopende weg is, maar zo zit het voor mij.

geplaatst door gusottertrout op 10:22 AM op 16 augustus

Ik blijf denken dat ik iemand zou moeten zien, omdat sommige van deze dingen kloppen, maar zeker niet allemaal, maar misschien is dat omdat ik heb ontdekt coping-strategieën in de afgelopen decennia? Zelfs als ik een formele diagnose zou krijgen, zou ik geen medicijnen nemen, dus welke hulp zou het zijn? Misschien is mijn probleem eigenlijk gewoon een slaapstoornis, maar ik heb geen geluk gehad DAT gediagnosticeerd te worden, ughx1000 hoe dan ook zijn deze strips echt interessant

geplaatst door hishtafel op 10:34 AM op 16 augustus [ 2 favorieten ]


Je zou iemand moeten zien. Het ergste wat ze kunnen doen, is zeggen dat u geen ADHD hebt.

geplaatst door SansPoint op 10:46 AM op 16 augustus [ 3 favorieten a>]

Ik kan betrekking hebben op aspecten hiervan, maar niet op alle. Ik bedoel, dat is prima – we ervaren de dingen niet allemaal op dezelfde manier. P> br>

Ik werd officieel gediagnosticeerd met ADHD toen ik 8 was, en toen ik 12 was kreeg ik ongeveer 5 uur cognitieve testen, maar het enige dat ik daar ooit van wist, was dat ze mijn IQ hadden geschat. Ik was op Ritalin of Adderall tot ik misschien 15 was, maar ik kan niet zeggen dat het hielp bij de doseringen die ik kreeg. Mijn strategie als student, beginnend in het 7e leerjaar, was nooit huiswerk of projecten te doen, maar het examen af ​​te ronden en mijn leerjaar elk semester naar een voldoende te halen. In de tiende klas stopte dat met werken en begon ik veel klassen te falen. Toen begon ik de lessen helemaal over te slaan. Ik ben gestopt toen ik 17 was.

10 jaar later zakte ik naar beneden en begon hard te werken op de universiteit, maar het was een emotionele nachtmerrie. Ik probeerde eigenlijk een ADHD-beoordeling te krijgen, maar toen had ik een soort storing en mijn casemanager stelde vast dat ik alleen ADHD-achtige symptomen ervoer als gevolg van een psychische aandoening. Dus ging ik in behandeling voor psychische aandoeningen en annuleerde de ADHD-beoordeling. Ik bleef worstelen, maar dankzij de officiële handicapstatus kon ik het goed doen. P> br>

In mijn laatste lesjaar kreeg ik een uitgebreide visie-test met een eye-tracking segment. Ze merkten dat mijn ogen constant elke regel op de pagina scoorden en opnieuw scoorden, zelfs als ik me er niet van bewust was. Bij afwezigheid van duidelijke zichtproblemen vertelde de oogarts me dat het een cognitief probleem moest zijn geweest. Ik belde mijn moeder en zij zei: “Ja, toen je die 5-uur durende test als kind kreeg, stelden ze de diagnose uitvoerende disfunctie.” Huh! Goed om te weten.

Maar toen was ik bijna klaar met school. Ik kreeg mijn BA met de hoogste eer, summa cum laude, toen ik 32 was, maar toen was ik behoorlijk emotioneel kapot. En het is sindsdien een achtbaan geweest. Ik denk dat een van de dingen die mensen als vanzelfsprekend beschouwen, is dat iemand zoals ik


dingen voor elkaar kan krijgen, maar dat kost geld. Dus ze zullen zeggen: “Wel, diagnose of niet, je bent duidelijk erg succesvol!” Maar door school gaan was een extreme ervaring. Ik dacht dat er gewoon iets mis was met mij totdat ik erachter kwam dat de diagnose van executieve disfunctie was. Dingen begonnen zin te krijgen, vooral het emotionele aspect van dingen.

Soms denk ik na over hoe mijn leven eruit had kunnen zien als ik niet naar die case-manager had geluisterd en als ik toch al voor de ADHD-test was gegaan. Zou ik medicijnen hebben gekregen die me hielpen focussen? Zou ik mijn emotionele regulatie beter begrepen hebben? Ik deed het goed op school, maar er waren zoveel dingen die ik niet deed omdat ik me niet kon herinneren te solliciteren, of ik kon me niet herinneren dat ik moest opvolgen, of ik wist niet hoe ik de angst om te proberen te beheren moest beheersen. Ik bedoel, iedereen heeft spijt van de dingen die ze hadden kunnen doen, maar ik


er zijn dingen die ik alleen heb gemist vanwege executieve stoornissen. Zo frustrerend.

Hoe dan ook, ik dacht dat ik mijn verhaal zou delen omdat op sommige manieren de diagnose van een kind werd gesteld en op andere manieren nog steeds niet gediagnosticeerd ben. Ik heb geprobeerd een soort diagnose en behandeling te krijgen, maar het is moeilijk om eraan te komen, vooral op Medicaid. Er is ook het probleem van comorbide psychische aandoeningen, troebel diagnose. Als ik alleen aandachtsproblemen zou hebben, zou dat één ding zijn. Aandachtsproblemen en emotionele problemen, het begint een beetje vager te worden; patiënten worden vaak gediagnosticeerd met verschillende psychische aandoeningen in plaats van ADHD, zelfs als deze meer geschikt zijn. Maar in mijn geval (en ook met vele anderen) is er onmiskenbaar een belangrijke psychische aandoening, die altijd prioriteit heeft bij de diagnose. Zelfs als ik iemand vertel dat ik de diagnose uitvoerende disfunctie heb gekregen, wordt dat genegeerd als min of meer een product van psychische aandoeningen; nooit andersom. P> br>

Er is geen conclusie aan dit verhaal, omdat het aan de gang is. Ik weet dat er enkele problemen met mijn cognitie zijn die aanzienlijke uitdagingen opleveren; Ik heb gewoon iemand in een positie van medische autoriteit nodig die het genoeg gelooft dat ze verder onderzoeken. We zullen zien hoe dat gaat.

geplaatst door vormen die de schemering achtervolgen op 10:46 uur op 16 augustus [ 6 favorieten ]

Executive Dysfunctie: overweldigen. Man, ik word ’s nachts wakker van de planning voor de volgende dag in mijn slaap en probeer mijn dag te maken als een lineaire afleverroute. Geen extra stops of stappen. Haha, het kan gek zijn. Maar ja, de meeste strips zijn perfect voor mij.

geplaatst door snsranch op 10:53 AM op 16 augustus [ 3 favorieten a>]

Vraag voor mensen die laat in het leven worden gediagnosticeerd. Wat betekende de diagnose voor u? Wat is er veranderd? Ik heb het gevoel dat het op dit punt in mijn leven een formaliteit zou zijn, maar ik weet ook niet zeker wat ik eraan moet doen.
geplaatst door Reyturner om 11:42 uur op 16 augustus [ ] [!]

Twee dingen.

1.) Medicatie is geweldig. Ik neem Adderall en het geeft me rust en focus. Ik heb geen zin meer in shit. Er is een reden waarom ik ben zoals ik ben.

2.) Mijn laatste gesprek met mijn vader was een paar dagen nadat ik mijn moeder had verteld over mijn diagnose en hoe medicatie echt leek te helpen. We spraken over hoe hij dat in zichzelf zag nu hij het had gelezen en dat hij wenste dat hij me had behandeld toen ik jonger was. Het was het beste gesprek dat ik ooit heb gehad.

Ik was 35, btw. (Dat denk ik nog steeds.)

geplaatst door OnTheLastCastle op 11:23 AM op 16 augustus [ 3 favorieten ] span> div> p>

Bedankt voor dit bericht. Ik heb hier 100% met alles te maken. Ik werd gediagnosticeerd bij 27 (3 afzonderlijke evaluaties omdat elke volgende doc weigerde te geloven dat een volwassen “vrouw” ADHD zou kunnen hebben – leuk) en medicatie


mijn leven verbeterd, maar de symptomen zijn nog steeds zo doordringend. Ik merk dat ik overweldigd en gefrustreerd raak, en vervolgens verlamd, wanneer ik voel dat ik niet zoveel vooruitgang heb geboekt als de maatschappij verwacht. Ik ga deze strip aan mijn vrienden en familie laten zien in de hoop dat ze het “beter” krijgen. Maar ik heb mijn twijfels, omdat … cultuur. Omdat cultuur.

Zoveel mensen gedragen zich als ADHD is gewoon een eigenaardigheid van persoonlijkheid. Zoveel mensen hebben de behoefte om

mij de schuld te geven

. Het zijn niet alleen maar klootzakken. Het maakt deel uit van onze cultuur. P> br>

Mijn vraag is altijd:

Waarom zou ik dit


voor mezelf? Waarom zou iemand zo leven als ze een andere optie hadden? Denken ze dat ik doelbewust weiger om mijn eigen leven te handhaven, ten nadele van mijn lichamelijke en geestelijke gezondheid?

En het is alsof de samenleving zo geobsedeerd is door de luie moochers die het systeem gamen om meer sociale speelruimte te krijgen door MI / ADHD te claimen … maar dat? is hilarisch voor mij. Mijn hele leven heeft depressie / angst / ADHD


als een excuus voor mijn tekortkomingen gefunctioneerd. Ik neem altijd de volledige verantwoordelijkheid voor alles wat ik niet bereik, omdat de neurotypische samenleving


schuldig is en de handicap bagatelliseert, en doodsbang voor de suggestie dat ze misschien de minste hebben neurologisch voordeel. P> br>

Ik heb deze opmerking nu 8 keer herlezen en herschreven. Tijd om te posten. (Ik leer mijn eigen knoppen te installeren.)

geplaatst door kapitein afab op 11:48 AM op 16 augustus [ 8 favorieten a >]

Ik heb een paar eigenaardigheden die misschien vaag in de richting TOEVOEGEN wijzen, anderen die gebaren in de buurt van Asperger. Er zijn een paar punten in deze strips die me aan mijn vrouw herinneren.

Maar mijn jongste? Hoo jongen. Het is geen 100% match, maar * zoveel * overlappen. Niet echt een verrassing, hij heeft de diagnose van het grootste deel van zijn leven, hoewel ze meestal een soort spoor van hint naar andere kwesties zijn (verschillende professionals hebben verklaard dat ze nog nooit iemand zoals hij zijn tegengekomen).


Dus, als een min of meer neurotypische ouder van een neurodiversum kind, is het heel, heel moeilijk om hier altijd rekening mee te houden, verergerd door het feit dat het waarschijnlijk niet 100% neurodiversiteit is om de schuld te geven – een paar van de strips merk op dat haar problemen soms direct verband houden. Ik waardeer een aantal strips niet op de hoofdlink, maar die op haar eigen pagina staan, over hoe iemand met ADHD kan helpen en deel ze met mijn vrouw.

geplaatst door Vier D’s op 11:59 AM op 16 augustus [ 1 favoriet ]

Vraag voor mensen die laat in het leven worden gediagnosticeerd. Wat betekende de diagnose voor u? Wat is er veranderd? Ik heb het gevoel dat het op dit punt in mijn leven een formaliteit zou zijn, maar ik weet ook niet zeker wat ik eraan moet doen.

Adderall heeft niet alles voor me opgelost, maar Adderall maakt het mogelijk dingen te repareren. Ik vind het natuurlijk heel YMMV. Ik denk dat veel ervan alleen maar is om te identificeren dat wat er met je brein aan de hand is, het niet werkt zoals je werd verteld dat hersenen zouden moeten werken, en je moet uitzoeken hoe te werken met hoe je hersenen het doen in plaats van hoe je wou dat je hersenen dat deden. Dus dat is een goed begin. Maar Adderall was voor mij de enabler, het ding dat het mogelijk maakte om te onthouden om dingen aan Todoist toe te voegen, het ding dat het mogelijk maakte om op een zaterdagochtend op te staan ​​en de keuken schoon te maken, dat alles. Ik moest die dingen nog steeds plannen en die plannen dan uitvoeren; het vervangt niet al het werk. Maar zonder de medicijnen, heb ik me daar niet door alle planning van de wereld heen weten.

Er zijn echter mensen die vergelijkbare hulp nodig hebben maar dat kunnen bereiken zonder stimulerende middelen, uiteraard, maar ik ben niet een van hen. Ik denk dat het mogelijk is dat er later een punt komt waar zoveel van dit gebruikelijk is dat de stimulerende middelen minder belangrijk zijn. Voorlopig kom ik niet op dat punt zonder medicijnen. Het gooide het hele probleem niet weg, maar ik ben nu maar af en toe te laat op rekeningen in plaats van regelmatig een maand achter te lopen op alles, en ik heb bijna altijd schone vaat en schone kleren, en alleen die dingen maakten een enorm verschil voor mij.

geplaatst door Volgorde a > op 13:29 a > op 16 augustus [ 2 favorieten ] div> p>

Bedankt hiervoor – mijn vrouw is onlangs (op 40) gediagnosticeerd, dus ik heb niet alleen veel te leren, maar ze leert ook nog steeds . Ik vermoed dat dit nuttig zal zijn voor ons beiden.

geplaatst door Ragged Richard op 13:42 uur op 16 augustus

ADHD-persoon hier en veel van deze hit thuis, vooral het RSD-ding.”

Ik ben maar één keer naar de juiste arts geweest, maar ze diagnosticeerden me en gaven me er medicijnen voor. Ik ben sinds ongeveer tien jaar niet meer bij een arts geweest, maar ik neem aan dat ik dat nog steeds heb gedaan. Wat nieuw voor mij is, is dit RSD-ding, maar ik heb veel aan die opmerking gerelateerd. Ik herinner me een paar weken geleden dat ik me gewoon ellendig voelde op het werk, me een complete mislukking voelde, er thuis en zo over gestrest was. Toen kreeg ik wat positieve feedback over hetzelfde gevoel dat ik voelde alsof ik rotzooi was en ik voelde meteen een enorm gewicht van mijn schouders. Ik kan me niet herinneren of ik altijd zo ben geweest met werken, of omdat het is omdat mijn huidige baan veel creativiteit en persoonlijke kunstarbeid bevat, dus ik ben emotioneel gehecht aan mijn arbeid.

geplaatst door GoblinHoney op 1:46 PM op 16 augustus [ 2 favorieten ]

Ja, RSD en hoe het verbinding maakt met ADHD heeft zojuist een laatste puzzelstuk voor me ontgrendeld, ik denk dat het een interessante paar weken zal worden.

geplaatst door davejay op 14:12 uur op 16 augustus [ 5 favorieten ]

p >

Voor iedereen die niet weet hoe de RSD-symptomen zouden zijn of het zich niet kunnen voorstellen … stel je een negatieve kritiek voor en stel je meteen een nucleaire bom paddestoel wolk en de explosieve kracht is hoe boos / pijn / overstuur je je voelt gedurende ongeveer 30 seconden tot een minuut. Het kan taps toelopen, maar je zult nog steeds een slecht gevoel hebben. Vaak heel lang geruïneerd.

Maar de explosie is waar ik je echt op wil concentreren. Zoals … Ik weet het niet, wat is de grootste schok die je ooit hebt gekregen? Iemand die je echt plotseling doet schrikken? Pijn door een blessure? Het is daarboven en we kunnen het blijkbaar niet beheersen. (Weten wat het is helpt me tenminste omdat ik besef dat het gebeurt en alleen kan zijn en mezelf er doorheen kan praten.)

Het moet een soort stimuleringsproces zijn dat ik het beste kan bedenken omdat het onmiddellijk is en net als de grootste vloedgolf die elk deel van je positieve zelf vernietigt. Tijdelijk.

geplaatst door OnTheLastCastle op 15:28 uur in augustus 16 [ 2 favorieten ]

Re: medicatie, ik bedoelde dat ik geen stimulerende middelen kan nemen. Maar een antidepressivum dat echt werkt, heeft mijn leven zoveel beter gemaakt. Ik bedoel, ik heb ook een depressie, ymmv. Maar voor mij is het onmogelijk om een ​​lijn te trekken tussen waar de ADHD eindigt en de depressie begint, en de behandeling van depressie heeft mijn uitvoerende functioneren veel geholpen – en zelfs als het niet zo goed is, sla ik mezelf er tenminste niet in. P> br>

Re: diagnose voor volwassenen, ik ben midden dertig en werd onlangs gediagnosticeerd. Mijn moeder geloofde niet dat ADHD / autisme / depressie / enz. Echte dingen waren (ze was grotendeels tegen de westerse geneeskunde, vooral medicatie van kinderen, en ja, ook anti-vax), dus het was geen -beginner. Het krijgen van de diagnose als volwassene heeft voor mij echt niet veel veranderd, behalve artsen die verschillende medicijnen proberen. Het heeft me geholpen mezelf meer te accepteren denk ik, en het heeft me geholpen mijn gedragspatronen een beetje beter te zien / begrijpen. Ik ben creatiever in het oplossen van problemen rond mijn barrières en heb minder kans om mezelf gewoon te dwingen iets aan te sturen dat niet werkt.

geplaatst door 100kb op 16:19 uur op 16 augustus [ 1 favoriet ]

vormen die de schemering achtervolgen, emotionele problemen; zijn ze mogelijk gerelateerd aan emotionele regulatie? Degenen onder ons met adhd worstelen om onze emoties te beheersen omdat ons uitvoerende functioneren zwakker is dan neurotypische mensen. Het maakt deel uit van de hele bal van was en waarom het begrijpen van adhd zo verwarrend is voor veel mensen. P> br>

Het is ook een reden waarom het kan worden verward met een bipolaire stoornis. (Vooral bipolair II). Behalve dat onze gemoedstoestand niet uit de pas loopt met onze ervaringen. Ze zijn eigenlijk heel stapsgewijs; maar onze kleine hersenmanager weet niet hoe hij moet zeggen: “Kalmeer, negeer die emotie”. P> br>

Er zijn momenten dat ik zo opgewonden ben dat ik het gevoel heb dat ik manisch moet zijn. Ik ben het niet, maar jongen, zo voelt het. En er gebeurt iets ergs en ik ben laag. Zelfs als ik weet dat het ding tijdelijk is. Voor een neurotypisch persoon, ik weet zeker dat het gek lijkt

geplaatst door [voeg hier een slimme naam in] op 4:50 PM op 16 augustus [ 1 favoriet ]

«Ouder ” Sinds 13 jaar heb ik geschreven onder een andere … | Wat is het doel van mijn mens? Nieuwer» P> P> br>

CBD Olie kan helpen bij ADHD. Lees hoe op MHB ioShop.com h3>

Huile de CBD peut aider avec TDAH. Bezoek HuileCBD.be h3 > Div>
Lees meer