Effecten van lichaamsbeweging op cognitieve prestaties met ADHD

Effecten van lichaamsbeweging op cognitieve prestaties met ADHD

mei 21, 2020 0 Door admin

Translating…


CBD Olie kan helpen bij ADHD. Lees hoe op MHBioShop.com


Huile de CBD peut aider avec TDAH. Visite HuileCBD.be


 

J Clin Med. 2019 Jun; 8(6): 841.

Niels Bilenberg

2Research Center in Neurodevelopmental Disorder (FOCUS), Child and Adolescent Mental Health Odense, Mental Health Services Region of Southern Denmark, 5000 Odense, Denmark; kd.dysr@grebneliB.sleiN

3Institute of Clinical Research, University of Southern Denmark, 5000 Odense, Denmark

2

Research Center in Neurodevelopmental Disorder (FOCUS), Child and Adolescent Mental Health Odense, Mental Health Services Region of Southern Denmark, 5000 Odense, Denmark;

kd.dysr@grebneliB.sleiN

3Institute of Clinical Research, University of Southern Denmark, 5000 Odense, Denmark

Received 2019 Apr 30; Accepted 2019 Jun 6.

Licensee MDPI, Basel, Switzerland. This article is an open access article distributed under the terms and conditions of the Creative Commons Attribution (CC BY) license (

http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/

).

Abstract

Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) is a neurodevelopmental disorder with a complex symptomatology, and core symptoms as well as functional impairment often persist into adulthood. Recent investigations estimate the worldwide prevalence of ADHD in children and adolescents to be ~7%, which is a substantial increase compared to a decade ago. Conventional treatment most often includes pharmacotherapy with central nervous stimulants, but the number of non-responders and adverse effects call for treatment alternatives. Exercise has been suggested as a safe and low-cost adjunctive therapy for ADHD and is reported to be accompanied by positive effects on several aspects of cognitive functions in the general child population. Here we review existing evidence that exercise affects cognitive functions in children with and without ADHD and present likely neurophysiological mechanisms of action. We find well-described associations between physical activity and ADHD, as well as causal evidence in the form of small to moderate beneficial effects following acute aerobic exercise on executive functions in children with ADHD. Despite large heterogeneity, meta-analyses find small positive effects of exercise in population-based control (PBC) children, and our extracted effect sizes from long-term interventions suggest consistent positive effects in children and adolescents with ADHD. Paucity of studies probing the effect of different exercise parameters impedes finite conclusions in this regard. Large-scale clinical trials with appropriately timed exercise are needed. In summary, the existing preliminary evidence suggests that exercise can improve cognitive performance intimately linked to ADHD presentations in children with and without an ADHD diagnosis. Based on the findings from both PBC and ADHD children, we cautiously provide recommendations for parameters of exercise.

Keywords: ADHD, exercise, cognition, executive functions, physical activity

Preface

ADHD is a neurodevelopmental disorder characterized by inattention and/or hyperactivity and impulsivity diagnosed in children before the age of 12 [1]. Worldwide prevalence of ADHD in children and adolescents is estimated to be between 5% and 10% [2,3,4] and recent surveys estimate that 57% of diagnosed cases persist into adulthood [5], with well-documented detrimental impact on social and academic skills [6]. The gravity of this diagnosis is underlined by the decreased life expectancy [7], comorbidity with other psychiatric diagnoses [8] and substance abuse [9], along with reduced quality of life for the affected children and their families [10]. Present treatment approaches most often include stimulant and non-stimulant pharmacotherapy along with cognitive therapy. Stimulants such as methylphenidate (MPH) show the largest positive effects on the symptomatology in ADHD, but 20–25% of the diagnosed individuals do not respond to the treatment, and pharmacotherapy can be accompanied by physical and psychological adverse effects [11,12,13,14,15,16,17,18]. The gravity and prevalence of ADHD thus urgently calls for therapeutic approaches which can supplement or potentiate the effect of pharmacological and cognitive treatment as well as improve the life for children resilient to these. Physical activity may constitute such an approach.

For a child to be diagnosed with ADHD, she or he must present at least six of the nine symptoms within either the inattentive and/or the hyperactivity and impulsivity category. According to the American Psychiatric Association’s Diagnostic and Statistical Manual for Mental disorders (DSM-5) [1], a child can be diagnosed with either of the three ADHD presentations: inattentive, hyperactive and impulsive or some combination of these [1]. ADHD is thus an umbrella diagnosis. Whereas categorical diagnoses are of clinical and practical value, they may conversely oversimplify a complex mixture of cognitive traits. This appears to be the case for ADHD, where the current evidence demonstrates that ADHD should be considered as the impairing tail of traits that vary continuously throughout the general population rather than a discrete category [19,20,21,22,23]. This suggests that interventions or activities, which benefit children, in general, are also relevant for children and adolescents with ADHD and may alleviate the ADHD symptomatology. Acute and regular physical activity (PA) are known to trigger a wide array of physiological events that can lead to improvements in physical and psychological well-being as well as physical and cognitive functions including the memory domain (see e.g., [24] or [25] for review). In contrast, the effects of PA on cognitive functions, which are known to be affected in children with ADHD compared to population-based controls (PBC) are sparsely studied. In this review, we describe deficits in cognitive performance associated with ADHD and review the empirical evidence suggesting effects of exercise on cognitive performance (specifically Executive Functions (EFs) including selective attention as well as sustained attention) in children with and without ADHD. To substantiate the discussion, we characterize neurophysiological and neurocognitive abnormalities associated with ADHD and provide a mechanistic framework for the counteracting or ameliorating effects of exercise in children and adolescents while highlighting key findings from the recent decades of research. Furthermore, we extract and present effect sizes from existing intervention studies and discuss these results in light of the neurophysiological framework presented. Finally, we will cautiously provide recommendation of duration, intensity, and type of acute and long-term exercise interventions for persons diagnosed with ADHD.

1. ADHD, Cognitive Functions and the Ameliorating Effects of Exercise

The cardinal symptoms of inattentive ADHD encompass distractibility, forgetfulness, poor organization skills and low perseverance, whereas hyperactivity and impulsivity are associated with impatience for delayed rewards, difficulties in inhibition of untimely and inappropriate motor responses along with inability to dampen motor activities to appropriate levels for a given situation [1]. The link between these symptoms and executive functions is unmistakable [26], and accordingly, existing research has documented performance deficits in tests of cognitive (incl. executive) functions in children with ADHD [27,28,29]. Three primary aspects of executive functions (EF) are traditionally identified; working memory, inhibitory control and cognitive flexibility or set shifting [26,30]. Children with ADHD display subpar performance in some, but not all aspects, and rarely the same tests of EFs (see e.g., [31] for review). Every child thus has his or her own profile, i.e., a combination of performance in tests of EFs and attentional control, which reflects his or her idiosyncratic etiology. Importantly, this individual combination of performances across several tests of NCFs may entail pivotal information about his or her individual path to remission. The framework for this review is thus that of assessing the effects of exercise on performance in tests of EFs and attention in children and adolescents with (and without) ADHD. The objective is to answer the question: To what extent can exercise improve cognitive deficits associated with pediatric ADHD and which modality, intensity and duration of exercise might benefit cognitive performance based on studies of acute and long-term exercise in children and adolescents with and without ADHD?

1.1. ADHD is Associated with Lower Performance in Cognitive Tests

Although ADHD is in general associated with lower performance, neuropsychological tests are in isolation unlikely to have sufficient selectivity necessary to entail clinical value [32]. As an example, if pediatric ADHD was diagnosed based on impaired performance (>90 percentile) in at least five commonly used tests for executive functions, ~10% would be identified, whereas ~50% would be identified using only the most sensitive of these (see [33] for a discussion). Additionally, several of the tests commonly deployed to assess EF in ADHD have low construct validity (see e.g., [34] for a discussion). At first sight, the tenet that deficits in EF may lead to the complex array of ADHD symptoms appears to be scarcely supported in the literature. As an example, meta-evidence suggests that impaired inhibitory control [35], which is thought to be a fundamental deficit in ADHD, does not differ between individuals with ADHD and age-matched population-based controls when evaluated with the Stroop test [36]. On the other hand, meta-analyses results for both go/no-go [37] and stop-signal [38] tasks reveals impaired inhibition in ADHD. As a result, meta-analyses including all three tests find small differences between PBC and ADHD populations across different tasks and test paradigms [39]. Improving task validity may thus increase sensitivity, and recent results demonstrate that slight protocol alterations can improve validity of tasks probing working memory in ADHD [40]. Furthermore, deploying a comprehensive test-battery including several tests within each EF domain can increase sensitivity and specificity to 89 and 80% respectively [41]. Another important point of criticism is the practice of comparing pooled average performance scores with little attention to intra-individual variability. This may impede detection of subpar performance. Exemplified; The lower selective and sustained attention ability associated with ADHD results in lower average performance (e.g., higher mean reaction times (RT) in a flanker test), which originates in part from large intra-individual variability [42,43,44]. This variability does not stem from large systematic fluctuation in trial-to-trial performance, but rather from few very high RTs, signifying lapses in attention [45].

Assessing internal phenomena such as cognitive processes is not straightforward and crude categorization into ‘presentations’ or ‘core symptoms’ may not be of sufficient fidelity to fully describe the idiosyncratic etiology of ADHD. Each core symptom of ADHD assessed through conventional scales (e.g., Connor’s rating scales) is influenced by several neurocognitive functions typically operationalized as performance on neurocognitive tests. Although, each cognitive construct (i.e., ‘working memory’, ‘cognitive flexibility’, ‘inhibitory control’ ‘attentional control’) involves multiple and overlapping neurophysiological processes and testing these independently is accordingly troublesome (e.g., testing WM independent of attentional control), they do provide cut out a middleman and provide a more detailed picture of the pathology. Elucidating the effect of exercise on tests of executive functions and attention (combined termed neurocognitive functions, NCF) provides vital information on how to target exercise interventions for children with ADHD.

Meta-analyses suggest that pediatric ADHD is associated with consistently lower performance in tests of response inhibition, behavioral inhibition, reaction time variability, cognitive flexibility, choice impulsivity (delayed gratification and delay discounting tasks) and WM [29,38,46,47,48]. As argued below, exercise might constitute an avenue to symptom amelioration by improving these NCFs. A raison d’être for this narrative review is therefore that changes in NCFs reflect changes in the clinical severity for children with ADHD. However, correlated improvements in NCFs and ADHD symptomatology suggest that this is not the case for exercise (e.g., [49]). Furthermore, as cognitive functions develop in parallel with CNS maturation during the first two decades of our life [50], it can be argued that e.g., subpar NCFs in pediatric ADHD is solely a matter of tardy cognitive maturation and targeting e.g., EF specifically in children makes little sense [51,52,53]. However, as measures of EF influence learning behaviors more than estimates of core symptomatology [54] and ADHD-related EF deficits are evident in adolescents [55] and persist into adulthood [56], it appears that deficits in NCFs (incl. EF) are of clinical importance and do not wane with central nervous maturation [57]. In the following section, we provide a comprehensive overview of the effect of exercise on tests of NCFs where children with ADHD generally display subpar performance.

1.2. Exercise Benefits Performance in Neurocognitive Tests

Physical activity (PA) and exercise exerts a plethora of beneficial physiological, psychological and neurocognitive effects. These include reductions in stress [58], anxiety [59], depression [60] and negative affect [61] along with positive influences on cognition including improved executive and memory functions (see [24] for review). A discussion of the effects of exercise on cognition warrants a few semantic clarifications. Firstly, physical activity can be defined as any bodily movement that results in energy expenditure [62]. This broad definition includes both planned and deliberately executed exercise along with everyday activities such as commuting on foot. The distinction between PA and exercise feeds into the perspectives dominating the research field; exercise may act as a neuro-enhancer and improve cognitive performance through acute and long-term effect on monoaminergic transmission, neurotrophic signaling and mechanisms of neuroplasticity (see e.g., [24] for review). Additionally, it is also a prevalent perspective in the literature, that the cognitive load associated with engaging in physical activities and exercise (e.g., decision making processes, adherence to the rules of a game or the demands for flexible behavior as a team member [63]) could entail training of impaired cognitive functions. The possibility of the latter is discussed below.

1.2.1. Acute Exercise Affects Performance in Tests of Cognitive Functions

During the recent years, there has been an increasing focus on acute effects of a single bout of exercise. Acute exercise increases arousal, which is accompanied by potentiated performance in a wide array of cognitive tasks. Although a single bout of exercise is unlikely to cause long-lasting changes in the cognitive functioning, the immediate effect can be harvested for relevant purposes (e.g., improved class-room behavior and learning outcome). Across cognitive domains, meta-analyses point to positive effect of acute exercise in PBC children. For combined EFs, effect sizes (ESs, either Cohen’s d og Hedges’ g) vary from 0.19 to 0.54 [64,65,66,67], whereas two meta analyses score effects of exercise on measures of attention to ESs of 0.43 and 0.42 [65,66]. To the best of our knowledge, only four meta-analyses investigating the effect of exercise on cognition including children with ADHD exist [68,69,70,71]. None of these calculate the effect of acute and long-term exercise separately and we accordingly present these at the end of this section.

A few findings on the effects of acute exercise on PBC children are of particular interest for the present review and warrant further discussion. Dividing PBC children into high and low performance groups based on a preceding Flanker’s Task testing inhibitory control, Drollette et al., found that exercise elicits larger beneficial effects on inhibitory control in the lower performing children [72]. Based on the aforementioned notion that ADHD represents the extremes of traits present throughout the general population, the results suggest that children with ADHD are thus likely to benefit the most from acute exercise. Supporting this, several studies report positive effects of acute exercise on performance on several tests of cognitive functions in children with ADHD. Silva et al. found increased performance in an attention-demanding first person computer simulation [73], but also positive effect on inhibitory control has been reported deploying go/no-go [74,75], Flanker [76,77,78] and Stroop [79,80,81] tests. In addition, findings of exercise-induced performance increases for cognitive flexibility probed with modified Flanker tests [77], task-switch tests [82], the Wisconsin card sorting task [81] and the alternate use task [83] have also been reported. Importantly, several contrasting findings also exist [84,85,86,87]. The divergent results likely reflect methodological heterogeneity. For example Craft reported no change in digit span or general intelligence following a bout of exercise lasting 1 to 10 m [85]. It is likely that durations of ~10 m are not sufficient to impact subsequent performance on tests of NCFs.

In summary, some studies investigating effects of acute exercise have found positive effects on performance in various aspects of cognitive functions – also in children with ADHD. Unless the observed positive effects are merely transient, taken at face value the beneficial effects of acute exercise could in term over the course of weeks or months accumulate into differences in levels of cognitive functioning. Such effects would be reflected in both positive associations between cognition and physical activity levels and changes in cognitive performance after long-term interventions. This is discussed in the subsequent sections.

1.2.2. Association between Fitness or Physical Activity Level and Cognitive Functions

Activity levels of children are typically measured directly as accelerometer data collected over one or more typical days [88], indirectly through physical activity questionnaires [89] or by assessment of the fitness level (e.g., [90,91,92,93,94]). By correlating fitness and activity levels with performance on tests of NCFs, associations between ‘chronic physical activity’ and cognitive functions can be estimated. Evidence from meta-analyses supports a positive relation in PBC children [95,96,97]. Children with ADHD are less likely than their PBC peers to meet recommended levels of physical activity, and based on the aforementioned studies, this may be linked to deficits not only in physical capacity etc., but also in measures of cognitive functions [98]. In a large sample representing the general population (n = 45,897), Cook et al. reported that young individuals with ADHD who are  niet-medicamenteus zijn, of zullen waarschijnlijk sedentair zijn [ 98 ]. Dit ondersteunt eerdere bevinding van een verhoogd risico op een zittende levensstijl en risico op obesitas bij niet-medicinale jongeren met ADHD [ 99 ].

Bij pre-adolescente kinderen met een hoog risico op ADHD (dwz ≥ 90e percentiel op de hyperactieve / impulsieve ouders en lerarenbeoordeling) schalen), vonden Brassell et al., een positieve correlatie tussen aërobe conditie en nauwkeurigheid voor de incongruente proeven in een gemodificeerde Flanker-taak, evenals lagere interferentiescores, wat in totaal een beter remmend vermogen betekent voor kinderen met een hoge fit [ 100 ]. In het verlengde hiervan zijn langere reactietijden bij congruente en incongruente onderzoeken bij de Flanker-taak gerapporteerd voor kinderen met ADHD en een lage cardiovasculaire conditie in vergelijking met een groep kinderen met hoge fitness met ADHD [ 101 ]. Betere prestaties bij tests die uitvoerende functies onderzoeken, kunnen ook verband houden met activiteitsniveaus, zoals Gapin et al. Ontdekten dat bij een kleine steekproef van kinderen met ADHD ( n = 14) activiteitsniveaus gemeten gedurende 7 dagen met een versnellingsmeter waren positief gerelateerd aan planning vaardigheden die werden beoordeeld als prestaties in de Tower of London-taak [ 102 ]. Al met al lijkt de associatie tussen PA en cognitieve functies binnen de algemene populatie en binnen de pediatrische ADHD-populatie robuust, hoewel causale relaties niet kunnen worden aangenomen, en er bestaan ​​rapporten van contrasterende bevindingen.

1.2.3. Langdurige lichaamsbeweging verbetert de prestaties in cognitieve tests

Meta-analyses van het oorzakelijk effect van langdurige oefeninterventies, cognitieve functie bij PBC-kinderen vinden kleine effecten op EF’s (0.24 [ 65 ], 0,20 [ 103 , 104 ] en 0,14 [ 67 ]), terwijl een analyse grote effecten op de aandacht rapporteert (g = 0.90) [ 65 ]. Dit effect is afkomstig van een enkele originele dataset van 230 kinderen [ 105 ] die aantonen verbeterde capaciteit voor verwerking / psycomotorische snelheid, concentratie en aandacht na 5 maanden verhoogde PA, beoordeeld door de d2-R-test waarvan gedacht werd dat het aanhoudende aandacht sondeerde [ 106 ].

Een positief effect van gestructureerde lichaamsbeweging op hyperactief gedrag werd in 1980 gesuggereerd door Allen, die gedurende 6 weken korte periodes van joggen vond voorafgaand aan het begin van de schooldag om het klaslokaal te verbeteren gedrag bij twaalf jongens met niet-gespecificeerde gedrags- en grove motorische beperkingen [ 107 ]. Binnen het cognitieve domein hebben verschillende onderzoeken verbeteringen gevonden in een of meer metingen bij kinderen met ADHD na langdurige inspanning [ 49 , 108 , 109 , 110 , 111 , 112 , 113 , 114 , 115 a>, 116 , 117 a >]. Zoals hieronder besproken, kan oefening die zowel coördinatief als cardiovasculair uitdagend is, boeiender (en efficiënter) zijn. Pan et al. vond 24 tafeltennis oefensessies in de loop van 12 weken om de gedragsinhibitie te verbeteren gemeten met behulp van de Stroop-test en verminderde gedragsproblemen tijdens de trainingsperiode [ 110 , 111 ].

Concluderend tonen langetermijnstudies naar de effecten van lichaamsbeweging en fysieke activiteit op de metingen van de prestaties bij cognitieve tests positieve effecten aan bij zowel PBC-kinderen als kinderen met ADHD. Het is echter opmerkelijk dat er maar weinig langetermijnstudies zijn bij kinderen met ADHD die alle trainingsparameters rapporteren. Er zijn dus meer studies nodig, met name bij kinderen met ADHD, die de invloed van specifieke oefenparametrering inclusief timing beschrijven.

1.2.4. Meta-analyses suggereren gunstige effecten van lichaamsbeweging op cognitieve functies bij kinderen met ADHD

Vier meta-analyses hebben effecten van lichaamsbeweging op cognitie bij (of inclusief) kinderen met ADHD gemeld; men combineert effecten van cross-sectioneel, acuut en langdurig onderzoek [ 70 ], men somt op bewijs van zowel acute als langdurige [ 71 ], één bevat alleen drie onderzoeken [ 69 ] en één omvat deelnemers met autisme (hoewel een afzonderlijke analyse voor de ADHD-diagnose is uitgevoerd) [ 68 ]. Bijgevolg belemmert de methodologische heterogeniteit tussen studies op dit moment de mogelijkheid om harde conclusies te trekken uit meta-analyses.

In 2015 presenteerden Cerrillo-Urbina en collega’s bewijs van acht gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken met in totaal 249 kinderen [ 69 ]. Van de acht onderzoeken die in de analyse waren opgenomen, hebben er zeven aërobe oefeningen toegepast gedurende een tijdsperiode variërend van een enkele sessie tot 10 weken met significante algemene effecten op alle geteste cognitieve domeinen. Deze inclusiecriteria zijn zeer breed voor zowel de oefeningsinterventies als cognitieve uitkomstmaten, maar de totale effectgrootte (ES) ter ondersteuning van een positief effect van lichaamsbeweging was (Cohen’s d) 0,84 met ES variërend van 0,56 (hyperactiviteit en impulsiviteit) boven 0,58 (uitvoerende functies), 0,59 (sociale vaardigheden) tot 0,66 (angst). Positieve effecten van lichaamsbeweging ondersteunen, Vysniauske et al. meldde vergelijkbaar bewijs voor een verlichtend effect van lichaamsbeweging bij ADHD. Door bewijs uit zeven studies te combineren, vonden ze gunstige effecten van uitvoerende functies (g = 0,54) met een metaregressie die wijst op een langere duur van de trainingsinterventie, wat leidt tot grotere effecten [ 71 ]. Deze laatste conclusie wordt echter enigszins belemmerd door de opname van zowel acute als langdurige experimenten, waarbij onmiddellijke, voorbijgaande effecten worden vermengd met effecten van langdurige inspanning en deze effecten moeten afzonderlijk worden aangepakt. Bovendien hebben verschillende systematische en narratieve beoordelingen minder objectieve evaluaties van het bestaande bewijs en aanbevelingen voor klinische toepassing opgeleverd. Onlangs hebben Cornelius et al. samengevat en gecombineerd bewijs uit 20 originele studies en concludeerde dat fysieke activiteit ongeacht intensiteit, lengte , duur en frequentie gunstige effecten had voor kinderen met ADHD (g = 0.81) [ 70 ]. Ondanks matige tot grote effectgroottes (0,46 tot 1,6) verschilden noch aandacht, EF’s, academische prestaties, sociale problemen of storend gedrag significant van controlecondities. Het algehele effect kan worden toegeschreven aan de categorie emotie / stemming. De conclusies moeten met voorzichtigheid worden geïnterpreteerd vanwege de combinatie van bewijs uit associatieonderzoeken, ongecontroleerde onderzoeken met één sessie en RCT’s, naast de heterogeniteit tussen onderzoeken in omvang en type oefening.

Ondanks de beperkingen van de beschikbare meta-analyses, suggereren recente evidence-based praktijkaanbevelingen matige tot grote positieve effecten van lichaamsbeweging op onoplettendheid, impulsiviteit, hyperactiviteit en executief functioneren [ 118 ]. Dit wordt ondersteund door conclusies uit zowel systematische als verhalende recensies [ 119 , 120 , 121 , 122 , 123 , 124 , 125 ].

2. De neurofysiologie van ADHD en hoe lichaamsbeweging gunstige effecten kan uitoefenen

Zoals hierboven besproken, is de ADHD-pathologie complex en dragen verschillende neurofysiologische afwijkingen bij tot de slechte prestaties bij het testen van NCF’s. Een gekwalificeerde discussie over hoe lichaamsbeweging de cognitieve functies bij kinderen met ADHD kan verbeteren, rechtvaardigt een overzicht van verschillen in centrale zenuwstructuren, netwerkactiviteit en neurochemische hersensignalering tussen PBC en kinderen met ADHD, evenals een overzicht van hoe lichaamsbeweging het CZS beïnvloedt. Zie Figuur 1 voor een schematische illustratie die de volgende secties samenvat.

Neurofysiologische verschillen tussen PBC en kinderen met ADHD en de mogelijke contra-actieve effecten van lichaamsbeweging. ( A ) Geïdentificeerde neurofysiologische en anatomische verschillen tussen kinderen en adolescenten met ADHD en hun PBC-leeftijdsgenoten verdeeld in analyseniveau (‘neurochemisch’, ‘functioneel’ en ‘structureel’) in kleurgecodeerde dozen. Vanwege de aanzienlijke hoeveelheid experimenteel werk dat is uitgevoerd naar verschillen in taakgerelateerde activering tussen individuen met ADHD en PBC-peers, verwijzen de citaten allemaal naar meta-analyses. ( B sterk>) Potentiële tegenwerkende effecten van ‘acute’ en ‘chronische’ oefeningen worden weergegeven in representatieve kleuren. Houd er rekening mee dat ‘chronische inspanning’ zowel langdurige interventie als een ssociaties Delta en Nabla duiden het teken van de fysiologische verandering aan. Afkortingen staan ​​hieronder vermeld. Afkortingen: ACC (anterior cingulate cortex), BDNF (hersenafgeleide neurotrofe factor), BG (basale ganglia), CB (cerebellum), CC (corpus callosum), CR (corona radiata), CrB (cerebraal), DA (dopamine) , DAN (dorsaal aandachtsnetwerk), DRD2 (dopaminereceptor D2), DS (dorsaal striatum), EN (uitvoerende netwerken), FAc (frontoaccumbal) FC (functionele connectiviteit), FP (frontoparietal), FrC (frontale cotex), FT ( frontotemporal), GM (grijze stof), NE (norepinephrine), NET (norepinephrine transporter), PC (pariëtale cortex), PFC (prefrontale cortex), PPC (posterieure pariëtale cortex), RN (beloningsnetwerken), SLF (superieure longitudinale fasciculus ), STR (striatum), TBR (theta / beta-verhouding), TC (temporale cortex), TH (tyrosinehydroxylase), TR (taakgerelateerd), UF (uncinate fasciculus), VAN (ventrale aandachtsnetwerk), WM (wit kwestie).

2.1. Hersenstructuurafwijkingen geassocieerd met pediatrische ADHD en de effecten van lichaamsbeweging

Structurele afwijkingen in cortex en middenhersenen geassocieerd met ADHD ontwikkelen zich waarschijnlijk langzaam in de loop van de jaren. Evenzo ontwikkelen structurele veranderingen in corticale en subcorticale regio’s zich langzaam gedurende weken tot maanden van bv. Motoriek [ 126 , 127 , 128 ], en daarom beperken we de discussie over oefeneffecten tot langdurige interventies en associatie tussen niveaus van fysieke activiteit en structurele integriteit / volume.

2.1.1. ADHD wordt geassocieerd met structurele corticale, cerebellaire en subcorticale afwijkingen

ADHD wordt geassocieerd met een breed scala aan grijze-stofafwijkingen in de hersenen (zie [ 129 ] voor een recent overzicht). Van groot belang is dat een recent onderzoek heeft aangetoond dat neuroanatomische correlaten van ADHD overlappen met die van het werkgeheugen in leeftijdsgroepen [ 130 ]. Studies met magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) wijzen op een lager volume van de grijze stof voor de anterieure cingulate cortex, basale ganglia en cerebellaire vermis, samen met lagere frontale, pariëtale en temporale corticale dikte [ 53 , 131 , 132 , 133 , 134 , 135 , 136 , 137 , 138 , 139 , 140 a >]. Bewijs van diffusiegewogen MRI heeft aangetoond dat de afwijkingen van de grijze stof gepaard gaan met verschillen in de organisatie van witte stof in prefrontale, frontostriatale, frontopariëtale en mesocorticolimbische circuits [ 141 , 142 ]. Intrigerend is aangetoond dat verschillen in witte stof tussen structuren, die nauw betrokken zijn bij aandachtscontrole en beloningsverwerking, de persistentie van ADHD in de volwassenheid voorspellen [ 143 ]. Hoewel het geen oorzakelijk bewijs levert, suggereert de bevinding een verband tussen de integriteit van belangrijke hersenstructuren en ADHD-symptomatologie, en dit wordt verder ondersteund door bevindingen die correlaties aantonen tussen de ernst van de symptomen en het volume van beloningsgerelateerde basale ganglia-structuren [ 144 ]. Het is onwaarschijnlijk dat specifieke focale structurele afwijkingen ten grondslag liggen aan de heterogene symptomatologie van ADHD, maar experimenten bij menselijke en niet-menselijke primaten met focale corticale laesies laten een verhoogde afleidbaarheid zien, evenals een verminderd selectief en langdurig aandachtsvermogen, wat een sterke implicatie is voor de rechter dorsolaterale prefrontale [ 145 , 146 , 147 ] cortex maar ook het temporoparietale knooppunt [ 148 ]. Bovendien veroorzaakt selectieve remming van α 2 -receptoren in de prefrontale cortex van niet-menselijke primaten hyperactiviteit en vermindert het de gedragsremming [ 149 , 150 ], die een link biedt tussen hersenstructuur en functie naar gedrag. De bevinding benadrukt ook de rol van monoaminerge signalering in corticale regio’s die betrokken zijn bij uitvoerende functies, die in de volgende secties wordt besproken. Alles bij elkaar vormen deze bevindingen een structurele basis van de gangbare hypothese dat disfuncties en vertraagde ontwikkeling van hersencircuits bijdragen aan ADHD-symptomatologie, hoewel het belangrijk is op te merken dat de betrokken mechanismen inderdaad niet unidirectioneel zijn.

2.1.2. Oefening leidt tot structurele veranderingen in het CZS

Oefening kan een endogene stimulans zijn om een ​​cascade van moleculaire neuroplastische processen op gang te brengen die uiteindelijk tot structurele aanpassingen in het zenuwstelsel leiden (zie bijv. [ 151 ] ter beoordeling). Twee decennia geleden toonden Van Praag en collega’s aan dat vrijwillige loopbandlopen bij ratten bilateraal leidde tot verhoogde neurogenese in de dentate gyrus van de hippocampus [ 152 , 153 ]. Deze bevindingen werden later uitgebreid om ook morfologische aanpassingen te omvatten in gebieden die een verzwakte ontwikkeling bij ADHD vertonen, waaronder de prefrontale cortex (PFC) [ 154 ]. Bij mensen geven verschillende cross-sectionele onderzoeken aan dat hogere fitnessniveaus geassocieerd zijn met zowel structurele als functionele verschillen in meerdere hersenstructuren, die nauw betrokken zijn bij cognitief functioneren [ 90 , 91 , 93 , 155 , 156 , 157 , 158 ]. De modulerende effecten van oefeningsinterventies op de hersenstructuur zijn vooral onderbouwd bij oudere volwassenen, met voldoende bewijs dat beweging een krachtige strategie is om atrofie van hersenvolume geassocieerd met veroudering te verminderen of zelfs te leiden tot verhoogde grijze en witte stof in frontale regio’s, zoals aangetoond door Colcombe et al. [ 159 ]. Bij kinderen en adolescenten hebben slechts enkele onderzoeken de structurele verschillen en aanpassingen onderzocht die verband houden met respectievelijk fysieke activiteitsniveaus en lichaamsbeweging. Op basis van cross-sectioneel bewijs is aerobe fitheid, een indirecte marker van fysieke activiteitsniveaus, geassocieerd met grotere volumes van zowel subcorticale als corticale structuren, waaronder het dorsale striatum van de basale ganglia [ 90 ]. Voor neocorticale structuren is daarentegen aangetoond dat kinderen met een hogere conditie een lagere dikte van de grijze stof vertonen in superieure frontale en superieure temporale corticale gebieden [ 160 ]; twee gebieden die tijdens de adolescentie doorgaans aanzienlijk worden gesnoeid in grijze stof [ 161 , 162 ]. Deze bevindingen suggereren voorlopig dat hoger fitte individuen hun minder fitte leeftijdsgenoten overtreffen in ontwikkelingsontwikkeling voor deze specifieke subcorticale en corticale structuren. Omgekeerd wordt dit stadium van corticale ontwikkeling met verdere vertraging bereikt bij personen met ADHD in vergelijking met personen zonder ADHD [ 53 ]. Interessant is dat de meeste van de bovengenoemde onderzoeken die aërobe fitheid met structurele verschillen in verband brachten, ouderlijke rapporten bevatten over het niveau van ADHD-gerelateerde eigenschappen, maar ofwel deelnemers uitsluiten die een hoge mate van ADHD-gerelateerde eigenschappen vertonen of die gemodereerde associaties niet statistisch onderzoeken – mogelijk vanwege de relatief kleine en terugkerende steekproefomvang inbegrepen. Deze benadering filtert helaas informatie die betrekking heeft op de extremen van neurocognitieve en structurele ontwikkeling, waardoor directe gevolgtrekkingen aan door ADHD getroffen populaties lastig zijn.

Er zijn maar weinig onderzoeken naar de integriteit van witte stof. Een cross-sectionele studie in een steekproef van PBC-kinderen gebruikte diffusion-tensor imaging (DTI) om aan te tonen dat de integriteit van witte stof in fronto-temporale bundels hoger is bij personen met hogere aerobe fitnessniveaus [ 94 ]. De resultaten van een enkelvoudig gerandomiseerd longitudinaal gecontroleerd onderzoek bij niet-gediagnosticeerde kinderen, hebben bovendien aangetoond dat 8 maanden inspanningstraining resulteerde in een toename van de fractionele anisotropie van de uncinate fasciculus, die frontale en temporale gebieden verbindt. De resultaten zijn, gebaseerd op de 18 personen die deelnamen aan het onderzoek, indicatief voor een grotere integriteit van de witte stof in de interventiegroep na oefening [ 163 , 164 ]. Kortom, de resultaten van PBC-kinderen suggereren voorlopig dat markers van fysieke activiteitsniveaus of lichaamsbeweging op zich geassocieerd zijn met bescheiden structurele aanpassingen in sommige structuren en netwerken van het zenuwstelsel die een langdurige of abnormale ontwikkeling vertonen bij personen met de diagnose ADHD. Aangezien deze structuren en netwerken verband houden met prestaties binnen verschillende cognitieve domeinen, waaronder EF, zou de hypothese kunnen zijn dat door inspanning veroorzaakte structurele aanpassingen mogelijk gepaard gaan met prestatieveranderingen in bijv. Tests van EF’s bij kinderen en adolescenten met en zonder ADHD. Of dit inderdaad het geval is, rechtvaardigt nader onderzoek, aangezien de huidige hoeveelheid bewijs grotendeels cross-sectioneel is en berust op een steeds terugkerende steekproef van individuen en de weinige longitudinale studies grotendeels beperkt zijn tot PBC-individuen.

2.2. Afwijkingen in verband met neuronale netwerkactiviteit bij pediatrische ADHD en de effecten van lichaamsbeweging

De tekorten aan grijze en witte stof die verband houden met ADHD dragen waarschijnlijk bij tot de afwijkende activiteitspatronen en connectiviteit die tijdens rust worden waargenomen status- en taakgebaseerde functionele MRI (fMRI) en elektro-encefalografie (EEG) beoordelingen [ 165 ]. Omgekeerd kunnen gedragspatronen inderdaad ook leiden tot neuroplastische veranderingen in het centrale zenuwstelsel. Het is in ieder geval interessant om hersenactiviteitspatronen bij individuen met ADHD te onderzoeken en dit te vergelijken met activiteit bij PBC-individuen – ook om de mogelijke effecten van lichaamsbeweging te begrijpen. Hier beschrijven we netwerken of knooppunten van netwerken, waarvan is aangetoond dat ze afwijkende activering vertonen bij kinderen met ADHD tijdens cognitieve verwerking. Het bewijs is afkomstig van niet-invasieve elektrofysiologische en hersenbeeldvormingsmethoden.

2.2.1. ADHD wordt geassocieerd met veranderde activiteit in netwerken over de hersenen

Betrokken zijn bij zinvolle sensorimotorische interacties met onze omgeving hangt af van ons vermogen om hersenactiviteitspatronen te structureren, die nodig zijn voor planning, initiatie en uitvoering bewegingen, waarneming van sensorische input en ook het vermogen om de centrale zenuwactiviteit in rusttoestand te verzwakken, gekenmerkt door standaard netwerkactiviteit tijdens cognitieve verwerking [ 166 ]. Onvermogen om dit te doen wordt geassocieerd met verminderde aandacht en remmende controle, dus ADHD [ 167 a >, 168 , 169 ].

Hyperactiviteit, onoplettendheid en impulsiviteit bij kinderen is al vroeg gesuggereerd om te worden weerspiegeld in een corticale vertraging van de verwerking in frontale gebieden, dat wil zeggen, en toename van langzame (theta, ~ 2-8 Hz) bandactiviteit in EEG-opnames [ 170 , 171 a>] weerspiegelt verminderde alertheid mogelijk als gevolg van abnormale monoaminerge transmissie in de hieronder beschreven corticocorticale en corticostritale netwerken (maar zie ook [ 172 ] voor een recensie). De relatieve activiteit van theta-tot-bèta (16–25 Hz) over middellijnelektroden (dwz de theta / bèta-verhouding, TBR) vertegenwoordigt een door de FDA goedgekeurd aanvullend diagnostisch hulpmiddel voor pediatrische ADHD, hoewel het gepaard gaat met enige controverse (zie [ 173 ] voor discussie en meta-analyse). Naast de TBR, alfabandactiviteit (7–13 Hz), wordt vaak een langzame alfapiekfrequentie gemeld bij ADHD [ 174 , 175 , 176 ], en dit zou de staat van opwinding betekenen [ 177 ] en eerder aangetoond dat het psychomotorische prestaties voorspelt [ 178 , 179 ].

Niet alleen EEG-opnames, maar ook bewijs van fMRI heeft verschillen aangetoond in netwerkactivering waarbij frontale hersengebieden betrokken zijn bij ADHD en dit is gewoonlijk hypofrontaliteit genoemd. Bewijs uit meta-analyses suggereert dat hypoactivering van frontostriatale (FSN), frontopariëtale (FPN) en ventrale aandachts (VAN) netwerken tijdens remmende controletaken correlaten vertegenwoordigen van pediatrische ADHD [ 180 , 181 ]. Veranderde activiteit in frontostriatale circuits wordt verondersteld ten grondslag te liggen aan verschillende beloningsgerelateerde gedragsstoornissen [ 182 een>]. ADHD is geassocieerd met hypoactivering van frontostriatale circuits tijdens remmende controletaken, terwijl hypoactivering van structuren in het mesocorticolimbische netwerk is aangetoond tijdens anticipatie op beloningen [ 183 , 184 ]. Patiënten met ADHD vertonen verminderde striatale activering, wat gecorreleerd is met anticipatie op beloningen [ 185 a >, 186 ] en een voorkeur voor kleinere directe versus grotere vertraagde beloningen en risicovoller beloningsgerelateerd gedrag (zie [ 187 ] voor een beoordeling ). Dit biedt een plausibele mechanistische achtergrond voor het effect van dopamine a n norepinefrineheropnameremmers en wat nog belangrijker is voor het onderwerp van de huidige review, ook een potentieel neurofysiologisch mechanisme, dat fysieke activiteit en voedingsinterventies kunnen beïnvloeden (zie bv. [ 188 ]). Het frontopariëtale netwerk is wijdverspreid en omvat gebieden binnen frontale, pariëtale, cerebellaire, insulaire en cingulate gebieden, waarbij het ventrale aandachtsnetwerk zich uitstrekt tussen temperoparietale, insulaire en ventrale frontale loci [ 189 ]. FPN-activering wordt geassocieerd met uitvoerende, doelgerichte processen, zoals het combineren van informatie uit de omgeving met interne representaties om de besluitvorming te sturen. Veranderingen binnen FPN kunnen bijdragen aan impulsief en hyperactief gedrag, zoals onlangs voorgesteld door Tegelbeckers en collega’s [ 190 ]. Aandachtscontrole wordt bestuurd door een ventrale en een dorsaal aandachtssysteem in frontoparietale gebieden [ 191 ]. Het ventrale aandachtssysteem ondersteunt de mogelijkheid om te heroriënteren op externe opvallende en relevante stimuli [ 192 a>] terwijl het dorsale aandachtssysteem gebruikmaakt van de hierboven beschreven uitvoerende processen, zij het beïnvloed door bottom-up processen die de opvallendheid van externe stimuli weerspiegelen. Er zijn aanwijzingen dat afwijkende functies in deze aandachtscontrolenetwerken verband houden met tekortkomingen in selectieve en aanhoudende aandacht geassocieerd met ADHD (bijv. [ 193 ]). Bovendien zijn deze netwerken samen met tonische alertheid gekoppeld aan monoaminerge projecties van subcorticale structuren [ 194 , 195 ]. De hoge temporele resolutie van EEG maakt tijdvergrendelende opnames en stimuli mogelijk en daardoor om event-related potentials (ERP’s) te bestuderen door het gemiddelde van veel opgeroepen reacties (zie [ 196 , 197 ] voor een overzicht van ERP in cognitieve wetenschappen). Personen met ADHD vertonen over het algemeen een gecompromitteerde taakgerelateerde neurale verwerking [ 198 ], gemanifesteerd als verminderde amplituden van ERP’s, bijvoorbeeld de N200- en P300-component tijdens taken die uitvoerende remmende / interferentiecontrole vereisen [ 198 ]. De gereduceerde P300-component weerspiegelt ogenschijnlijk een aangetast vermogen om aandachtsmiddelen effectief toe te wijzen tijdens cognitief veeleisende taken [ 199 ].

2.2.2. Oefening leidt tot veranderingen in netwerkactiviteit

Oefening heeft aangetoond dat de oscillerende activiteit in het ‘rustende’ brein verandert, maar ook taakgerelateerde activiteit in verschillende hersenloci. EEG-metingen in rust laten zien dat bij jonge volwassenen acute inspanning de alfapiekfrequentie in rusttoestand verhoogt [ 200 ] en bètapower [ 201 ]. Bij zowel PBC- als ADHD-kinderen is gevonden dat coördinatieve fysieke activiteit van matige intensiteit (metabole waarde (MET) van 4) de theta verlaagt en de alfakracht vergroot [ 202 ], terwijl een loopband met een matige intensiteit leidt tot bijna genormaliseerde TBR bij kinderen met ADHD [ 203 , 204 ]. Veranderingen in activiteit in rusttoestand zijn ook onderzocht met fMRI. Bij PBC-volwassenen, Weng et al. vond acute oefening om de functionele connectiviteit binnen beloningsnetwerken te vergroten en verhoogde integratie tussen uitvoerende en aandachts controlenetwerken evenals tussen dorsale en ventrale aandachtsnetwerken [ 205 ].

Voldoende bewijs bij PBC-kinderen suggereert dat acute inspanning gebeurtenisgerelateerde hersenreacties kan veranderen (bijv. De amplitude en latentie van de P300-component) tijdens cognitieve taken die uitvoerende functies belasten (bijv. [ 72 , 206 , 207 ]). Er zijn enkele meldingen van veranderingen in taakgerelateerde activering na acute inspanning. Bij jonge volwassenen, Li et al. verhoogde taakgerelateerde (2-back-taak) activering in prefrontale gebieden geassocieerd met WM-functies en verminderde activering van regio’s binnen het standaardmodusnetwerk [ 208 ]. Bij PBC-kinderen vonden Chen en collega’s een verhoogde activering van superieure en inferieure pariëtale lobulus samen met en posterieure lob van het cerebellum [ 209 ]. Ter verdere ondersteuning zijn verhogingen van taakgerelateerde bloedoxygenatie in PFC na inspanning gemeten met Functional Near-Infrared Spectroscopy (fNIRS) aangetoond bij PBC-kinderen en volwassenen die correleren met verbeterde prestaties bij uitvoerende taken (N-back [ 210 ] en Stroop [ 211 , 212 , 213 , 214 ]). Dit kan een weerspiegeling zijn van stijgingen in de staat van opwinding, wat de uitvoerende controle ten goede komt, gemeten als aandachtsprestaties [ 215 ]. Samenvattend, een acute inspanning lijkt het rustende brein te beïnvloeden, hetgeen tot uiting komt in een verlaagde TBR en een verhoogde α-piekfrequentie, evenals een verhoogde functionele connectiviteit binnen netwerken die nauw verbonden zijn met de uitvoerende en aandachtscontrole. Parallelle veranderingen in taakgerelateerde activiteit zijn duidelijk als verhoogde bloedoxygenatie beoordeeld met zowel fMRI als NIRS en verhoogde gebeurtenisgerelateerde hersenreacties. Conceptueel gezien zou acute oefening dus een manier kunnen zijn om de functionele tekortkomingen die worden waargenomen bij cognitieve processen bij jonge mensen met ADHD tegen te gaan.

Bij kinderen met ADHD onderzocht één studie EEG-correlaten van stimulusverwerking en aandachtige toewijzing van middelen na een enkele oefening. Intrigerend genoeg toonde de studie een toename in de amplitude van de P300-component, zowel bij niet-medicamenteuze kinderen met ADHD als bij PBC-kinderen na 20 m hardlopen met matige intensiteit in vergelijking met zittend lezen [ 78 ]. Bovendien werd de latentie over frontale regio’s verkort, wat wijst op een verbeterde verwerkingssnelheid. Een enkele oefening kan dus tijdelijk de beschikbare aandachtsmiddelen verhogen en de geheime verwerkingssnelheid bij kinderen met ADHD en bij PBC-kinderen verbeteren. Deze resultaten laten zien dat veranderingen in taakgerelateerde neurale verwerking na acute inspanning vergelijkbaar zijn tussen individuen met PBC en ADHD. Dit wordt verder ondersteund door een recent onderzoek dat niet-dissocieerbare toenames in P300-amplituden aantoont na inspanning bij kinderen met ADHD die MPH-behandeling kregen en bij PBC-kinderen [ 76 ]. Al met al bevestigen deze bevindingen de hypothese dat taakgerelateerde cognitieve processen even vatbaar zijn voor de invloed van lichaamsbeweging bij gediagnosticeerde en niet-gediagnosticeerde individuen.

Bij jonge PBC-kinderen hebben aërobe fitnessniveaus is in verband gebracht met hyperactivering van prefrontale regio’s tijdens een Eriksen-flankertaak die remmende controle beoordeelt [ 91 ], hoewel de resultaten dubbelzinnig zijn [ 158 ], met discrepanties die mogelijk verband houden met succesvolle versus niet-succesvolle compenserende gedragsstrategieën. Een handvol studies heeft taakgerelateerde neurale activiteit onderzocht op basis van fMRI voor en na langdurige trainingsinterventies. Davis en collega’s ontdekten dat het volgen van een naschoolse trainingsprogramma gedurende 5 weken / week gedurende 13 weken leidde tot bilaterale toename van taakgerelateerde PFC-activiteit tijdens het anti-saccade-paradigma in een steekproef van 20 kinderen met overgewicht van ~ 10 [ 216 ] (maar zie ook [ 217 ] voor contrasterende bevindingen). Voor langere oefeningsinterventies zijn de beschikbare resultaten ook overtuigend, maar minder compact. Een studie vond een verhoogde activering in de PFC na een trainingsinterventie van 8 maanden bij kinderen met overgewicht en ongeschikte PBC [ 218 ]. Een ander onderzoek door Hillman en collega’s meldde een grotere P300-amplitude bij 109 pre-adolescente kinderen die een naschoolse training van 9 maanden volgden in vergelijking met wachtlijstcontroles, wat suggereert dat de gunstige effecten die worden waargenomen na enkele oefenperioden zich in de loop van de tijd kunnen opstapelen [ 219 ]. Hoewel deze resultaten veelbelovend zijn, hebben andere onderzoeken deze resultaten niet herhaald en uitgebreid [ 220 ]. Dit kan verschillen in de kenmerken van de toegepaste interventies weerspiegelen, maar ook heterogeniteit in de geteste populaties in eerdere studies. Zo werd bijna 50% van de kinderen die deelnamen aan de door Hillman en collega’s uiteengezette RCT gekenmerkt door een lage sociaaleconomische status, en dit zou een invloedrijke moderator van effectgroottes kunnen zijn. Desalniettemin, in lijn met het bewijs van acute gedragsstudies, suggereren de resultaten voorlopig dat chronische inspanning de gebeurtenisgerelateerde neurale verwerking ten goede komt aan diegenen die het het meest nodig hebben en dit is mogelijk veelbelovend voor mensen met ADHD. Hoe elektrofysiologische processen die verband houden met cognitieve functies veranderen na zowel acute als chronische oefeningsinterventies bij personen met de diagnose ADHD, moet echter nog grondig worden opgehelderd. Bovendien is een andere grote uitdaging voor de studies die ERP-gerelateerde technieken toepassen het ontbreken van rapporten die door inspanning veroorzaakte veranderingen in activiteitsgerelateerde activiteit en cognitieve prestaties koppelen (maar zie [ 221 ] voor uitzonderingen met gebruik van clustergebaseerde permutatietechnieken). De functionele en klinische relevantie van veranderingen in gebeurtenisgerelateerde elektro-encefalografische activiteit na oefeningsperiodes wordt daarom niet volledig begrepen en veranderingen zouden in principe epifenomenen kunnen zijn die geen verband houden met de functie. Bovendien is een rust-EEG-meting van de langetermijneffecten van lichaamsbeweging moeilijk te interpreteren. Twee weken beweging veroorzaakten bijvoorbeeld een toename van het spectrale vermogen van de deltaband, maar een afname in alle andere alle andere samen met een verhoogde gemiddelde bandfrequentie van delta, theta en beta, maar niet van alfabanden [ 222 ]. De langetermijnveranderingen bij PBC-kinderen worden dus niet gemakkelijk geïnterpreteerd, en voor zover wij weten, moeten veranderingen in rust-EEG bij kinderen met ADHD na langdurige inspanning nog niet worden onderzocht. In de volgende sectie bekijken we neurobiologische veranderingen op biochemisch niveau, ter ondersteuning van de gedragsvoordelen en neurofysiologische veranderingen die gepaard gaan met korte en lange termijn oefeningen.

2.3. ADHD, lichaamsbeweging en biochemische veranderingen in de hersenen

Hier beschrijven we kort experimentele bevindingen ter ondersteuning van de monoaminerge hypothese van ADHD, evenals bevindingen die pediatrische ADHD koppelen aan abnormale BDNF-activiteit. Oefening is theoretisch van invloed op de lopende en daaropvolgende cognitieve prestaties via meerdere centrale zenuwroutes, zoals veranderingen in de corticale monoaminerge transmissie, veranderingen in de neurotrofineconcentraties in de hersenen en veranderingen in de cerebrale bloedstroom. Acute training verhoogt de oxygenatie van de hersenen en terwijl de door Kety-Schmidt bepaalde globale cerebrale bloedstroom tijdens de meeste soorten oefeningen grotendeels onveranderd blijft [ 223 ], regionale veranderingen in zuurstofverbruik, glucose en lactaat leiden de bloedstroom naar geactiveerde gebieden. De herhaalde verhoogde metabole eisen die samenhangen met bijv. Hardlopen in langdurige interventies verhoogt de angiogenese in het cerebellum [ 224 , 225 ], motorische cortex [ 226 , 227 , 228 ] en striatum [ 229 ]. De twee eerdere veranderingen zijn binnen motorische gebieden en suggereren compensatoire angiogenese om tegemoet te komen aan regiospecifieke metabole eisen. Deze veranderingen lijken niet direct relevant voor effecten met betrekking tot executieve functies en / of gedrag bij ADHD. Zowel motorische corticale als cerebellaire regionale activiteit is echter betrokken bij cognitieve functies [ 228 a>] en ADHD-symptomatologie [ 86 , 136 , 230 ]. Interessant is dat de door inspanning veroorzaakte toename van het vaatstelsel wordt veroorzaakt door verhoogde neurotrofe signalering [ 229 a>].

Met een bijzondere focus op dopamine (DA) en hersen-afgeleide neurotrofe factor (BDNF), bespreken we de mechanismen waarvan wordt aangenomen dat ze betrokken zijn bij mediërende effecten van oefenen op prestaties bij cognitieve tests bij kinderen.

2.3.1. ADHD wordt geassocieerd met abnormale monoaminerge signalering

Aangezien de door ADHD aangetaste netwerken en hersenstructuren die hierboven zijn beschreven meerdere monoaminoceptieve regio’s met zich meebrengen [ 231 , 232 ], het is verleidelijk om te speculeren dat disfunctionele regulering van monoamines en monoaminerge signalering een biochemische onderbouwing kunnen vormen van de gerapporteerde ADHD-gerelateerde patronen van hersenactiviteit.

Dopamine en beloningsgerelateerde verwerking

Er is gesuggereerd dat verminderde transmissie in motivatie- en beloningsgerelateerde trajecten bijdraagt ​​aan de ADHD-pathologie (bijv. [ 31 ]). Ter ondersteuning hiervan, en zoals hierboven besproken, is verminderde beloningsverwerking gekoppeld aan afwijkende rekrutering van frontostriatale netwerken (zie [ 233 ] ter beoordeling). Kinderen met ADHD geven met name de voorkeur aan onmiddellijke kleinere beloningen boven vertraagde grotere beloningen ([ 234 a >] maar zie ook [ 235 ] voor een recensie). Bij mensen is dit duidelijk als hyporesponsiviteit in striatum tijdens anticipatie op beloningen [ 185 ]. Aangezien beloningsverwerking nauw verbonden is met transmissie van middenhersenen naar striatale en prefrontale regio’s [ 236 a>], veranderde dopaminerge activiteit is een waarschijnlijk kandidaat-mechanisme.

De verbeterende effecten van stimulerende middelen, die de eerstelijnsbehandeling zijn voor kinderen met ADHD, ondersteunen de cruciale rol van DA overdracht bij pediatrische ADHD. Het algemene effect van MPH en amfetamine is dat het de beschikbaarheid van extracellulaire catecholamine verhoogt en hoewel ze enigszins verschillen in de potentie van de directe effecten op monoaminerge heropname-transporters, zijn de effecten op de beschikbaarheid van liganden vergelijkbaar (zie [ 237 ] voor een uitstekend overzicht). MPH en amfetaminen remmen de dopaminetransporter (DAT) [ 238 ] en veroorzaken verhoogde release van DA met blaasjes [ 239 , 240 ]. Het nettoresultaat is verhoogde extracellulaire DA-concentraties en signalering in striatale, prefrontale, anterieure cingulate cortex (ACC) en andere corticale regio’s [ 241 , 242 a >]. Samenvattend verbeteren stimulerende middelen ADHD-symptomen [ 243 ] en uitvoerende functies [ 244 , 245 ] door een veranderde monoaminerge transmissie van het centrale zenuwstelsel, met een verhoogde corticale en striatale DA-beschikbaarheid als de belangrijkste mediatoren [ 246 ].

Ter ondersteuning van de dopamine hypothese bij ADHD, de spontane hypertensieve rat (SHR), een veel gebruikt knaagdiermodel voor ADHD, is hyperactief; drukt een lager vermogen uit om de aandacht vast te houden en verhoogde impulsiviteit bij afwezigheid van onmiddellijke beloningen, samen met een grotere responsvariabiliteit [ 247 , 248 ], die kan worden teruggedraaid door toediening van amfetamine [ 249 , 250 , 251 ]. Bovendien vertoont SHR verschillen binnen DAT1 in vergelijking met hun stamvader Wystar Kyoto Rats [ 252 ] en afwijkende DA-activiteit [ 253 , 254 ].

Ondanks een hoge erfelijkheid van ADHD, die wordt geschat op ~ 75% voor zowel onoplettende als hyperactieve componenten en alle geslachten (zie [ 255 ] voor een recente review), heeft slechts één genoombrede associatiestudie 12 onafhankelijke risico-loci voor gemeenschappelijke varianten geïdentificeerd die voldeden aan genoombrede significantieniveaus [ 256 ]. Deze omvatten loci geassocieerd met andere psychiatrische ziekten naast het DUSP6-gen dat codeert voor het a-fosfatase dat betrokken is bij de regulering van DAT-internalisatie en dus synaptische DA-activiteit [ 257 ]. Een meta-analyse uit 2009 wees op veelvoorkomende varianten in zes genen die coderen voor eiwitten die betrokken zijn bij serotonine (5HTT, HTR1B), dopamine (DAT1, DRD4, DRD5) en SNAP-25, een eiwit dat betrokken is bij blaasjesfusie met het presynaptische membraan (SNAP25) [ 258 ]. Ondersteunend de opvatting dat ADHD het uiterste is van continue eigenschappen, voorspelt het 10-herhalende allel van een variabel aantal tandemherhalingen in het intronische gebied van het DAT1 / SL6CA3-gen hogere niveaus van onoplettendheid en hyperactiviteit in de algemene bevolking, evenals categorische diagnose bij mannelijke jongeren [ 259 ].

De relatie tussen ADHD en genvarianten die coderen voor verminderde biologische beschikbaarheid van met name dopamine onderstreept de potentieel gunstige rol van acute inspanning, aangezien lichaamsbeweging kan worden beschouwd als een endogene route naar verhoogde CSF (intra- en extrasynaptische) dopamineconcentraties [ 260 ].

Controle van aandacht en monoaminerge signaleringssystemen

In termen van aandachtscontrole, een systeem van drie onderling verbonden netwerken met distin ct neurochemische circuits die aandachtsprocessen bedienen, werden al vroeg voorgesteld [ 194 , 195 ]. Deze netwerken omvatten een algemeen tonisch alertheidsnetwerk met noradrenergische innervatie van locus coeruleus en een oriëntatienetwerk geassocieerd met het visuele systeem, frontale en pariëtale lobben en cholinerge transmissie en ten slotte een uitvoerend netwerk in LFPC en ACC, dat gepaard gaat met dopaminerge projecties vanuit de middenhersenen . Vaker worden de neurofysiologische correlaten van aandachtscontrole beschreven met een 2-systeemmodel, dat een ventraal en een dorsaal aandachtssysteem omvat dat zich in frontopariëtale gebieden bevindt [ 191 ]. De eerste ondersteunt de mogelijkheid om te heroriënteren op externe opvallende en relevante stimuli [ 192 ] overwegende dat een dorsaal aandachtssysteem gebruikmaakt van de hierboven beschreven uitvoerende processen, zij het beïnvloed door bottom-up processen die de uiterlijke stimuli weerspiegelen. Bewijs impliceert beide aandachtsnetwerken samen met tonische alertheid in tekortkomingen in selectieve en aanhoudende aandacht geassocieerd met ADHD (bijv. [ 193 ]).

Afwijkende norepinefrine (NE) signalering is aangetoond in relatie tot ADHD (zie bv. [ 261 , 262 ]) en er wordt goed beschreven dat NE-projectieactiviteit van Locus coeruleus een rol speelt bij waakzaamheid en aandachtsprocessen [ 263 , 264 , 265 a >]. Bij mensen hebben kinderen met ADHD lagere uitgangsconcentraties van perifere NE in vergelijking met hun PBC-tegenhangers [ 266 ]. Hoewel de relatie tussen perifere NE en centrale noradrenergische signalering slecht wordt begrepen, kan een verband met tonische NE-signalering die de algemene alertheid bemiddelt, niet worden uitgesloten. Ondersteunend voor een rol voor NE in ADHD-pathologie, verbeteren stimulantia cognitieve functies via NE-gemedieerde routes, zoals geïllustreerd door verhoogde NE-signalering in striatum na AMP-toediening bij niet-menselijke primaten en ratten [ 267 ] en verbeterde aanhoudende aandacht na toediening van een selectieve α 2A -agonist bij kinderen met ADHD [ 268 ].

Zoals besproken hierboven, kandidaatgenstudies impliceren 5-hydroxytryptalmine (5-HT), dwz serotonerge signalering in de ADHD-pathologie (bijv. [ 269 ]), terwijl er weinig bewijs is voor het verband tussen cholinerge transmissie en ADHD-gerelateerde tekortkomingen in cognitieve functies. De rol van 5-HT-signalering bij ADHD wordt ondersteund door klinische onderzoeken die gunstige effecten van buspiron aantonen (bijv. [ 270 ]) op gedragsmodulatie en er wordt gespeculeerd dat het effect meer verband houdt met impulsief en hyperactief gedrag dan met onoplettendheid (zie [ 271 ] voor een recensie). Bovendien bindt het niet-stimulerende medicijn Atomoxine zich aan zowel norepinefrine- als serotoninetransporters bij klinische doses [ 272 ]. De gerapporteerde verbetering in aanhoudende aandacht en uitvoerende functies [ 273 ] inclusief remming van reacties [ 274 ] na toediening van atomoxetine kan dus het gevolg zijn van veranderingen in noradrenergica en serotonergische signalering. Ten slotte, afwijkingen in dopaminerge synaptische markers binnen beloningsgerelateerde netwerken incl. van middenhersenen, caudate en accumbens is aangetoond dat ze correleren met symptomen van onoplettendheid, die een rol suggereren van dopamine en het frontostriatale uitvoerende aandachtscontrolesysteem bij ADHD [ 275 ].

2.3.2. Wijzigingen in oefeningen Monoaminerge signalering

De neuro-endocriene reactie op lichaamsbeweging is ingewikkeld en het valt buiten het bestek van deze beoordeling om een ​​volledig overzicht te geven van de betrokken mechanismen en effecten (zie in plaats daarvan [ 276 , 277 ]). Hier ligt de focus in het bijzonder op de respons van de centrale zenuw monoamine diffuse systemen. Tijdens inspanning, plasmaspiegels van catecholaminen [ 278 , 279 , 280 ] neemt acuut toe met langdurigere DA-stappen die het beste passen bij het temporele profiel van door inspanning veroorzaakte verbeteringen in cognitieve functies. Centrale monoamineniveaus worden ook beïnvloed door lichaamsbeweging, maar de relatie tussen veranderingen in perifere en centrale niveaus is complex. CNS NE-niveaus zijn bijvoorbeeld meer gerelateerd aan perifeer epinefrine dan NE, DA passeert de bloed-hersenbarrière niet en er wordt gesuggereerd dat centrale veranderingen in DA afhankelijk zijn van perifere calcium-stimulerende centrale DA-synthese [ 281 , 282 ]. Dienovereenkomstig suggereert de bevinding dat acute door inspanning veroorzaakte toenames van systemische catecholamines bij kinderen met ADHD stompt in vergelijking met PBC-kinderen, niet dat lichaamsbeweging uitsluitend de laatsten ten goede komt, maar eerder dat de perifere respons op lichaamsbeweging diagnostische waarde kan hebben [ 266 ]. Bij knaagdieren nemen de striatale en prefrontale DA- en 5-HT-niveaus toe met inspanning [ 283 a>, 284 , 285 , 286 , 287 ] (maar zie ook [ 288 ] voor contrasterende bevindingen), terwijl wijzigingen in het centrum van NE zijn op zijn best dubbelzinnig. Kortom, het lijkt erop dat extra striatale gebieden NE uitgeput zijn terwijl striatale [ 283 a >, 289 ] en prefrontale [ 290 ] extracellulaire NE-activiteit neemt toe. De toename van DA-activiteit wordt vermoedelijk gemedieerd door wederzijdse effecten op DRD1- en DRD2-receptoren.

Langdurigere aanpassingen in de monoaminerge systemen zijn duidelijk na langdurige inspanning Na weken van loopband met verhoogde expressie van tyrosinehydroxylase (TH) naast verminderde expressie van DRD2-autoceptoren in substantia nigra duiden verhoogde DA-synthese en afgifte van middenhersenen projecties aan [ 291 ]. Verminderde TH-expressie in substantia nigra [ 292 , 293 ] en striatum [ 293 , 294 ] in het SHR-model wordt tegengegaan door 4 weken lichaamsbeweging en de respons op lichaamsbeweging is dosisafhankelijk en valt samen met verminderde hyperactiviteit. Ook in SHR’s, Cho et al. aangetoond dat langdurige inspanning hyperactiviteit en impulsiviteit tegengaat door afname van striatale en substantia nigra DRD2-expressie [ 295 ]. Bevindingen van hogere NE-niveaus in het centrale zenuwstelsel zijn ook aangetoond bij getrainde versus ongetrainde ratten [ 296 , 297 ]. In SHR’s leiden weken hardlopen op de loopband tot normalisatie van oriëntatiegedrag gemedieerd door verminderde norepinephrine transporter (NET) -niveaus in PFC [ 298 ] en veroorzaakt structurele veranderingen in PFC [ 154 ]. Deze bevindingen benadrukken dat lichaamsbeweging gunstige effecten heeft op cognitie, ook door NE-afhankelijke mechanismen.

Samenvattend, acute lichaamsbeweging beïnvloedt dezelfde DA- en NE-systemen als stimulerende middelen (zie bv. [ 299 ] ter beoordeling), die de gunstige effecten op de hierboven besproken NCF’s kunnen mediëren. Bovendien suggereert bewijs van muismodellen langdurige oefening om de functie van dopaminerge nigrostriatale signalering en prefrontale NE-functie te normaliseren. Bovendien suggereren recente bevindingen dat de gunstige effecten van lichaamsbeweging op het geheugen afhangen van de allelsamenstelling in genen die de dopaminerge transmissie beïnvloeden [ 300 , 301 ]. Er moet nog worden onderzocht of er vergelijkbare relaties bestaan ​​voor cognitieve functies buiten het geheugendomein.

Het is belangrijk te vermelden dat de hier beschreven effecten op monoamine-signalering hoogstwaarschijnlijk slechts een paar vormen van de mogelijke wegen waarvan oefening de structuur en functies van het centrale zenuwstelsel kan veranderen (zie [ 302 ] voor een recensie).

2.3.3. ADHD is geassocieerd met abnormale BDNF-signalering

Hersenen-afgeleide neurotrofe factor wordt in het volwassen centrale zenuwstelsel van zoogdieren in kleine hoeveelheden uitgedrukt [ 303 ]. Het werkt via de receptor met hoge affiniteit Trk-B, moduleert krachtig synaptische signalering en neuroplasticiteit en beïnvloedt neuronale rijping, celdifferentiatie, celmigratie, celproliferatie en overleving (zie bv. [ 304 ]). De rol van BDNF-signalering in declaratieve en procedurele geheugenprocessen is goed beschreven (bijv. [ 304 , 305 , 306 , 307 ]). Ondanks aanhoudende suggesties van een mechanistische rol [ 308 , 309 , 310 ], bewijs van een BDNF-bijdrage aan ADHD-kernsymptomatologie en EF’s bij ADHD is minder robuust.

overwegende Van de Val 66 met single-nucleotide polymorfisme (SNP) is beweerd dat het EF’s en gerelateerde neurale structuren op late volwassen leeftijd beïnvloedt (bijv. [ 311 ]), tonen meta-analyses aan dat het geen invloed heeft op het uitvoerende functioneren [ 312 ] of verhoog het risico op ADHD bij kinderen [ 258 , 313 ]. Recente bevindingen suggereren echter dat het Met-allel (over het algemeen geassocieerd met lagere BDNF-activiteit en verminderde declaratieve geheugenfuncties [ 307 ]), wordt geassocieerd met grotere corticale oppervlakte en dikte van pariëtale en prefrontale cortices bij kinderen [ 314 , 315 ], maar ook met hyperactiviteit en impulsiviteit [ 316 ]. Onderzoek naar associaties tussen ADHD, niet-geheugengerelateerde cognitieve functies en de Val 66 Met SNP hebben op zijn best tot contrasterende bevindingen geleid. Dit sluit niet uit dat variatie binnen het BDNF-gen mogelijk betrokken is bij ADHD-pathogenese, maar het suggereert dat dit niet wordt gemedieerd door de Val 66 Met SNP alleen, maar eerder een haplotype, dat deze locus omvat [ 317 ] (maar zie ook [ 318 ] voor een overzicht) of zeldzame genvarianten [ 319 ].

Systemische BDNF (dwz serum en / of plasma) concentraties hebben betrekking op centrale zenuwniveaus zoals aangetoond door sterk gecorreleerde ontogene veranderingen in metingen van frontale cortex en serum BDNF-concentratie [ 320 ]. Bevindingen van zowel vergelijkbare, lagere als hogere systemische BDNF-niveaus bij ADHD-patiënten in vergelijking met PBC-kinderen en volwassenen bestaan ​​(bijv. [ 321 , 322 , 323 , 324 ]) en een recente meta-analyse vond vergelijkbare niveaus van BDNF bij kinderen, maar bij mannen vertoonde verhoogde systemische BDNF [ 325 ]. Gerapporteerde verhogingen van BDNF in plasma die samenvallen met verminderde hyperactiviteit na langdurige MPH-behandeling kunnen een compenserende functie suggereren [ 326 ].

De interactie tussen mechanismen die betrokken zijn bij BDNF en dopamine-signalering vormen een waarschijnlijke route waarvan door inspanning geïnduceerde secretie van BDNF effecten kan uitoefenen, die van invloed kunnen zijn uitvoerende functies [ 327 ]. Ondanks het ontbreken van BDNF-mRNA in murine striatum [ 328 ], bevatte het BDNF-eiwit wordt wijd verspreid door anterograde axonaal transport van verschillende loci waaronder substantia nigra, cortex, thalamus en amygdala [ 328 , 329 ]. Ook bracht de BDNF-receptor met hoge affiniteit Trk-B neuronen tot expressie [ 330 ] zijn enorm aanwezig in basale voorhersenen en striatum [ 331 ]. In striatum verhoogt presynaptische binding van BDNF aan zijn receptor met hoge affiniteit Trk B de afgifte van DA naast 5-HT en GABA [ 332 , 333 ], en striatale infusie van BDNF verbetert de uitvoerende functie (set-shifting) via door Trk-B gemedieerde mechanismen met een omgekeerde u-vormige dosis-responscurve, hoewel wordt voorgesteld dat dit effect afhangt van de versterking van de afgifte van glutamaat [ 334 ]. Acute AMP-toediening verhoogt BDNF-expressie in striatum en ACC in wildtype muizen, maar niet in het heterozygote BDNF ( /- ) model met slechts één functioneel allel [ 335 ]. Bovendien vertonen alleen wildtype muizen verhoogde TH-expressie in de middenhersenen die BDNF verder verbindt met DA-signalering.

Samenvattend, in tegenstelling tot de monoaminen, genetische verschillen in de BDNF em> gen heeft geen invloed op NCF bij kinderen met ADHD. Veranderingen in perifere BDNF kunnen wijzen op verhoogde BDNF-activiteit in het centrale zenuwstelsel en waarschijnlijk de DA-transmissie beïnvloeden door zijn hoge affiniteit Trk-B in PFC en striatum. Dit laatste biedt een waarschijnlijke route waarvan BDNF de gunstige effecten van lichaamsbeweging op NCF’s kan mediëren.

2.3.4. Oefening verandert BDNF-signalering

In deze sectie bespreken we het effect van lichaamsbeweging op neurotrofe factoren in relatie tot ADHD beperkt tot BDNF. De effecten van aërobe oefening op BDNF-expressie en functies van de mediale temporale kwab, die ten grondslag liggen aan de versterkende effecten op het (declaratieve) geheugen, zijn eerder diepgaand onderzocht (zie bijv. [ 24 ]). Aangezien ADHD niet geassocieerd is met een verstoord episodisch langetermijngeheugen, richten we ons in plaats daarvan op BDNF-transmissie buiten de hippocampus en het effect van niet-geheugengerelateerde neurofysiologische en cognitieve processen [ 336 ]. Een recente meta-analyse concludeerde dat acute inspanning, ongeacht de oefeningsmodaliteit, de perifere metingen van BDNF (dwz plasma of BDNF in serum) verhoogt [ 337 ]. Belangrijk is dat zowel de circulerende als de centrale niveaus van volwassen BDNF toenemen na acute matige tot krachtige training met cortex en hippocampus als de belangrijkste bronnen [ 338 ] hoewel het vermogen van BDNF om de bloed-hersenbarrière te passeren enigszins controversieel blijft [ 339 , 340 a>, 341 , 342 ]. Bij knaagdieren beïnvloeden dagen tot weken lichaamsbeweging de expressie van BDNF in het cerebellum, de frontale cortex en het striatum naast een verhoogde phospo-Trk-B in het striatum [ 343 , 344 a>].

Bij mensen is aangetoond dat de BDNF Val66Met SNP de relatie tussen niveaus van fysieke activiteit en werkgeheugen medieert [ 327 ]. Bovendien, rapporten van parallelle door inspanning gemedieerde toenames in circulerende BDNF en prestaties in werkgeheugen (cijferbereik) [ 345 ], cognitieve flexibiliteit (schakelen tussen taken) [ 346 ], aandacht (visuospatiale aandachtstaak) [ 347 a>], werkgeheugen aandacht (Wisconsin Card Sorting Test) [ 348 a >], selectieve aandacht gedragsinhibitie (Stroop) [ 349 , 350 ] (hoewel er een nul-bevinding op de Stroop bestaat [ 351 ]) taken suggereren dat BDNF een rol speelt in media effecten van lichaamsbeweging op NCF’s. Een oorzakelijke rol moet echter worden aangetoond.

3. Verkenning van de parameterruimte van oefeningskenmerken: effecten van lichaamsbeweging op cognitieve prestaties bij kinderen en adolescenten met ADHD

Aangezien oefeningen op verschillende manieren kunnen worden gestructureerd met betrekking tot duur, intensiteit, totaal volume en activiteitstype (modaliteit) etc., deze parameters verschillen uiteraard ook tussen de bestaande onderzoeken binnen het onderzoeksgebied. Om de mogelijke effecten van lichaamsbeweging op cognitieve prestaties bij kinderen en adolescenten met ADHD te begrijpen, is het dus belangrijk om te verduidelijken of de waargenomen effecten verband houden met specifieke parameters van zowel acute als langdurige lichaamsbeweging. In de analyse die in de huidige review is uitgevoerd, hebben we de bestaande onderzoeken naar effecten van acute en langdurige inspanning op cognitieve prestaties bij kinderen en adolescenten met ADHD en gekwantificeerde effecten op prestaties binnen specifieke cognitieve domeinen en met betrekking tot de duur van de trainingsparameters geïdentificeerd, intensiteit en volume (zie Appendix A voor details over systematisch zoeken, beschrijving van trainingsparameters en berekening van ES). Gunstige effecten van fysieke activiteit op cognitie zijn afhankelijk van de inspanning (dwz een onderdeel van lichaamsbeweging, en niet louter activiteit of beweging op zich) [ 70 ]. Daarom hebben we geen activiteiten zoals recreatieve parkwandelingen opgenomen [ 352 ] , paardrijden [ 353 ] of yoga [ 354 , 355 ] in de analyse, aangezien mogelijke effecten van meditatie naast blootstelling aan de natuur, dieren enz. buiten het bestek van deze beoordeling vallen. De analyse van de bestaande onderzoeken binnen het gebied stelt ons in staat om te overwegen en te bespreken welke aspecten van lichaamsbeweging bijdragen aan eventuele afgeleide effecten, bijvoorbeeld op prestaties bij neuropsychologische tests. Deze discussie is belangrijk vanuit mechanistisch oogpunt, maar ook in een toegepast perspectief en dus coherent met het doel van de huidige review.

Figuur 2 geeft de effecten (ES) weer van acute inspanning op cognitieve prestaties voor kinderen met ADHD en de effecten zijn gespecificeerd voor trainingsduur, intensiteit en volume voor de cognitieve domeinen remmende controle, cognitieve flexibiliteit, werkgeheugen, aanhoudende aandacht en psychomotorische snelheid. Gebaseerd op Figuur 2 de onderzoeken naar acute lichaamsbeweging vinden kleine tot matige gunstige effecten van acute aerobe oefeningen op uitvoerende functies bij kinderen met ADHD.

De effecten van acute oefenen op cognitieve prestaties voor kinderen met ADHD De drie delen van de figuur geven effectgroottes weer die zijn afgeleid van studies die systematisch zijn geïdentificeerd en gecategoriseerd op cognitief domein (remmende controle (INH, paars); cognitieve flexibiliteit (CF, rood); werkgeheugen (WM; oranje), aanhoudende aandacht (SA, groen) en psychomotorische snelheid (PS, blauw) als functie van trainingsintensiteit ( A ), duur ( B ) en volume (intensiteit x duur, ( C )). De grootte van de cirkels geeft het aantal kinderen aan met ADHD (binnen het onderwerpontwerp) dat is toegewezen aan de actieve groep of groepen (tussen het onderwerpontwerp) die de studie hebben voltooid.

Figuur 3 geeft de effecten (ES) weer van langdurige inspanning op cognitieve prestaties voor kinderen met ADHD en de effecten zijn gespecificeerd voor trainingsintensiteit, duur pr. sessie, duur van de interventie en trainingsvolume. Ook voor de effecten van langdurige inspanning zijn de effecten gespecificeerd voor de cognitieve domeinen remmende controle, cognitieve flexibiliteit, werkgeheugen, aanhoudende aandacht en psychomotorische snelheid. De geëxtraheerde effectgroottes van langdurige interventies suggereren consistente positieve effecten op cognitieve prestaties bij kinderen en adolescenten met ADHD, en er moet ook worden opgemerkt dat de effecten van langdurige training ( Figuur 3 ) lijken groter dan die waargenomen na acute inspanning ( Figuur 2 ).

De effecten van lang oefening op cognitieve prestaties voor kinderen met ADHD. De multi-plot illustreert geëxtraheerde effectgroottes, kleurgecodeerd per cognitief domein en uitgezet tegen trainingsintensiteit ( A ), sessieduur ( B ), studieduur ( C ) en volume (sessieduur x sessiefrequentie x studieduur, ( D )).

< / div>

Om een ​​directe vergelijking mogelijk te maken tussen de analyse die in de huidige review is uitgevoerd en de resultaten die in eerdere meta-analyses zijn verkregen, Figu ad 4 toont effecten (ES) van acute (links) en langdurige inspanning (rechts) op prestaties in verschillende cognitieve domeinen voor kinderen met ADHD en populatie-gebaseerde controles (PBC). Ondanks grote heterogeniteit tussen studies, vinden eerdere meta-analyses kleine positieve effecten van lichaamsbeweging bij kinderen met populatie-gebaseerde controle (PBC), en de resultaten die zijn verkregen bij kinderen met ADHD zijn consistent met deze bevinding. Bij kinderen en adolescenten met ADHD zijn er nog grotere verschillen in ES tussen studies, maar de resultaten bevestigen de algehele positieve effecten op cognitieve prestaties – met name bij langdurige inspanning.

De effectoefening op cognitieve prestaties voor kinderen met en zonder ADHD Dual-plot met geëxtraheerde effectgroottes voor acute ( A ) en langdurige ( B ) oefeninterventies kleurgecodeerd door cognitief domein en uitgezet naast effectgroottes afgeleid van gepubliceerde meta-analyses bij kinderen met (cirkels) en zonder (driehoeken) ADHD. Effectgroottes over uitvoerende functies worden grijs weergegeven. Houd er rekening mee dat de schaal van de ordinaat verschilt tussen de twee plots. < / p>

3.1. Effecten van acute versus langdurige training op cognitieve functies

Zoals hierboven gespecificeerd, hebben we effectgroottes geëxtraheerd voor de beschikbare onderzoeken naar acute en langetermijn e oefen interventies op cognitieve prestaties bij kinderen met ADHD en gaf een grafisch overzicht van de effecten in Figuur 2 en Figuur 3 . Kwalitatief zijn de resultaten gepresenteerd in Figuur 2 suggereren dat gemiddelde intensiteiten tussen 65 en 75% van de maximale hartslag met een duur onder de 20 meter de grootste acute effecten kunnen veroorzaken. Dit moet echter worden geïnterpreteerd in het licht van de zeer ongelijke verdeling van trainingskenmerken over de twee parameters. De overgrote meerderheid van de onderzoeken wordt uitgevoerd met ~ 75% HRmax gedurende 30 m (incl. Opwarming).

Bij ADHD is abnormale corticale monoaminerge neurotransmissie die de aandacht beïnvloedt en beloningsverwerking beïnvloed. opgemerkt. Bij acute inspanning van matige tot hoge intensiteit nemen de plasmaspiegels van catecholamines echter toe met langer durende verhogingen van DA passend bij het tijdsverloop van door inspanning veroorzaakte verbeteringen in cognitieve functies. Centrale monoaminerge concentraties nemen ook toe bij acute inspanning, en hoewel de relatie tussen veranderingen in perifere en centrale niveaus complex is, zou men kunnen speculeren dat acute door inspanning veroorzaakte veranderingen in monoaminerge neurotransmissie kunnen bijdragen aan de effecten van acute inspanning waargenomen bij personen met ADHD.

Gezien de netwerkactivering, heeft bewijs van zowel EEG als fMRI aangetoond dat er verschillen zijn in frontale hersenregio” s bij kinderen met adhd in vergelijking pbc en hypoactivering van frontostriatale frontopari ventrale aandachts netwerken tijdens remmende controletaken enz. zowel pbc- als adhd-kinderen leidt acute training matige intensiteit tot veranderingen netwerkactiviteit bovendien kan leiden verhoogde functionele connectiviteit binnen die nauw verbonden zijn executieve aandachtscontroles. dus een manier om de tekortkomingen worden waargenomen cognitieve processen tegen te gaan we verwachtten daarom positieve effecten vinden voornamelijk intensiteitsoefeningen.>

In het algemeen is de berekende effectgroottes lijken lager in vergelijking met die gerapporteerd in de gepubliceerde meta-analyses van inspanning bij ADHD (zie Figuur 4 ). Dit kan gedeeltelijk worden verklaard door het feit dat we ES’s uitsluitend hebben berekend op basis van de prestaties na de interventie alleen (d.w.z. vergelijkingen tussen testen van NCF’s die zijn uitgevoerd na en interventie door oefenen of controleren). Deze benadering is gekozen om vergelijkingen van ES’s mogelijk te maken tussen onderzoeken die geen baseline-tests hebben uitgevoerd en onderzoeken die dat wel hebben gedaan, en om valse positieven van ‘catch-up-effecten’ te voorkomen als gevolg van lagere baseline-prestaties in de oefengroep (zie [ 356 ] voor een discussie hierover).

Zoals geïllustreerd in Figuur 3 vond deze review consistente en grote positieve effectgroottes voor langdurige trainingsinterventies. Hoewel effecten van langdurige interventies kunnen worden beschouwd als herhaalde periodes van acute inspanning, is een bijkomend belangrijk verschil tussen studies dat tijdens studies van acute inspanning vaak de timing van inspanning is overwogen in verhouding tot de beoordeling van cognitieve prestaties. Dit wordt meestal niet overwogen in langlopende onderzoeken. Het is opmerkelijk dat langdurige inspanning gepaard gaat met grotere effecten op cognitieve prestaties en dat toekomstige studies zouden kunnen overwegen om acute en langetermijnperspectieven te combineren. ADHD wordt geassocieerd met een breed scala aan afwijkingen in de grijze stof in de hersenen. Deze structurele afwijkingen ontwikkelen zich waarschijnlijk gedurende weken tot maanden tot jaren. Omgekeerd suggereren de resultaten van PBC-kinderen voorlopig dat regelmatige lichaamsbeweging gedurende meerdere (acht) maanden gepaard kan gaan met bescheiden structurele aanpassingen in sommige structuren en netwerken van het zenuwstelsel die een abnormale ontwikkeling vertonen bij personen met de diagnose ADHD. Oefening heeft dus het potentieel om structurele veranderingen in het CZS te veroorzaken of te bevorderen en deze effecten zouden alleen in langetermijnstudies worden verwacht. Het is positief dat in de huidige beoordeling consistente en grote positieve effecten werden gevonden voor langdurige trainingsinterventies en er zou kunnen worden verondersteld dat veranderingen in de prestaties op lange termijn bij bijvoorbeeld EF-tests bij kinderen en adolescenten met en zonder ADHD verband kunnen houden met begeleidende oefeningen -geïnduceerde structurele aanpassingen. Deze potentiële relatie tussen veranderingen in cognitieve prestaties en CZS-structuur en -functie bij langdurige inspanning moet echter worden opgehelderd door toekomstige langetermijnstudies.

3.2. Effecten van lichaamsbeweging op prestaties in specifieke cognitieve domeinen

Overeenkomstig onze eerdere bespreking van mogelijke neurofysiologische mechanismen die ten grondslag liggen aan de effecten van lichaamsbeweging op ADHD, verwachtten we dat cognitieve functies ionen die worden ondersteund door frontostriatale, dopaminerge en algemene tonische monoaminerge transmissie zouden de grootste ES’s vertonen voor respectievelijk acute en langdurige interventies. Zoals afgebeeld in Figuur 2 a >, Figuur 3 en Figuur 4 , we vonden positieve ES in zeven van de negen maten van psychomotorische snelheid (blauw) en aanhoudende aandacht (groen), wat onze hypothese beschrijvend bevestigt. Opgemerkt moet worden dat veranderingen in PS met de nodige voorzichtigheid moeten worden geïnterpreteerd, aangezien een verhoogde RT (resulterend in een verlaagde psychomotorische snelheid) gedeeltelijk een verminderde impulsiviteit kan weerspiegelen. De ES’s voor acute training op remmende controle zijn wijdverbreid. Deze maat weerspiegelt het vermogen om impulsief gedrag te remmen en kan dus op zijn minst gedeeltelijk worden beargumenteerd als beloningverwerking. Aangezien verbeteringen in de verwerking van afwijkende beloningen niet optreden bij acute inspanning, maar eerder tot uiting komen in langzaam evoluerende aanpassingen in frontostriatale netwerken, is deze bevinding te verwachten. Ter ondersteuning werden positieve ES’s berekend voor vijf van de zeven maten van remmende controle na langdurige inspanning, waarbij de negatieve ES afkomstig was van de kleine populaties getest door Lee et al., [ 357 ] en Verret et al., [ 109 ]. Opgemerkt moet worden dat Lee en et al. Remmende controle opdroegen met de Golden’s Stroop-test. Zoals besproken in Sectie 1.1 , verschilt de Stroop Interference-score niet tussen kinderen met ADHD en PCT-kinderen . Opvallend is dat de door Lee et al. Gerapporteerde interferentiescores kleiner waren dan verwacht van de leeftijdsgroep die al bij aanvang was, wat deze maat ongevoelig zou kunnen maken om mogelijke door inspanning veroorzaakte prestatieverhogingen te detecteren [ 358 ]. Verder hebben Verret et al. De Test for Everyday Attention for Children-batterij gebruikt en remmende controle onderzocht met de ‘walk / don’t walk’-taak [ 109 ]. Aangezien de taak inhoudt dat er een motorische respons voorbij de eerste ~ 200 ms van een auditieve stimulus wordt gehouden totdat het ‘lopen’ of ‘niet lopen’ kenmerken onthult, hebben we het in overeenstemming met Verret et al. Gecategoriseerd. Opgemerkt moet worden dat de loop / niet-looptest een aanpassing is van de aanhoudende aandacht voor reactietaak (SART) die gewoonlijk wordt gebruikt om aanhoudende aandacht te testen (bijv. [ 358 ]). Door deze ES opnieuw te categoriseren in ‘aanhoudende aandacht’, wordt het contrast met de andere remmende controle (‘INH’) EF efficiënt teniet gedaan, maar het staat in schril contrast met de zeer grote ES van aanhoudende aandacht die in hetzelfde onderzoek is gerapporteerd op basis van de ‘Score pondering’ test. Opgemerkt moet worden dat Verret et al., Posttestscores aanpassen voor verschillen in pre-test betekent dat ze de laatste niet rapporteren. Dienovereenkomstig kan niet worden verworpen dat het verschil tussen de twee EF mogelijk voortkomt uit grote groepsverschillen bij aanvang.

Het effect van acute training op cognitieve flexibiliteit is grotendeels positief (twee van de vijf ES alternatief gebruik (gecategoriseerd als cognitieve flexibiliteit), vinden we kleine positieve effecten ( 0.28 tot 0.29) op twee van de twee maatregelen die zijn ontleend aan Ludyga et al. ook met de alternatieve gebruikstaak [ 83 ]. Zoals Ludyga et al. In tegenstelling tot de prestaties na het sporten zonder baseline-beoordelingen, is deze benadering niet gevoelig voor dagelijkse fluctuaties in de prestaties, die de resultaten kunnen beïnvloeden. Van Benzing en collega’s hebben we grote positieve effecten in het temporele domein geëxtraheerd, die duidelijk zijn als verminderde RT-switchkosten met behulp van een gemodificeerde Flanker-test (g = 0,66), terwijl ES’s van Hung et al. waren verwaarloosbaar maar negatief in het temporele domein (Task Switch, g = −0.06) [ 77 , 82 ]. We hebben ook negatieve effecten geëxtraheerd uit Chang et al. (Wisconsin Card Sorting Task, g = −0.35) [ 81 ].

We haalden ES’s uit vier onderzoeken die allemaal wezen op prestatiebevorderende effecten van langdurige inspanning op tests van cognitieve flexibiliteit [ 49 , 111 , 114 ]. De zeer grote positieve ES (TMT-deel B, g = 1,79) voor cognitieve flexibiliteit berekend uit Kang et al. na zes weken van gemengde sporttherapie valt op. We hebben de TMT –B gecategoriseerd als een cognitieve flexibiliteit op basis van eerder gedemonstreerde correlaties tussen de prestaties van deze taak en persisterende fouten op de WCST en een vaak geciteerde operationalisering van cognitieve flexibiliteit [ 359 ], maar zowel ruimtelijke aandacht, verwerking / psychomotorische snelheid als motorische scherpte kunnen de prestaties beïnvloeden. Zowel Pan et al. en Choi et al. geteste cognitieve flexibiliteit als persistente fouten op de WCST die kleine tot middelgrote ES’s opleveren in onze analyse (g = 0,32 en 0,58). Samenvattend lijken zowel acute, maar in het bijzonder weken aan lichaamsbeweging de cognitieve flexibiliteit ten goede te komen bij kinderen met ADHD.

In zowel acute als langdurige onderzoeken vonden Tan et al. Eerder vergelijkbare effecten van oefening op remming en set-shifting (respectievelijk r = 0,17 en 0,18), hoewel alleen remming statistische significantie bereikte. Cornelius et al., Vysniauske et al. En Cerrillo-Urbina et al. Rapporteerden geen metingen voor de verschillende EF-domeinen afzonderlijk, maar rapporteerden grotere standaardgemiddelde verschillen voor aandacht over EF [ 69 ] en matig significant (g = 0,54) [ 71 ] en matige maar niet-significante effecten van respectievelijk EF en aandacht (g = 0,65 en 0,46) [ 70 ]. Meta-analyses op basis van studies bij PBC-kinderen hebben een beter vermogen en kunnen op basis hiervan informatiever zijn. Voor acute effecten, Chang et al. vond kleine tot matige positieve effecten van lichaamsbeweging op cognitieve flexibiliteit (alternatieve gebruikstest, d = 0,11) en remmend (Stroop, d = 0,25 en Flanker Incongruent d = 0,29), terwijl een negatief (d = -0,31) werd gevonden voor het werkgeheugen (cijferbereik achteruit) [ 66 ]. Dit laatste is in overeenstemming met ons berekende null-effect (kleurbereik achteruit [ 77 a >] en negatief effect (taakwisseling, verhoog de nauwkeurigheidskosten van de globale schakelaar [ 82 a Dit staat in opmerkelijk contrast met het langetermijneffect dat we hebben berekend voor de cijferreeksindexindex (inclusief cijferreeks achteruit) van g = −0.64 [ 360 ]. In het algemeen suggereren de meta-analyses dat acute inspanning kleine effecten heeft op het werkgeheugen (g = 0.28 [ 65 ] en 0,05 [ 67 ]), matige effecten op de aandacht (g = 0,43 [ 65 ] en d = 0,42 [ 66 ]) en remmende controle (g = 0.20 [ 65 ] en 0,46 [ 67 ]). Langdurige training heeft kleine tot matige effecten op de remmende controle (g = 0.19 [ 65 ], 0,38 [ 103 ] en 0.26 [ 104 ]) en werkgeheugen (g = 0.1 [ 104 ], 0,14 [ 103 ] en 0,36 [ 65 ]) en kleine effecten op cognitieve flexibiliteit (g = 0.18 [ 65 ] en 0.14 [ 103 , 104 ]). Daarentegen zijn er nogal uiteenlopende ES’s gemeld ter aandacht (g = 0,13 [ 103 a>] en 0.9 [ 65 ]). In Figuur 4 , de effecten die zijn gerapporteerd door eerdere meta-analyses worden weergegeven naast de resultaten van de huidige beoordeling.

3.3. Trainingsintensiteit, duur en volume als potentiële moderatoren van effecten op cognitieve functies

Terwijl eerdere meta-analyses hebben afgezien van kwantitatieve trainingsparameters als potentiële moderators van effecten op cognitieve functies, de analyse van deze review geven ook details weer met betrekking tot de gespecificeerde trainingsparameters intensiteit, duur en volume. Tan et al. vond type of aantal en duur van sessies niet om de effecten te matigen in studies met zowel individuen met ADHD als een autismespectrumstoornis [ 68 ]. Interessant is dat Vysniauske et al. grotere effectgroottes gevonden voor langere trainingsduur, maar geen matigende effecten van trainingsintensiteit [ 71 ]. Aangezien echter zowel acute als langetermijnstudies in deze analyse zijn opgenomen, moeten de resultaten voorzichtig worden geïnterpreteerd. De literatuur biedt ook meer beschrijvende gevolgtrekkingen op basis van systematische reviews. Den Heijer et al. suggereren dat 30 m individueel aangepaste dagelijkse oefening [ 361 ] een geschikte duur en frequentie. Deze suggestie wordt ondersteund door Neudecker et al. die afzagen van andere parameters vanwege het gebrek aan studies op dit gebied [ 124 ]. Grassman et al. stelde 30 m voor om EF’s te verbeteren [ 362 ] en dit wordt ondersteund door Suarez -Manzano et al. die 20-30 m matige intensiteit (40-75%) leverden voor acute en> 5 weken van ten minste drie dagen per week met> 40% intensiteit voor langdurige inspanning om de cognitie te verbeteren [ 123 ]. Deze bevinding over verbeteringen op lange termijn in metingen van cognitieve functies wordt ook ondersteund door Haperin et al. [ 121 ]. Deze details over de intensiteit en duur van oefeningen vertegenwoordigen suggesties op basis van de literatuur, aangezien het bestaande bewijs nog te onvoldoende is om dergelijke aanbevelingen te staven.

In onderzoeken naar zowel PBC- als ADHD-kinderen, rapporten van de beoogde en de werkelijke intensiteit van de trainingsinterventie wordt vaak weggelaten (bijv. [ 49 , 74 , 110 , 111 , 360 ] in onze analyse) en andere onderzoeken rapporteren de gemiddelde hartslag tijdens de oefenperiodes, maar normaliseren deze metingen niet naar de individuele maximale hartslag (bijv. [ 82 , 363 ]). Dit brengt de mogelijkheid in gevaar om een ​​mogelijke modererende rol van trainingsintensiteit in de meta-analyses te onderzoeken (bijv. [ 67 ]). Desalniettemin, Chang et al. ontdekte dat de prestaties bij het testen van de cognitieve functie (in het algemeen) die onmiddellijk na een periode van inspanning werden uitgevoerd, alleen waren toegenomen als de oefening van matige of lage intensiteit was [ 66 ]. Bovendien, wanneer cognitieve prestaties bijna onmiddellijk na inspanning werden getest (korte vertraging), oefen dan alleen met zeer lichte tot matig positief beïnvloedde cognitieve prestaties. Als een 20 min. onderbreking tussen inspanning en cognitieve testprocedures werd geïntroduceerd, ook intensieve training had positieve effecten op de prestaties bij cognitieve tests. Er is dus een positief effect van lichaamsbeweging op cognitieve prestaties, maar de effecten zijn gerelateerd aan interacties tussen trainingsintensiteit en timing

Chang et al. Beschouwen de potentiële effecten van de trainingsduur. , wees op een minimale duur van 11 m om positieve effecten op te wekken, terwijl de Greeff en collega’s geen modererende effecten vonden (beta = 0.001, p > 0.9) [ 65 ]. Voor chronische inspanning vonden noch de Greeff et al., Noch Alvarez-Bueno et al. De studieduur om de effecten te matigen (B tussen -0,1 en 0,01 en p > 0,2), maar Xue et al. vonden dat duur van een oefensessie van meer dan 90 m en interventies van> 5 weken grotere effecten opleverden.

In deze review onthielden we ons hierbij van het bespreken van mogelijke interacties tussen medicatie en lichaamsbeweging. Kortom, terwijl subgroepanalyses over het algemeen geen medicatiestatus hebben gevonden om de effecten van lichaamsbeweging op cognitie te matigen (bijv. [ 363 ]), suggereren de overeenkomsten tussen de effecten op het centrale zenuwstelsel van stimulerende middelen en lichaamsbeweging dat ze een wisselwerking kunnen hebben. Ter ondersteuning hiervan vonden Choi en collega’s additieve effecten van MHP en drie wekelijkse oefensessies van 90 m gedurende zes weken op cognitieve flexibiliteit [ 114 ]. Dit ondersteunt de rol van monoamine-signalering in de verzachtende effecten van lichaamsbeweging en suggereert dat lichaamsbeweging kan worden toegevoegd aan farmacologische behandeling.

3.4. Type oefening — Modaliteit — als potentiële moderator van effecten op cognitieve functies

Een opmerkelijke controverse over de mogelijke rol van het type fysieke activiteit (zie [ 63 , 356 , 364 a>] voor discussies). Zoals eerder geschetst, maakt de definitie van fysieke activiteit het veelzijdig en omvat het een breed scala aan verschillende activiteitstypen in verschillende domeinen, met verschillende vereisten voor fysieke inspanning, motorische coördinatie, besluitvorming, sociale interactie enz. Het geheel van onderzoeksliteratuur bij ADHD omvat activiteiten zoals hardlopen en lopen op de loopband, trampolinespringen, watergymnastiek, atletiek en een hele reeks verschillende balspellen. Kortom, de overgrote meerderheid van de acute oefeningsinterventies maakt gebruik van relatief eenvoudige, niet-coördinerende oefenactiviteiten (d.w.z. hardlopen op de loopband of ergometerfietsen), terwijl alle langetermijninterventies coördinatieve oefenactiviteiten met zich meebrengen. Vanwege dit verschil tussen acute en langetermijnstudies – wat belangrijk is om op te merken – wordt oefenmodaliteit niet geïllustreerd als onderdeel van Figuur 2 , Figuur 3 en Figuur 4 .

Hoewel de fysiologische respons veel kan verschillen tussen verschillende soorten fysieke activiteiten, dus kunnen de psychosociale en cognitieve eisen inherent aan de activiteiten [ 356 , 365 , 366 ]. In lijn met dit idee is gespeculeerd dat ‘eenvoudige’ aërobe of cardiovasculaire fysieke activiteiten (bijv. Hardlopen, fietsen) weinig invloed kunnen hebben op de maatstaven van uitvoerende functies, terwijl de cognitieve eisen van andere activiteiten of sporten zouden kunnen leiden tot verhoogde prestaties in tests die uitvoerende functies meten [ 356 ]. Een systematische review door Ng en collega’s ontdekte onlangs dat de grootste interventie-effecten van lichaamsbeweging op cognitieve, gedrags- en fysieke parameters bij kinderen met ADHD werden gerapporteerd voor gemengde oefenprogramma’s over pure aërobe oefenprogramma’s [ 367 ]. Het modererende effect van kwalitatieve aspecten (bijv. De coördinatieve en cognitieve eisen) van de oefeninterventie is voornamelijk bestudeerd bij PBC-kinderen in zowel acute als chronische ontwerpen. Voor acute oefeningen gebruikten Budde en collega’s een ontwerp tussen proefpersonen om te onderzoeken of coördinatieve oefeningen en aërobe oefeningen leidden tot verschillende veranderingen in cognitieve prestaties en grotere effecten vonden voor de coördinatieve oefening [ 215 ]. Andere studies hebben echter geen vergelijkbare resultaten gevonden [ 366 , 368 ], maar er moet ook worden opgemerkt dat deze bij het bestuderen van effecten van verschillende soorten activiteiten kunnen verschillen in verschillende aspecten waaronder ook trainingsintensiteit, wat de vergelijking bemoeilijkt. De bevindingen uit studies naar langdurige trainingsinterventies in zowel arbeidsintensieve als ecologische omgevingen zijn ook heterogeen. Koutsandréou en collega’s rapporteerden verbeterde prestaties bij een Letter Digit Span-taak die het werkgeheugen beoordeelde na het voltooien van een 10 weken durend oefenprogramma met zowel cardio-vasculair als motorisch veeleisend oefenprogramma, maar waarbij laatstgenoemde het werkgeheugen het meest verbeterde [ 369 ]. Dit ondersteunt de stelling dat de motorische uitdagingen verbeteringen in het werkgeheugen kunnen veroorzaken, op een manier die vergelijkbaar is met de neuroplasticiteitsverhogende effecten die in het motorsysteem worden waargenomen [ 370 , 371 ]. Kinderen in het motor-veeleisende programma hadden echter een gemiddelde hartslag van 125 BPM tijdens de motoroefeningen, wat lager is dan de cardiovasculaire groep (139 BPM) maar aanzienlijk hoger dan de rustfrequenties (bijvoorbeeld 79 BPM in de controlegroep) . Hoewel het kan zijn dat motor-veeleisende oefeningen leiden tot grotere verbeteringen in WM in vergelijking met cardio-vasculaire oefeningen, kan de potentiële rol van verschillen in trainingsintensiteit niet worden verworpen. Desalniettemin stemmen de resultaten overeen met eerdere rapporten (bijv. [ 372 ]) terwijl een latere studie geen grotere effecten heeft aangetoond voor coördinerende, motorisch veeleisende oefeningen [ 220 ].

Het effect van bewegingsmodaliteit is spaarzaam bestudeerd bij kinderen met ADHD. Door de effecten van een enkele sessie van aërobe oefening (fietsen) of coördinerende oefening (bijv. Balanceren op oefenballen, eenbenige tribunes tijdens vangen en werpen) te vergelijken, meldden Ludyga en collega’s voordelen van beide in vergelijking met zittende rust over de algemene reactietijd in een gewijzigde flankertaak, maar iets betere effecten voor de fietsoefeningsgroep vergeleken met de groep die coördinerende oefeningen uitvoert [ 76 ].

Samenvattend hebben meta-analyses de controverse aangepakt. Bij kinderen met ADHD vonden Cornelius en collega’s positieve effecten van PA met een op handen zijnde cardiovasculair element (‘aerobe’ PA) [ 70 ]. Ter ondersteuning vonden Cerrillo-Urbina et al. Bewijsmateriaal dat de effecten van aërobe oefening op uitvoerende functies en kernsymptomen bevordert boven yoga of op lichamelijke opvoeding gebaseerde interventies [ 69 ]. Voor PBC-kinderen bleek uit een recente meta-analyse dat, in tegenstelling tot pure aërobe oefening, een enkele periode van cognitief boeiende oefeningen de cognitieve functies niet ten goede kwam, terwijl grotere ES’s werden gevonden voor chronische interventie met cognitief boeiende versus pure aërobe oefening (g = 0,29 vs. g = 0,53) [ 65 ]. Voor acute effecten vond een metaregressieanalyse betere prestaties na ergometerfietsen versus hardlopen [ 373 ]. Voor chronische interventies, Alvarez-Bueno et al. voerden subgroepanalyses uit en ontdekten dat kwalitatief verrijkte en kwantitatief verbeterde oefeningen verschillende cognitieve domeinen ten goede kwamen [ 103 ].

Hieronder geven we aanbevelingen voor doorlopend onderzoek op het gebied van lichaamsbeweging en ADHD, terwijl we bewijsmateriaal samenvatten naar voorlopige punten voor toepassing in de praktijk van de verschillende bevindingen, die zijn tot dusver besproken.

3.5. Aanbevelingen

Bestaande meta-analyses hebben afgezien van het geven van aanbevelingen, maar enkele studies hebben de vraag behandeld wie baat heeft bij lichaamsbeweging. Een positieve metarelatie (beta 0.03, p 104 ]. Om dit op te volgen, is het opmerkelijk dat personen met ADHD vaak sedentair zijn. Hoewel de effecten van lichaamsbeweging op EF worden gematigd door basislijnfitness, is het bewijs voor matigende effecten van leeftijd gemengd [ 67 , 97 , 103 , 104 ]. Zelfs beschrijvende conclusies op basis van deze meta-analyses zijn moeilijk, wat ons doet vermoeden dat lichaamsbeweging kinderen van alle leeftijden ten goede komt door interactie met het volwassen wordende zenuwstelsel, zowel off-seting als een positieve ontwikkeling van het ontwikkelingstraject van stoornissen.

3.5.1. Op wetenschap en bewijs gebaseerde aanbevelingen

Op basis van de kwaliteit en heterogeniteit van experimentele studies concludeerde een panel van deskundigen onlangs dat er onvoldoende bewijs was om lichaamsbeweging aan te bevelen om cognitieve functies bij PBC-kinderen te verhogen [ 374 ]. Door bewijsmateriaal van PBC-kinderen en kinderen met ADHD te combineren in combinatie met niet-bestaande meldingen van bijwerkingen van oefeningsinterventies durven we het voorzichtig oneens te zijn met het panel. Beschrijvend stellen we dat effecten die in cijfers zijn weergegeven en hierboven zijn besproken, langdurige oefening suggereren als een waardevolle aanvulling op andere behandelingen voor kinderen met ADHD om met name de remmende en aandachtscontrole te verbeteren. De effecten van acute inspanning lijken minder sterk. Chang et al. Waren van groot belang dat alleen lichaamsbeweging gedurende de eerste helft van de dag positieve resultaten opleverde [ 66 ]. Dit onderstreept het belang van timingoefeningen. Dit wordt ondersteund door Hart, die ontdekte dat 15 minuten lichaamsbeweging aan het begin van de dag het gedrag geassocieerd met ADHD kan verminderen en dat terwijl dit effect na verloop van tijd verdwijnt, een korte periode van 3-5 minuten duurt. matige tot krachtige fysieke activiteit 90 m na de eerste training kan de voordelen behouden [ 375 ]. Afgezien van de langetermijneffecten van lichaamsbeweging op neurale functies ter ondersteuning van uitvoerende functies en aandachtscontrole, de gunstige effecten van acute lichaamsbeweging op niet alleen latere cognitieve activiteit, maar ook recentelijk gecodeerd niet-declaratief geheugen (bijv. [ 376 , 377 , 378 , 379 ]) onderstrepen het belang van het plannen van oefeningen van dichtbij temporele nabijheid van cognitieve uitdagende taken.

Verder lijkt het erop dat het type activiteit dat wordt gebruikt zorgvuldig moet worden overwogen. Langdurige interventies lijken de grootste effecten te hebben wanneer ze zowel cardiovasculaire als coördinatieve elementen bevatten. Dergelijke speelse maar inspannende activiteiten zijn waarschijnlijk praktischer haalbaar en gaan gepaard met een hogere naleving. Belangrijk is dat de fysiologische en cognitieve belasting die gepaard gaat met verschillende activiteiten inherent individueel is. Dit voedt het idee van het individualiseren van fysieke activiteiten om het fysieke en cognitieve niveau van de betrokken kinderen te matchen, zodat elk individu optimaal wordt gestimuleerd en betrokken door de toegepaste interventies (Pesce et al. [ 380 ]). Bovendien suggereren Cook en collega’s dat de tekortkomingen in uitvoerende functies die verband houden met ADHD de therapietrouw bij jongeren zouden kunnen verminderen, wat het belang van motiverende activiteiten onderstreept [ 98 ].

3.5.2. Aanwijzingen voor toekomstig onderzoek

Rapportage van trainingskenmerken

Zoals blijkt uit de minder cirkels in Figuur 3 A vergeleken met de rest, intensiteit van langdurige interventies wordt niet routinematig gerapporteerd. Om het begrip te bevorderen van welke parameters die belangrijk zijn voor de effecten en om onderliggende werkingsmechanismen te identificeren, zijn niet alleen de gemiddelde hartslag nodig, maar ook het bereik en de temporele profielen die een analyse van de tijd in verschillende hartslagzones mogelijk maken. Bovendien, gezien de mogelijke uitdaging met betrekking tot het volgen van oefeninterventies Bij kinderen en jongeren met ADHD is het belangrijk om de therapietrouw te rapporteren om een ​​juiste interpretatie van mogelijke effecten mogelijk te maken.

Studieontwerp

Trainingsinterventies zijn inherent beperkt tot enkelblinde beoordelingen. Om de kwaliteit van studies te verhogen, moeten pogingen om deelnemers voor de interventie te verblinden routinematig worden uitgevoerd (zie bv. Voor pogingen om ouders voor de interventie te verblinden [ 381 ]). Dit is echter niet het geval in een aantal onderzoeken, waarbij de symptomatologie routinematig wordt geëvalueerd door leraren en ouders, die niet blind zijn voor de interventie. Dit laatste kan worden opgevangen door het effect van lichaamsbeweging op gestandaardiseerde geautomatiseerde tests van NCF’s te evalueren.

In overeenstemming hiermee is het essentieel om geschikte controlecondities te ontwerpen die een zorgvuldige plaag van factoren mogelijk maken geassocieerd met potentiële prestatiebevorderende effecten. Een groot deel van de onderzoeken bij personen met ADHD maken gebruik van rustgevende, passieve controlecondities die geen specifieke verandering in de omgeving of verwachting van prestatieveranderingen met zich meebrengen. Als zodanig blijft het voor passieve controlecondities onzeker of effecten van lichaamsbeweging simpelweg het gevolg zijn van een nieuwe situatie of van een nieuwe omgeving, d.w.z. het Hawthorne-effect. Actieve controlecondities kunnen geschikt zijn om deze beperking te overwinnen, maar moeten zorgvuldig worden ontworpen om te controleren op de factoren die niet onder de microscoop worden gelegd, bijv. Bijpassende sociale interacties of cognitieve betrokkenheid. Daarom moeten de effecten van oefeningsinterventies worden geïnterpreteerd in relatie tot de opgenomen controlecondities. Bovendien zijn de verbeteringen in de tests van NCF’s voor controlegroepen in rust bij herhaalde taakblootstelling (bijv. [ 81 ]) onderstrepen het belang van grondige kennismaking met tests. Bovendien is het alleen beoordelen van de prestaties pas nadat een interventie uitdagingen met zich meebrengt, aangezien het niet mogelijk is om variaties binnen de proefpersoon in de basisprestaties te beoordelen. Bovendien blijkt uit de beschrijvende visuele samenvatting van onderzoeken in dit verhaal dat de meeste onderzoeken zijn gebaseerd op een vrij kleine steekproefomvang. Hoewel het misschien een ontmoedigende zoektocht is, moeten toekomstige studies ernaar streven grotere monsters te rekruteren om sterkere conclusies te trekken.

Op basis van de bevindingen van de vorige interventiestudies en meta-analyses, kunnen toekomstige studies ook verkennen of langetermijneffecten afhankelijk zijn van accumulatie van acute effecten op lopende en volgende cognitieve processen of eerder de structurele en neurofysiologische kenmerken weerspiegelen die geassocieerd zijn met bijvoorbeeld hogere fitnessniveaus. Ten slotte moeten toekomstige studies de ecologische validiteit van verschillende oefenactiviteiten en parameters met betrekking tot oefenstructuur, type activiteit, timing enz. Onderzoeken door verschillende modellen hiervan te implementeren, bijvoorbeeld tijdens en na schooltijd enz.

Uitkomstmaatregelen

De onvolledige en inconsistente rapportage van uitkomstmaten belemmert de interpretatie van de effecten van lichaamsbeweging. De constructvaliditeit van de test van NCF’s is afhankelijk van een juiste analyse. Het samenvoegen van nauwkeurigheids- en reactietijdscores (bijv. Voor Stroop of Flanker) voor verschillende taakomstandigheden (bijv. Congruente en incongruente proeven) of alleen het rapporteren van een daarvan vermindert de specificiteit en sluit potentiële afwegingen met snelheidsnauwkeurigheid uit. Als voorbeeld van de eerstgenoemde onderzochten Pontifex en collega’s de effecten van één enkele training op de loopband bij kinderen met en zonder ADHD. De auteurs vonden een verhoogde reactiesnelheid en nauwkeurigheid na 20 minuten oefenen, maar bevindingen werden gerapporteerd over compatibiliteit van stimuli, wat een weerspiegeling is van de algehele verbetering van neurocognitieve prestaties. Specifieke effecten op remmende controle, meestal uitgedrukt als een interferentiescore berekend door verschillen tussen incongruente en congruente responssnelheden en nauwkeurigheid in een Flanker-taak, werden niet formeel getest. Dit bemoeilijkt gevolgtrekkingen met betrekking tot de effecten van lichaamsbeweging op de prestaties in specifieke cognitieve domeinen, bijv. Remmende controle, en de daarover gerapporteerde effecten moeten voorzichtig worden geïnterpreteerd.

div>

4. Conclusies en vooruitzichten

In lijn met eerder onderzoek, vinden we dat lichaamsbeweging voordelen biedt voor uitvoerende functies en aandachtscontrole bij kinderen met ADHD. De gunstige effecten zijn vergelijkbaar met die gerapporteerd bij PBC met substantiële en consistente verbetering van de test van verschillende cognitieve functies na bijzonder langdurige inspanning. Een belangrijk idee is ook dat in geen enkel onderzoek negatieve of nadelige effecten van lichaamsbeweging zijn gemeld. Buiten het neurocognitieve rijk en dus de reikwijdte van deze review, is gemeld dat, niet verrassend, de cardiovasculaire conditie verbetert [ 382 ] en motorische functies [ 109 , 111 , 360 , 382 , 383 a >, 384 , 385 ], maar ook om metingen van angst- en depressiegerelateerd gedrag te verbeteren [ 385 , 386 ], sociale problemen [ 109 ] en zelfrespect [ 382 ] bij kinderen met ADHD. We hebben deze veranderingen in grote lijnen genegeerd om de huidige beoordeling te concentreren, maar we zijn niet onwetend over het belang ervan. Bovendien, en van groot belang, is herhaaldelijk gemeld dat lichaamsbeweging ADHD-gerelateerd gedrag verbetert (bijv. [ 109 , 113 , 114 , 115 , 116 a >, 381 , 382 , 385 , 387 , 388 ]), hoewel er nulbevindingen bestaan ​​(bijv. [ 389 , 390 , 391 ]). Dit benadrukt oefening als een goedkope, multilaterale benadering die, indien opzettelijk ontworpen en geleverd, kan worden gebruikt naast traditionele farmacologische, psychologische en pedagogische interventiestrategieën om cognitieve prestaties bij kinderen en adolescenten met ADHD te bevorderen.

We eindigen dit verhaal met een laatste opmerking om het belang van lichaamsbeweging bij kinderen en jongeren met ADHD te benadrukken. Twee rapporten van bijzonder belang ondersteunen de bevindingen van Åberg et al., [ 392 a >] en Tandon et al., [ 393 ] hierboven besproken en gegarandeerd verdere discussie. In een grote steekproefomvang ( n = 1615) van de algemene volwassen Duitse populatie, bleek uit retrospectieve beoordeling van PA-niveaus in de kindertijd en de ernst van ADHD-symptomen samen met de huidige (volwassen) ADHD-symptomen dat buitensporige lichaamsbeweging geassocieerd was met geen ADHD-symptomen bij volwassenheid [ 394 ]. Ter ondersteuning, Rommel et al. meldde dat het PA-niveau tijdens de late adolescentie omgekeerd verband hield met de ernst van de symptomen van onoplettendheid en hyperactiviteit / impulsiviteit in de vroege volwassenheid [ 395 ]. Deze associaties, hoewel niet experimenteel bewezen causaal te zijn, suggereren de resultaten die in dit overzicht worden gepresenteerd, samen met de ernstige gevolgen van het dragen van een ADHD-diagnose op volwassen leeftijd, een regelmatige beweging voor kinderen en adolescenten met ADHD.

Bijlage A

Systematisch zoeken en extractie van effectgroottes uit eerdere studies

Om de huidige discussie te kwalificeren, hebben we een systematische zoekopdracht uitgevoerd in relevante databases (PubMed en Web of Science incl. Web of Science Core Collection, BIOSIS Previews, MEDLINE ® , KCI-Korean Journal Database, Russian Science Citation Index, SciELO Citation Index, Derwent Innovations Index, Data Citation Index, Current Contents Connect) met aangepaste zoektermen voor PubMed:

(“oefening” [titel] OF “fysieke activiteit” [titel] OF “fitness” [titel] OF “fysieke inspanning” [titel] OF “acute oefening” [Titel] OF “chronische inspanning” [Titel] OF “aëroob” [Titel] OF “weerstand” [Titel] OF “anaëroob” [Titel] OF “coördinatief” OF “training”) EN (“aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit” [ Titel] OF “ADHD” [Titel] OF “aandachtstekortstoornis” [Titel] OF “hyperkin *” [Titel] OF aandachtstekortstoornis / hyperactiviteit [Titel]) EN (“kind *” [Titel] OF “jong”) [Titel] OF “adolescent” [titel] OF “tieners” [titel] OF “student *” [titel]) EN (“uitvoerende functie” [titel] OF “uitvoerende functies” [titel] OF “remming” [titel] OF “interferentie” [titel] OF “cognitieve controle” [titel] OF “remmende controle” [titel] OF “flexibiliteit” [titel] OF “werkgeheugen” [titel] OF “omschakelen” [titel] OF “verschuiven” [ Titel] OF “sus aandacht ‘[Titel] OF’ aandacht ‘[Titel])

en voor Web of Science:

TI = (“oefening” OF “fysieke activiteit” OF “fitness” OF “fysieke inspanning” OF “acute oefening” OF “chronische oefening” OF “aërobe” OF “Weerstand” OF “anaëroob” OF “coördinatief” OF “training”) EN TI = (“aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit” OF “ADHD” OF “aandachtstekortstoornis” OF “hyperkin *” OF aandachtstekort / hyperactiviteitstoornis) EN TI = (“kind *” OF “jong” OF “adolescent” OF “tieners” OF “student *”) EN TI = (“uitvoerende functie” OF “uitvoerende functies” OF “remming” OF “interferentie” OF “cognitieve controle” “OF” remmende controle “OF” flexibiliteit “OF” werkgeheugen “OF” schakelen “OF” verschuiven “OF” aanhoudende aandacht “OF” aandacht “).

Figuur A1

Stroomdiagram van het studieselectieproces.

We identificeerden 449 onderzoeken waarvan we 91 duplicaten uitsluiten en verder 347 die niet voldeden aan onze inclusiecriteria ( 1 sessie) trainingsinterventie met controlegroep of aandoening, die cognitieve functies (ofwel uitvoerende functies of aandacht) beoordeelt via geautomatiseerde of gestandaardiseerde neurocognitieve testbatterij (dwz geen schalen, rapportage van clinicus, leraar of ouders), peer-reviewed en beschikbaar als volledige tekst in het Engels, resulterend in 11 studies geïdentificeerd. Eén opname en acht uitsluitingen staan ​​in contrast met eerdere systematische reviews en rechtvaardigen daarom een ​​korte uitleg.

In tegenstelling tot een recente meta-analyse [ 70 ], we hebben gegevens opgenomen van Ziereis en Jansen [ 360 ] en Medina et al. [ 363 ]. Deze laatste is eerder uitgesloten van sommige [ 69 , 70 ] maar niet allemaal [ 68 , 71 ] meta-analyses vanwege onvoldoende controlecondities. We hebben ervoor gekozen om gegevens van Medina et al. Op te nemen. ondanks de mogelijkheid van test-hertesteffecten veroorzaakt door de niet-gerandomiseerde volgorde van tests. De auteurs hebben voorafgaand aan de eerste test taak vertrouwd gemaakt om dit probleem op te lossen. Bovendien hebben we gegevens uitgesloten van onderzoeken die alleen als abstract zijn gepubliceerd (bijv. [ 396 ]). We vonden dat de studie van Ziereis en Jansen voldeed aan al onze inclusiecriteria. In tegenstelling tot recente systematische reviews [ 68 , 367 ], we hebben drie onderzoeken uitgesloten op basis van uitkomstvariabelen. Craft werd uitgesloten omdat alleen geheugenmetingen waren opgenomen [ 85 ] en Piepmeier et al., en Pontifex et al., werden beide uitgesloten op basis van de gerapporteerde afhankelijke variabelen. De uitkomstmaten (‘totale tijd om te voltooien’ op de Stroop-test, ‘vertragingen na fouten’ en ‘responsnauwkeurigheid’ bij congruente en incongruente proeven op een gewijzigde versie van de Eriksen-flankertaak) kunnen niet worden gespecificeerd in een van onze vooraf gedefinieerde categorieën [ 78 , 79 ]. Desalniettemin rapporteerden de auteurs significante verbeteringen in alle drie de metingen die de opvatting ondersteunen dat acute oefening de cognitieve functies in het algemeen verbetert. Bovendien, en ook in tegenstelling tot een recente systematische analyse [ 367 ], we hebben één studie uitgesloten die niet alleen kinderen met ADHD omvatte, maar ook kinderen met de diagnose verstorende gedragsstoornissen (dwz oppositionele uitdagende stoornis en gedragsstoornis) zonder een ADHD-diagnose [ 397 ].

Verder werden zeven onderzoeken geïdentificeerd uit referenties tijdens het lezen, wat resulteerde in een totaal van achttien studies verdeeld over onderzoeken naar effecten van op cognitieve functies na acute ( n = 8) [ 74 , 75 , 76 , 77 , 81 , 82 , 83 , 363 ] en op lange termijn ( n = 10) [ 49 , 109 , 110 , 111 , 112 , 114 , 115 , 357 , 360 , 398 ] oefenen. De identificatie van studies en inclusieproces wordt gepresenteerd in Figuur A1 .

We hebben ES als heggen g geëxtraheerd om kleine steekproefgroottes mogelijk te maken. Waar deze niet in tabellen of tekst werden vermeld, maar in cijfers [ 49 , 78 , 115 , 360 ], gebruikten we een high-fidelity analytische tool (WebPlotDigitizer, V.4.1. Automeris, Austin, Texas, VS, 2018) om gemiddelde en standaarddeviaties van posttests te extraheren. We hebben geen ES’s nagestreefd wanneer middelen of SD’s niet werden gerapporteerd of geïllustreerd (bijv. Reactietijden in [ 115 ] en nauwkeurigheid in [ 77 ]) . Hedges ‘g werden berekend voor postmetingen vanwege ontbrekende basisgegevenspunten voor sommige onderzoeken [ 399 ] . Verder werd deze benadering gebruikt om het risico op opblazen van effectgroottes als gevolg van inhaaleffecten voor trainingsgroepen met onbeduidend lagere basislijnprestaties te minimaliseren (zie [ 356 , 400 ] voor een discussie). We classificeerden uitkomstmaten als weerspiegeling van prestaties in een van de volgende domeinen van uitvoerende controle: (1) remmende controle, (2) cognitieve flexibiliteit, (3) werkgeheugen evenals (4) aanhoudende aandacht en (5) psychomotorische snelheid (zie Figuur 2 , Figuur 3 en Figuur 4 ). Belangrijk is dat we ES-extractie hebben beperkt tot parameters die gemakkelijk kunnen worden toegewezen aan een van de cognitieve domeinen. Als voorbeeld hebben we twee van de drie metingen voor cognitieve functies opgenomen uit de recente RCT uitgevoerd door Benzing en Schmidt [ 398 ]. Hier hebben we ES geëxtraheerd en uitgezet voor reactietijden in schakelproeven tijdens de Flanker-taak als een maat voor cognitieve flexibiliteit en het totale aantal juiste antwoorden in de Color Span Backwards Test die het werken beoordeelt geheugen. Daarentegen hebben we de gemiddelde reactietijd voor het corrigeren van reacties op congruente en incongruente proeven voor de Simon-taak als een maat voor remming uitgesloten, aangezien middeling over de congruente en incongruente omstandigheden het beoordelen van veranderingen in specifiek remmende / interferentiecontrole onafhankelijk van verwerking of psychomotorische snelheid. Zoals besproken in Sectie 2.1 worden de cognitieve domeinen beïnvloed door meerdere, overlappende en op elkaar inwerkende neuropsychologische processen, die stelt zowel de categorisering als de constructvaliditeit van de bijbehorende neurocognitieve testbatterijen in vraag. In het geval van parallelle rapporten van onbewerkte gegevens en resultaten afgeleid van dezelfde gegevens (bijv. Reactietijden voor inconsistente onderzoeken versus de Stroop-interferentiescore), hebben we de testscore uitgezet die het domein het beste vertegenwoordigt (Stroop Interference-score in dit geval). Bovendien, toen beide metingen van RT en nauwkeurigheid werden gerapporteerd, hebben we de eerste geëxtraheerd en uitgezet. Als zodanig kunnen we de mogelijkheid niet uitsluiten dat sommige van de geïllustreerde resultaten een verandering in strategie weerspiegelen (d.w.z. een snelheidsafweging voor PS) in plaats van een gedragsverbetering op zich. Ter ondersteuning van deze beslissing rapporteren verschillende van de opgenomen onderzoeken niet beide. Als er verschillende onafhankelijke metingen van door inspanning gemedieerde veranderingen binnen hetzelfde cognitieve domein zijn gerapporteerd, worden deze allemaal meegeteld (bijvoorbeeld de interferentiescore van de Stroop-test en het werkelijke aantal niet-gaande van de go / no-go-test [ 112 ]). In Table A1 en Tabel A2 , we vermelden de opgenomen en uitgesloten afhankelijke variabelen uit de onderzoeken gepresenteerd in Figuur 2 , Figuur 3 en Figuur 4 . Negatieve ES’s die duiden op verbeterde prestaties (bijv. Verminderde reactietijden of aantal fouten) werden omgekeerd gecodeerd. Bijgevolg worden alle positieve EF’s afgebeeld in Figuur 2 span > , Figuur 3 en Figuur 4 weerspiegelen verbeteringen in prestaties.

Tabel A1

Inbegrepen en uitgesloten afhankelijke variabelen van acute studies.

tbody >

Onderzoek [#ref] Type taak Inbegrepen maatregelen Cognitive Domain Niet inbegrepen Extractiemethode
Benzing et al. , 2018 [ 77 ] Gewijzigde Flanker-taak, Gewijzigde kleurbereik-achterwaartse taak Congruente RT, remmende (incongruente) RT, Global Switch RT-kosten, juiste reacties PS, INH, CF, WM Congruente nauwkeurigheid, incongruente nauwkeurigheid, schakelaarnauwkeurigheid, globale schakelaarnauwkeurigheidskosten td> Gemiddelde ± SD
gerapporteerd
Chang et al., 2012 [ 81 ] Stroop, Wisconsin-kaartsorteertaak Kleurwoord, persistente fouten INH, CF Woord, kleur, totaal correct, persistente reacties, niet-persistente fouten, conceptueel niveau, reacties, voltooide categorieën, Gemiddelde ± SD
gerapporteerd
Chuang et al., 2015 [ 75 ] Go / No-Go RT, Commissie foutpercentage PS, INH td> Hitpercentage, omissiefoutpercentage Gemiddelde ± SD
gerapporteerd
Gawrilow et al., 2016 [ 74 ] Gewijzigd Go / No-Go Succesvolle no-go INH Algemene fouten bij go-trials Gemiddelde ± SD gerapporteerd
Hung et al., 2016 [ 82 ] Task-Switching Paradigm Global Switch RT pure, Global Switch RT-kosten, Local Switch RT-kosten PS, WM, CF Global switch RT Mixed,
Local Non Switch RT, Local Switch RT, Global Switch Accuracy Mixed, Local Switch RT Global Switch nauwkeurigheid Pure, Local Non-Switch nauwkeurigheid , Nauwkeurigheid lokale switch, Nauwkeurigheid globale switch, Nauwkeurigheid lokale switch
Gemiddelde ± SD
gerapporteerd
Ludyga et al., 2018 [ 83 ] Alternatief gebruik Vloeiendheid, Fl exibility CF, CF Originaliteit, Uitwerking Gemiddelde ± SD
gerapporteerd
Ludyga et al., 2017 [ 76 ] Gewijzigd Flanker Task RT congruent, RT incongruent PS, INH NA Gemiddelde ± SD
gerapporteerd
Medina et al., 2010 [ 363 a>] Connor’s Continuous Performance Test II Commissiefouten, Hit RT, Hit RT blokkeren Wijzigen INH, PS, SA Weglatingsfouten, Hit RT Standard Error, Variabiliteit , Detectability, Response style, Hit RT ISI change, Hit Sta ndard Error interstimulus change, Perseverations, Hit standard error Block Gemiddelde ± SD
gerapporteerd

Tabel A2

Inbegrepen en uitgesloten afhankelijke variabelen van chronische onderzoeken.

Lee et al., 2017 [ 357 ]

Onderzoek [#ref] Type taak Inbegrepen maatregelen Cognitief domein Niet inbegrepen Extractiemethode
Benzing & Schmidt 2019 [ 398 ] Simon Task, gewijzigde Flanker-taak, Color Span Backwards-taak Overschakelen van proef RT, juiste antwoorden CF, WM RT over proeven Gemiddelde ± SD gerapporteerd
Chang et al., 2014 [ 115 ] t d> Go / No-Go Nauwkeurigheid zonder proeven INH Nauwkeurigheidsproeven Gemiddelde ± SD
uit cijfers.
Choi et al., 2015 [ 114 ] Wisconsin Card Sorting Test Perseveratieve fouten CF NA Gemiddelde ± SD
gerapporteerd
Kang et al., 2011 [ 49 ] Trail Making Test part b Tijd tot voltooiing CF Taak met cijfersymbool Gemiddelde ± SD
uit cijfers
Stroop Interferentie INH Kleurwoord Gemiddelde ± SD
br> gerapporteerd
Memarmoghaddam et al., 2016 [ 112 ] Stroop, Go / No-Go Consistente RT, Interferentie, No-Go true-nummer, True RT PS, INH, INH, PS Consistent en onsamenhangend foutnummer, consistent en onsamenhangend geen reponses, consistent en onsamenhangend waar getal, inconsistent RT, Go en no-go true number, Go and no-go error number, error RT Gemiddelde ± SD
gerapporteerd
Pan et al., 201 5 [ 111 ] Stroop, Wisconsin-kaartsorteertest Kleurwoord, persistente fouten INH, CF Totaal correcte, persistente reacties, niet-persistente fouten, conceptuele niveaus, reacties, voltooide categorieën Gemiddelde ± SD
gerapporteerd
Pan et al., 2016 [ 110 ] Stroop Kleurwoord INH NA Gemiddelde ± SD
gerapporteerd
Verret et al., 2012 [ 109 ] Sky Search Score nadenken, w alk / don’t walk pondering SA, INH Tijdgericht nadenken, aandacht nadenken , sky search DT nadenken Gemiddelde ± SD
gerapporteerd
Ziereis & Jansen 2015 [ 360 ] Digit Span, Letter-Number Sequencing Digit-span Index score, Letter-nummer sequencing index score WM, WM Achterwaarts cijferbereik, voorwaarts cijferbereik Gemiddelde ± SD
uit cijfers

div >

Bijdragen van de auteur

LC, AA en J.L.-J. de beoordeling geconceptualiseerd; L.C. en M.M.B. geëxtraheerde effectgroottes; L.C., M.M.B., N.B., J.W., A.A. en J.L.-J. heeft bijgedragen aan het schrijven van het manuscript en de definitieve versie goedgekeurd.

Belangenconflicten

De auteurs verklaren geen belangenverstrengeling.

Verwijzingen

1.

American Psychiatric Association. Diagnostische en statistische handleiding voor psychische stoornissen (DSM-5 ® ) American Psychiatric Pub; Washington, DC, VS: 2013. [ Google Scholar ]

2.

Colvin M.K., Stern T.A. Diagnose, evaluatie en behandeling van aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. J. Clin. Psychiatrie. 2015; 76 : e1148. doi: 10.4088 / JCP.12040vr1c. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

3.

Polanczyk G., De Lima M.S., Horta B.L., Biederman J., Rohde L.A. De wereldwijde prevalentie van ADHD: een systematische review en metaregressieanalyse. Am. J. Psychiatry. 2007; 164 : 942-948. doi: 10.1176 / ajp.2007.164.6.942. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Ga ogle Scholar ]

4.

Thomas R., Sanders S., Doust J., Beller E., Glasziou P. Prevalentie van aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit: een systematische review en meta-analyse. Kindergeneeskunde. 2015; 135 : e994 – e1001. doi: 10.1542 / peds.2014-3482. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

5.

Fayyad J., Sampson NA, Hwang I., Adamowski T., Aguilar-Gaxiola S., Al-Hamzawi A., Andrade LH, Borges G., de Girolamo G., Florescu S. The beschrijvende epidemiologie van DSM-IV ADHD voor volwassenen in de wereldgezondheidsorganisatie, wereldwijde onderzoeken naar geestelijke gezondheid. ADHD Atten. Hyperact tekort. Onenigheid. 2017; 9 : 47–65. doi: 10.1007 / s12402-016-0208-3. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

6.

Coelho L., Chaves E., Vasconcelos S., Fonteles M., De Sousa F., Viana G. Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) bij kinderen: neurobiologische aspecten, diagnose en therapeutische benadering. Acta Med. Haven. 2010; 23 : 689–696. [ PubMed ] [ Google Scholar ]

7.

Barkley R.A., Fischer M. Hyperactief kindsyndroom en geschatte levensverwachting bij follow-up van jongvolwassenen: de rol van ADHD-persistentie en andere potentiële voorspellers. J. Atten. Onenigheid. 2018 doi: 10.1177 / 1087054718816164. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

8.

Rydén E., Thase ME, Stråht D., Åberg-Wistedt A., Bejerot S., Landén M. Een geschiedenis van aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD) bij kinderen beïnvloedt de klinische uitkomst bij volwassen bipolaire patiënten ongeacht de huidige ADHD. Acta Psychiatr. Scand. 2009; 120 : 239–246. doi: 10.1111 / j.1600-0447.2009.01399.x. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

9.

Biederman J., Wilens T., Mick E., Milberger S., Spencer T.J., Faraone S.V. Psychoactieve middelengebruiksstoornissen bij volwassenen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD): effecten van ADHD en psychiatrische comorbiditeit. Am. J. Psychiatry. 1995; 152 : 1652–1658. [ PubMed ] [ Google Scholar ]

10.

Peasgood T., Bhardwaj A., Biggs K., Brazier JE, Coghill D., Cooper CL, Daley D., De Silva C., Harpin V., Hodgkins P. De impact van ADHD op de gezondheid en het welzijn van kinderen met ADHD en hun broers en zussen. Eur. Kind Adolesc. Psychiatrie. 2016; 25 : 1217–1231. doi: 10.1007 / s00787-016-0841-6. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

11.

Childress A.C., Sallee F.R. Aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit met onvoldoende respons op stimulerende middelen: benaderingen van management. CNS-medicijnen. 2014; 28 : 121–129. doi: 10.1007 / s40263-013-0130-6. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

12.

Shyu Y.-C., Yuan S.-S., Lee S.-Y., Yang C.-J., Yang K.-C., Lee T.-L., Wang L.-J. Aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis, methylfenidaatgebruik en het risico op het ontwikkelen van schizofreniespectrumstoornissen: een landelijk populatieonderzoek in Taiwan. Schizophr. Res. 2015; 168 : 161–167. doi: 10.1016 / j.schres.2015.08.033. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

13.

Martinez-Raga J., Knecht C., Szerman N., Martinez M.I. Risico op ernstige cardiovasculaire problemen met medicijnen voor aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. CNS-medicijnen. 2013; 27 : 15–30. doi: 10.1007 / s40263-012-0019-9. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Schol ar ]

14.

Fusar-Poli P., Rubia K., Rossi G., Sartori G., Balottin U. Striatal Dopamine Transporter Veranderingen bij ADHD: Pathofysiologie of aanpassing aan psychostimulantia? Een Meta-Anal. Ben. J. Psychiatry. 2012; 169 : 264–272. doi: 10.1176 / appi.ajp.2011.11060940. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

15.

Wang G.-J., Volkow N.D., Wigal T., Kollins S.H., Newcorn J.H., Telang F., Logan J., Jayne M., Wong C.T., Han H., et al. Langdurige stimulansbehandeling beïnvloedt het hersendopaminetransportniveau bij patiënten met een aandachtstekort Hyperactieve stoornis. PLOS ONE. 2013; 8 : e63023. doi: 10.1371 / journal.pone.0063023. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

16.

Scherer E.B.S., da Cunha M.J., Matté C., Schmitz F., Netto C.A., Wyse A.T. Methylfenidaat beïnvloedt het geheugen, uit de hersenen afkomstige neurotrofe factor-immunocontent en de activiteit van acetylcholinesterase in de hersenen bij de rat. Neurobiol. Leren. Mem. 2010; 94 : 247–253. doi: 10.1016 / j.nlm.2010.06.002. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

17.

LeBlanc-Duchin D., Taukulis H.K. Chronische orale toediening van methylfenidaat aan periadolescente ratten geeft een langdurige beperking van het geheugen voor objecten. Neurobiol. Leren. Mem. 2007; 88 : 312–320. doi: 10.1016 / j.nlm.2007.04.010. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar a>]

18.

LeBlanc-Duchin D., Taukulis H.K. Chronisch oraal methylfenidaat induceert na behandeling een verminderde herkenning en ruimtelijk geheugen bij volwassen ratten. Neurobiol. Leren. Mem. 2009; 91 : 218-225. doi: 10.1016 / j.nlm.2008.12.004. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] s pan>

19.

Taylor MJ, Martin J., Lu Y., Brikell I., Lundström S., Larsson H., Lichtenstein P. Vereniging van genetische risicofactoren voor psychiatrische stoornissen en eigenschappen van deze stoornissen in een Zweedse populatie twin monster. JAMA Psychiatry. 2018 doi: 10.1001 / jamapsychiatry.2018.3652. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

20.

Levy F., Hay D.A., McSTEPHEN M., Wood C., Waldman I. Aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit: een categorie of een continuüm? Genetische analyse van een grootschalige tweelingstudie. J. Ben. Acad. Kind Adolesc. Psychiatrie. 1997; 36 : 737–744. doi: 10.1097 / 00004583-199706000-00009. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

21.

Henrik L., Henrik A., Maria R., Zheng C., Paul L. Childhood aandachtstekort hyperactiviteit stoornis als uiterste van een continu kenmerk: een kwantitatieve genetische studie van 8500 tweelingparen. J. Child Psychol. Psychiatry. 2012; 53 : 73–80. [ PubMed ] [ Google Scholar ]

22.

Lubke G.H., Hudziak J.J., Derks E.M., van Bijsterveldt T.C.E.M., Boomsma D.I. Maternale beoordelingen van aandachtsproblemen bij ADHD: bewijs voor het bestaan ​​van een continuüm. J. Ben. Acad. Kind Adolesc. Psychiatrie. 2009; 48 : 1085-1093. doi: 10.1097 / CHI.0b013e3181ba3dbb. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

23.

Middeldorp CM, Hammerschlag AR, Ouwens KG, Groen-Blokhuis MM, Pourcain BS, Greven CU, Pappa I., Tiesler CM, Ang W., Nolte IM Een genoombrede associatie meta-analyse van aandacht -tekort / hyperactiviteitsstoornis symptomen in populatie-gebaseerde pediatrische cohorten. J. Ben. Acad. Kind Adolesc. Psychiatrie. 2016; 55 : 896–905.e896. doi: 10.1016 / j.jaac.2016.05.025. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

24.

Hillman C.H., Erickson K.I., Kramer A.F. Wees slim, oefen je hart: oefen effecten op de hersenen en cognitie. Nat. Rev. Neurosci. 2008; 9 : 58. doi: 10.1038 / nrn2298. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

25.

Penedo F.J., Dahn J.R. Oefening en welzijn: een overzicht van de voordelen van mentale en fysieke gezondheid in verband met fysieke activiteit. Curr. Opin. Psychiatrie. 2005; 18 : 189–193. doi: 10.1097 / 00001504-200503000-00013. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

27.

Coghill D.R., Seth S., Matthews K. Een alomvattende beoordeling van geheugen, vertraagde aversie, timing, remming, besluitvorming en variabiliteit in aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit: verder gaan dan de modellen met drie paden. Psychol. Med. 2013; 44 : 1989-2001. doi: 10.1017 / S0033291713002547. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

28. Silverstein M.J., Faraone S.V., Leon T.L., Biederman J., Spencer T.J., Adler L.A. De relatie tussen executieve functietekorten en door DSM-5 gedefinieerde ADHD-symptomen. J. Atten. Onenigheid. 2018 doi: 10.1177 / 1087054718804347. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Schola r ]

29.

Willcutt E.G., Doyle A.E., Nigg J.T., Faraone S.V., Pennington B.F.Geldigheid van de uitvoerende functietheorie van aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis: een meta-analytische beoordeling. Biol. Psychiatrie. 2005; 57 : 1336–1346. doi: 10.1016 / j.biopsych.2005.02.006. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

30.

Miyake A., Friedman N.P., Emerson M.J., Witzki A.H., Howerter A., ​​Wager T.D. De eenheid en diversiteit van uitvoerende functies en hun bijdragen aan complexe taken van de frontale kwab: een latente variabele analyse. Cogn. Psychol. 2000; 41 : 49–100. doi: 10.1006 / cogp.1999.0734. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

31.

Sonuga-Barke E.J.S. Psychologische heterogeniteit bij AD / HD – Een tweevoudig trajectmodel van gedrag en cognitie. Gedrag. Brain Res. 2002; 130 : 29–36. doi: 10.1016 / S0166-4328 (01) 00432-6. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

Ga ogle Scholar ]

33.

Nigg J.T., Willcutt E.G., Doyle A.E., Sonuga-Barke E.J.S. Causale heterogeniteit bij aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis: hebben we neuropsychologisch gestoorde subtypes nodig? Biol. Psychiatrie. 2005; 57 : 1224–1230. doi: 10.1016 / j.biopsych.2004.08.025. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

34.

Snyder H.R., Miyake A., Hankin B.L. Geavanceerd begrip van stoornissen in de uitvoerende functie en psychopathologie: de kloof overbruggen tussen klinische en cognitieve benaderingen. Voorzijde. Psychol. 2015; 6 : 328. doi: 10.3389 / fpsyg.2015.00328. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

35.

Kofler M.J., Rapport M.D., Sarver D.E., Raiker J.S., Orban S.A., Friedman L.M., Kolomeyer E.G. Variabiliteit in reactietijd bij ADHD: een meta-analytische review van 319 studies. Clin. Psychol. Rev. 2013; 33 : 795-811. doi: 10.1016 / j.cpr.2013.06.001. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

36.

Schwartz K., Verhaeghen P. ADHD en Stroop-interferentie van 9 tot 41 jaar: een meta-analyse van ontwikkelingseffecten. Psychol. Med. 2008; 38 : 1607-1616. doi: 10.1017 / S003329170700267X. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

37.

Metin B., Roeyers H., Wiersema JR, van der Meere J., Sonuga-Barke E.Een meta-analytische studie van event rate-effecten op Go / No-Go-prestaties in aandachtstekort / Hyperactiviteitsstoornis. Biol. Psychiatrie. 2012; 72 : 990–996. doi: 10.1016 / j.biopsych.2012.08.023. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

38.

Lijffijt M., Kenemans J.L., Verbaten M.N., van Engeland H. Een meta-analytische review van stopprestaties bij aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis: gebrekkige remmende motorische controle? J. Abnorm. Psychol. 2005; 114 : 216. doi: 10.1037 / 0021-843X.114.2.216. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

39.

Pauli-Pott U., Becker K. Neuropsychologische basistekorten bij kleuters met risico op ADHD: een meta-analyse. Clin. Psychol. Rev. 2011; 31 : 626-637. doi: 10.1016 / j.cpr.2011.02.005. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

Google Scholar ] span >

41.

Kofler M.J., Irwin L.N., Soto E.F., Groves N.B., Harmon S.L., Sarver D.E. Uitvoerend functionerende heterogeniteit bij pediatrische ADHD. J. Abnorm. Child Psychol. 2018: 1–14. doi: 10.1007 / s10802-018-0438-2. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

42.

Hervey AS, Epstein JN, Curry JF, Tonev S., Eugene Arnold L., Keith Conners C., Hinshaw SP, Swanson JM, Hechtman L. Reactie-tijdverdelingsanalyse van neuropsychologische prestaties in een ADHD-monster . Child Neuropsychol. 2006; 12 : 125–140. doi: 10.1080 / 09297040500499081. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

43.

Castellanos F.X., Sonuga-Barke E.J., Scheres A., Di Martino A., Hyde C., Walters J.R. Variëteiten van aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis-gerelateerde intra-individuele variabiliteit. Biol. Psychiatrie. 2005; 57 : 1416–1423. doi: 10.1016 / j.biopsych.2004.12.005. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

Translating...

44.

Klein C., Wendling K., Huettner P., Ruder H., Peper M. Intra-subject variability in attention-deficit hyperactivity disorder. Biol. Psychiatry. 2006;60:1088–1097. doi: 10.1016/j.biopsych.2006.04.003. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

45.

Sonuga-Barke E.J., Castellanos F.X. Spontaneous attentional fluctuations in impaired states and pathological conditions: A neurobiological hypothesis. Neurosci. Biobehav. Rev. 2007;31:977–986. doi: 10.1016/j.neubiorev.2007.02.005. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

46.

Alderson R.M., Rapport M.D., Kofler M.J. Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder and Behavioral Inhibition: A Meta-Analytic Review of the Stop-signal Paradigm. J. Abnorm. Child Psychol. 2007;35:745–758. doi: 10.1007/s10802-007-9131-6. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

47.

Martinussen R., Hayden J., Hogg-Johnson S., Tannock R. A Meta-Analysis of Working Memory Impairments in Children With Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder. J. Am. Acad. Child Adolesc. Psychiatry. 2005;44:377–384. doi: 10.1097/01.chi.0000153228.72591.73. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

48.

Patros C.H.G., Alderson R.M., Kasper L.J., Tarle S.J., Lea S.E., Hudec K.L. Choice-impulsivity in children and adolescents with attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD): A meta-analytic review. Clin. Psychol. Rev. 2016;43:162–174. doi: 10.1016/j.cpr.2015.11.001. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

49.

Kang K., Choi J., Kang S., Han D. Sports therapy for attention, cognitions and sociality. Int. J. Sports Med. 2011;32:953–959. doi: 10.1055/s-0031-1283175. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

50.

Anderson P. Assessment and Development of Executive Function (EF) During Childhood. Child Neuropsychol. 2002;8:71–82. doi: 10.1076/chin.8.2.71.8724. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

52.

Berger I., Slobodin O., Aboud M., Melamed J., Cassuto H. Maturational delay in ADHD: Evidence from CPT. Front. Hum. Neurosci. 2013;7:691. doi: 10.3389/fnhum.2013.00691. [PMC free article] [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

53.

Shaw P., Eckstrand K., Sharp W., Blumenthal J., Lerch J., Greenstein D., Clasen L., Evans A., Giedd J., Rapoport J. Attention-deficit/hyperactivity disorder is characterized by a delay in cortical maturation. Proc. Natl. Acad. Sci. USA. 2007;104:19649–19654. doi: 10.1073/pnas.0707741104. [PMC free article] [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

54.

Colomer C., Berenguer C., Roselló B., Baixauli I., Miranda A. The Impact of Inattention, Hyperactivity/Impulsivity Symptoms, and Executive Functions on Learning Behaviors of Children with ADHD. Front. Psychol. 2017;8:540. doi: 10.3389/fpsyg.2017.00540. [PMC free article] [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

55.

Martel M., Nikolas M., Nigg J.T. Executive Function in Adolescents With ADHD. J. Am. Acad. Child Adolesc. Psychiatry. 2007;46:1437–1444. doi: 10.1097/chi.0b013e31814cf953. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

56.

Biederman J., Petty C.R., Fried R., Doyle A.E., Spencer T., Seidman L.J., Gross L., Poetzl K., Faraone S.V. Stability of executive function deficits into young adult years: A prospective longitudinal follow-up study of grown up males with ADHD. Acta Psychiatr. Scand. 2007;116:129–136. doi: 10.1111/j.1600-0447.2007.01008.x. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

57.

Biederman J., Monuteaux M.C., Doyle A.E., Seidman L.J., Wilens T.E., Ferrero F., Morgan C.L., Faraone S.V. Impact of executive function deficits and attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) on academic outcomes in children. J. Consult. Clin. Psychol. 2004;72:757. doi: 10.1037/0022-006X.72.5.757. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

58.

Tsatsoulis A., Fountoulakis S. The Protective Role of Exercise on Stress System Dysregulation and Comorbidities. Ann. N. Y. Acad. Sci. 2006;1083:196–213. doi: 10.1196/annals.1367.020. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

59.

Binder E., Droste S.K., Ohl F., Reul J.M.H.M. Regular voluntary exercise reduces anxiety-related behaviour and impulsiveness in mice. Behav. Brain Res. 2004;155:197–206. doi: 10.1016/j.bbr.2004.04.017. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

60.

McKercher C.M., Schmidt M.D., Sanderson K.A., Patton G.C., Dwyer T., Venn A.J. Physical activity and depression in young adults. Am. J. Prev. Med. 2009;36:161–164. doi: 10.1016/j.amepre.2008.09.036. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

61.

Garcia D., Archer T., Moradi S., Andersson-Arntén A.-C. Exercise frequency, high activation positive affect, and psychological well-being: Beyond age, gender, and occupation. Psychology. 2012;3:328. doi: 10.4236/psych.2012.34047. [CrossRef] [Google Scholar]

62.

Caspersen C.J., Powell K.E., Christenson G.M. Physical activity, exercise, and physical fitness: Definitions and distinctions for health-related research. Public Health Rep. 1985;100:126–131. [PMC free article] [PubMed] [Google Scholar]

63.

Diamond A. Effects of physical exercise on executive functions: Going beyond simply moving to moving with thought. Ann. Sports Med. Res. 2015;2:1011. [PMC free article] [PubMed] [Google Scholar]

64.

Ludyga S., Gerber M., Brand S., Holsboer-Trachsler E., Pühse U. Acute effects of moderate aerobic exercise on specific aspects of executive function in different age and fitness groups: A meta-analysis. Psychophysiology. 2016;53:1611–1626. doi: 10.1111/psyp.12736. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

65.

De Greeff J.W., Bosker R.J., Oosterlaan J., Visscher C., Hartman E. Effects of physical activity on executive functions, attention and academic performance in preadolescent children: A meta-analysis. J. Sci. Med. Sport. 2018;21:501–507. doi: 10.1016/j.jsams.2017.09.595. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

66.

Chang Y.K., Labban J.D., Gapin J.I., Etnier J.L. The effects of acute exercise on cognitive performance: A meta-analysis. Brain Res. 2012;1453:87–101. doi: 10.1016/j.brainres.2012.02.068. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

67.

Verburgh L., Königs M., Scherder E.J.A., Oosterlaan J. Physical exercise and executive functions in preadolescent children, adolescents and young adults: A meta-analysis. Br. J. Sports Med. 2014;48:973–979. doi: 10.1136/bjsports-2012-091441. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

68.

Tan B.W.Z., Pooley J.A., Speelman C.P. A Meta-Analytic Review of the Efficacy of Physical Exercise Interventions on Cognition in Individuals with Autism Spectrum Disorder and ADHD. J. Autism Dev. Disord. 2016;46:3126–3143. doi: 10.1007/s10803-016-2854-x. n> [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

69.

Cerrillo-Urbina A., García-Hermoso A., Sánchez-López M., Pardo-Guijarro MJ, Santos Gomez J., Martínez-Vizcaíno V. De effecten van lichaamsbeweging bij kinderen met aandachtstekort hyperactiviteitsstoornis: een systematische review en meta-analyse van gerandomiseerde controleproeven. Child Carehealth Dev. 2015; 41 : 779–788. doi: 10.1111 / cch.12255. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

70.

Cornelius C., Fedewa A.L., Ahn S. Het effect van fysieke activiteit op kinderen met ADHD: een kwantitatieve review van de literatuur. J. Appl. Sch. Psychol. 2017; 33 : 136–170. doi: 10.1080 / 15377903.2016.1265622. [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

71.

Vysniauske R., Verburgh L., Oosterlaan J., Molendijk M.L. De effecten van lichaamsbeweging op functionele uitkomsten bij de behandeling van ADHD: een meta-analyse. J. Atten. Onenigheid. 2016 doi: 10.1177 / 1087054715627489. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

72.

Drollette E.S., Scudder M.R., Raine L.B., Moore R.D., Saliba B.J., Pontifex M.B., Hillman C.H. Acute training vergemakkelijkt de hersenfunctie en cognitie bij kinderen die dit het meest nodig hebben: een ERP-onderzoek naar individuele verschillen in remmende controlecapaciteit. Dev. Cogn. Neurosci. 2014; 7 : 53–64. doi: 10.1016 / j.dcn.2013.11.001. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] span>

73.

Silva A.P., Prado S.O., Scardovelli T.A., Boschi S.R., Campos L.C., Frère A.F. Meting van het effect van lichaamsbeweging op de concentratie van individuen met ADHD. PLOS ONE. 2015; 10 : e0122119. doi: 10.1371 / journal.pone.0122119. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

74.

Gawrilow C., Stadler G., Langguth N., Naumann A., Boeck A. Fysieke activiteit, affect en cognitie bij kinderen met symptomen van ADHD. J. Atten. Onenigheid. 2016; 20 : 151–162. doi: 10.1177 / 1087054713493318. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] s pan>

75.

Chuang L.-Y., Tsai Y.-J., Chang Y.-K., Huang C.-J., Hung T.-M. Effecten van acute aërobe oefening op responsvoorbereiding bij een Go / No Go-taak bij kinderen met ADHD: een ERP-onderzoek. J. Sport Health Sci. 2015; 4 : 82–88. doi: 10.1016 / j.jshs.2014.11.002. [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

76.

Ludyga S., Brand S., Gerber M., Weber P., Brotzmann M., Habibifar F., Pühse U. Een gebeurtenisgerelateerd potentieel onderzoek naar de acute effecten van aërobe en coördinatieve oefeningen op remmende controle bij kinderen met ADHD. Dev. Cogn. Neurosci. 2017; 28 : 21–28. doi: 10.1016 / j.dcn.2017.10.007. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

77.

Benzing V., Chang Y.-K., Schmidt M. Acute fysieke activiteit verbetert de uitvoerende functies bij kinderen met ADHD. Sci. Rep. 2018; 8 : 12382. doi: 10.1038 / s41598-018-30067-8. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

78.

Pontifex M.B., Saliba B.J., Raine L.B., Picchietti D.L., Hillman C.H. Oefening verbetert de gedrags-, neurocognitieve en scholastische prestaties bij kinderen met aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. J. Kindergeneeskunde. 2013; 162 : 543-551. doi: 10.1016 / j.jpeds.2012.08.036. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] div >

79.

Piepmeier AT, Shih C.-H., Whedon M., Williams LM, Davis ME, Henning DA, Park S., Calkins SD, Etnier JL Het effect van acute inspanning op cognitieve prestaties bij kinderen met en zonder ADHD. J. Sport Health Sci. 2015; 4 : 97-104. doi: 10.1016 / j.jshs.2014.11.004. [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

80.

Gapin J.I., Labban J.D., Bohall S.C., Wooten J.S., Chang Y.-K. Acute oefening wordt geassocieerd met specifieke uitvoerende functies bij studenten met ADHD: een voorstudie. J. Sport Health Sci. 2015; 4 : 89–96. doi: 10.1016 / j.jshs.2014.11.003. [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

81.

Chang Y.-K., Liu S., Yu H.-H., Lee Y.-H. Effect van acute oefening op de uitvoerende functie bij kinderen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. Arch. Clin. Neuropsychol. 2012; 27 : 225–237. doi: 10.1093 / arclin / acr094. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

82.

Hung C.-L., Huang C.-J., Tsai Y.-J., Chang Y.-K., Hung T.-M. Neuro-elektrische en gedragseffecten van acute oefening op taakwisseling bij kinderen met aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. Voorzijde. Psychol. 2016; 7 : 1589. doi: 10.3389 / fpsyg.2016.01589. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

83.

Ludyga S., Gerber M., Mücke M., Brand S., Weber P., Brotzmann M., Pühse U. De acute effecten van aerobe training op cognitieve flexibiliteit en taakgerelateerde hartslagvariaties bij kinderen met ADHD en gezonde controles. J. Atten. Onenigheid. 2018 doi: 10.1177 / 1087054718757647. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

84.

Fritz K.M., O'Connor P.J. Acute training verbetert de stemming en motivatie bij jonge mannen met ADHD-symptomen. Med. Sci. Sportoefening. 2016; 48 : 1153–1160. doi: 10.1249 / MSS.0000000000000864. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

85.

Craft D.H. Effect van eerdere oefeningen op cognitieve prestatietaken door hyperactieve en normale jonge jongens. Percept. Mot. Ski. 1983; 56 : 979–982. doi: 10.2466 / pms.1983.56.3.979. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

86.

O'Halloran L., Cao Z., Ruddy K., Jollans L., Albaugh M.D., Aleni A., Potter A.S., Vahey N., Banaschewski T., Hohmann S., et al. Neurale circuits die ten grondslag liggen aan aanhoudende aandacht bij gezonde adolescenten en bij ADHD-symptomatologie. NeuroImage. 2018; 169 : 395–406. doi: 10.1016 / j.neuroimage.2017.12.030. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

87.

Mahon A.D., Dean R.S., McIntosh D.E., Marjerrison A.D., Cole A.S., Woodruff M.E., Lee M.P. Acute trainingseffecten op aandachtsmaten en impulsiviteit bij kinderen met aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. J. Educ. Dev. Psychol. 2013; 3 : 65. doi: 10.5539 / jedp.v3n2p65. [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

88.

Rowlands A.V. Accelerometerbeoordeling van fysieke activiteit bij kinderen: een update. Pediatrische oefeningen. Sci. 2007; 19 : 252–266. doi: 10.1123 / pes.19.3.252. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

89.

Coe D.P., Pivarnik J.M., Womack C.J., Reeves M.J., Malina R.M. Effect van lichamelijke opvoeding en activiteitsniveaus op academische prestaties bij kinderen. Med. Sci. Sportoefening. 2006; 38 : 1515-1519. doi: 10.1249 / 01.mss.0000227537.13175.1b. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

90.

Chaddock L., Erickson K.I., Prakash R.S., VanPatter M., Voss M.W., Pontifex M.B., Raine L.B., Hillman C.H., Kramer A.F. Basal ganglia-volume wordt geassocieerd met aërobe conditie bij pre-adolescente kinderen. Dev. Neurosci. 2010; 32 : 249–256. doi: 10.1159 / 000316648. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

91.

Chaddock L., Erickson K.I., Prakash R.S., Voss M.W., VanPatter M., Pontifex M.B., Hillman C.H., Kramer A.F. Een functioneel MRI-onderzoek naar het verband tussen aërobe conditie bij kinderen en neurocognitieve controle. Biol. Psychol. 2012; 89 : 260–268. doi: 10.1016 / j.biopsycho.2011.10.017. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

92.

Chaddock L., Hillman C.H., Pontifex M.B., Johnson C.R., Raine L.B., Kramer A.F.Aerobische fitness voor kinderen voorspelt cognitieve prestaties een jaar later. J. Sports Sci. 2012; 30 : 421–430. doi: 10.1080 / 02640414.2011.647706. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google S cholar ]

93.

Chaddock-Heyman L., Erickson K.I., Chappell M.A., Johnson C.L., Kienzler C., Knecht A., Drollette E.S., Raine L.B., Scudder M.R., Kao S.-C., et al. Aërobe conditie wordt geassocieerd met een grotere hippocampale cerebrale bloedstroom bij kinderen. Dev. Cogn. Neurosci. 2016; 20 : 52–58. doi: 10.1016 / j.dcn.2016.07.001. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

94.

Chaddock-Heyman L., Erickson K.I., Holtrop J.L., Voss M.W., Pontifex M.B., Raine L.B., Hillman C.H., Kramer A.F.Aërobe conditie wordt geassocieerd met een grotere integriteit van de witte stof bij kinderen. Voorzijde. Brommen. Neurosci. 2014; 8 : 584. doi: 10.3389 / fnhum.2014.00584. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

95.

Fedewa A.L., Ahn S. De effecten van fysieke activiteit en fysieke fitheid op de prestaties en cognitieve resultaten van kinderen. Res. V. Oefening. Sport. 2011; 82 : 521-535. doi: 10.1080 / 02701367.2011.10599785. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] span>

96.

Etnier J.L., Salazar W., Landers D.M., Petruzzello S.J., Han M., Nowell P. De invloed van fysieke fitheid en lichaamsbeweging op cognitief functioneren: een meta-analyse. J. Sportoefening. Psychol. 1997; 19 : 249–277. doi: 10.1123 / jsep.19.3.249. [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

97.

Sibley B.A., Etnier J.L. De relatie tussen fysieke activiteit en cognitie bij kinderen: een meta-analyse. Pediatrische oefeningen. Sci. 2003; 15 : 243–256. doi: 10.1123 / pes.15.3.243. [ CrossRef ] [ Google Geleerde ]

98.

Cook B.G., Li D., Heinrich K.M. Obesitas, fysieke activiteit en sedentair gedrag van jongeren met leerstoornissen en ADHD. J. Leren. Uitschakelen. 2015; 48 : 563–576. doi: 10.1177 / 0022219413518582. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

99.

Kim J., Mutyala B., Agiovlasitis S., Fernhall B. Gezondheidsgedrag en obesitas bij Amerikaanse kinderen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit door geslacht en medicatiegebruik. Vorige. Med. 2011; 52 : 218–222. doi: 10.1016 / j.ypmed.2011.01.003. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

100.

Brassell A.A., Shoulberg E.K., Pontifex M.B., Smith A.L., Delli Paoli A.G., Hoza B. Aërobe conditie en remming bij jonge kinderen: modererende rollen van ADHD-status en leeftijd. J. Clin. Kind Adolesc. Psychol. 2017; 46 : 646–652. doi: 10.1080 / 15374416.2015.1063431. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

101.

Tsai Y.-J., Hung C.-L., Tsai C.-L., Chang Y.-K., Huang C.-J., Hung T.-M. De relatie tussen fysieke fitheid en remmend vermogen bij kinderen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit: een eventgerelateerde potentiële studie. Psychol. Sportoefening. 2017; 31 : 149–157. doi: 10.1016 / j.psychsport.2016.05.006. [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

102.

Gapin J., Etnier J.L. De relatie tussen fysieke activiteit en uitvoerende functieprestaties bij kinderen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. J. Sportoefening. Psychol. 2010; 32 : 753-763. doi: 10.1123 / jsep.32.6.753. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

103.

Álvarez-Bueno C., Pesce C., Cavero-Redondo I., Sánchez-López M., Martínez-Hortelano JA, Martínez-Vizcaíno V. Het effect van fysieke activiteitsinterventies op de cognitie en metacognitie van kinderen : Een systematische review en meta-analyse. J. Ben. Acad. Kind Adolesc. Psychiatrie. 2017; 56 : 729–738. doi: 10.1016 / j.jaac.2017.06.012. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

104.

Xue Y., Yang Y., Huang T. Effecten van chronische oefeningsinterventies op de uitvoerende functie bij kinderen en adolescenten: een systematische review met meta-analyse. Br. J. Sports Med. 2019 doi: 10.1136 / bjsports-2018-099825. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Geleerde ]

105.

Gallotta M.C., Emerenziani G.P., Iazzoni S., Meucci M., Baldari C., Guidetti L. Effecten van coördinerende training op normaal gewicht en de aandacht van kinderen met overgewicht / obesitas. Voorzijde. Brommen. Neurosci. 2015; 9 : 577. doi: 10.3389 / fnhum.2015.00577. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

106.

Brickenkamp R., Schmidt-Atzert L., Liepmann D., Zillmer E. d2-R: Test d2-Revision: Aufmerksamkeits-und Konzentrationstest. Hogrefe; Oxford, VK: 2010. [ Google Scholar ]

107.

Allen J.I. Joggen kan storend gedrag veranderen. Leren. Behalve. Kind. 1980; 12 : 66–70. doi: 10.1177 / 004005998001200207. [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

ADHD. Destech Trans. Comput. Sci. Eng. 2015 doi: 10.12783 / dtcse / cib2015 / 16180. [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

109.

Verret C., Guay M.-C., Berthiaume C., Gardiner P., Béliveau L. Een programma voor lichaamsbeweging verbetert het gedrag en de cognitieve functies bij kinderen met ADHD: een verkennend onderzoek. J. Atten. Onenigheid. 2012; 16 : 71–80. doi: 10.1177 / 1087054710379735. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

110.

Pan C.-Y., Chu C.-H., Tsai C.-L., Lo S.-Y., Cheng Y.-W., Liu Y.-J. Een racketsportinterventie verbetert de gedrags- en cognitieve prestaties bij kinderen met aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. Res. Dev. Uitschakelen. 2016; 57 : 1-10. doi: 10.1016 / j.ridd.2016.06.009. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

111.

Pan C.-Y., Tsai C.-L., Chu C.-H., Sung M.-C., Huang C.-Y., Ma W.-Y. Effecten van lichaamsbeweging op motorische vaardigheden en uitvoerende functies bij kinderen met ADHD: een pilotstudie. J. Atten. Onenigheid. 2015 doi: 10.1177 / 1087054715569282. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ e Scholar ]

112.

Memarmoghaddam M., Torbati H., Sohrabi M., Mashhadi A., Kashi A. Effecten van een geselecteerd oefenprogramma op de uitvoerende functie van kinderen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. J. Med. Leven. 2016; 9 : 373. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ Google Scholar ]

113.

Geladé K., Janssen T., Bink M., Maras A., Oosterlaan J. Gedragseffecten van neurofeedback vergeleken met stimulerende middelen en fysieke activiteit bij aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit: een gerandomiseerde gecontroleerde studie. J. Clin. Psychiatrie. 2016; 77 : e1270 – e1277. doi: 10.4088 / JCP.15m10149. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

114.

Choi J.W., Han D.H., Kang K.D., Jung H.Y., Renshaw P.F. Aërobe oefening en aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit: hersenonderzoek. Med. Sci. Sportoefening. 2015; 47 : 33. doi: 10.1249 / MSS.0000000000000373. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

115.

Chang Y.-K., Hung C.-L., Huang C.-J., Hatfield B.D., Hung T.-M. Effecten van een aquatisch oefenprogramma op remmende controle bij kinderen met ADHD: een voorstudie. Arch. Clin. Neuropsychol. 2014; 29 : 217–223. doi: 10.1093 / arclin / acu003. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

116.

Ahmed G., Mohamed S. Effect van regelmatige aërobe oefeningen op gedrags-, cognitieve en psychologische respons bij patiënten met een aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. Life Sci. J. 2011; 8 : 366–371. [

117.

Kim J.-K. De effecten van een thuisgebaseerd sensomotorisch programma op executieve en motorische functies bij kinderen met ADHD: een casuserie. J. Phys. Ther. Sci. 2018; 30 : 1138–1140. doi: 10.1589 / jpts.30.1138. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

118.

Frazier W., Wilson S. Verbetert fysieke activiteit bij kinderen de ADHD-symptomen? Evid.-Based Pract. 2018; 21 : 12. [ Google Scholar ]

119.

Rommel A.-S., Halperin J.M., Mill J., Asherson P., Kuntsi J. Bescherming tegen genetische diathese bij aandachtstekortstoornis / hyperactiviteit: mogelijke complementaire oefenrollen. J. Ben. Acad. Kind Adolesc. Psychiatrie. 2013; 52 : 900-910. doi: 10.1016 / j.jaac.2013.05.018. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

120.

Reeves M.J., Bailey R.P. De effecten van fysieke activiteit op kinderen met de diagnose hyperactiviteitsstoornis met aandachtstekort: een overzicht. Onderwijs 3-13. 2016; 44 : 591–603. doi: 10.1080 / 03004279.2014.918160. [ CrossRef ] [ Google Scholar a>]

121.

Halperin J.M., Berwid O.G., O'’e Neill S. Gezond lichaam, gezonde geest? De effectiviteit van fysieke activiteit om ADHD bij kinderen te behandelen. Child Adolesc. Psychiatr. Clin. 2014; 23 : 899-936. doi: 10.1016 / j.chc.2014.05.005. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] spa n>

122.

Jeyanthi S., Arumugam N., Parasher R.K. Effect van fysieke oefeningen op aandacht, motoriek en fysieke fitheid bij kinderen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit: een systematische review. ADHD Atten. Hyperact tekort. Onenigheid. 2018 doi: 10.1007 / s12402-018-0270-0. [ PubMed ] [ CrossRef a>] [ Google Scholar ]

123.

Suarez-Manzano S., Ruiz-Ariza A., De La Torre-Cruz M., Martínez-López E.J. Acuut en chronisch effect van fysieke activiteit op cognitie en gedrag bij jongeren met ADHD: een systematische review van interventiestudies. Res. Dev. Uitschakelen. 2018; 77 : 12–23. doi: 10.1016 / j.ridd.2018.03.015. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

124.

Neudecker C., Mewes N., Reimers A.K., Woll A. Oefeninterventies bij kinderen en adolescenten met ADHD: een systematische review. J. Atten. Onenigheid. 2015 doi: 10.1177 / 1087054715584053. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

125.

Kamp C.F., Sperlich B., Holmberg H.C. Lichaamsbeweging vermindert de symptomen van aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit en verbetert sociaal gedrag, motoriek, kracht en neuropsychologische parameters. Acta Paediatr. 2014; 103 : 709–714. doi: 10.1111 / apa.12628. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

126.

Abdul-Kareem I.A., Stancak A., Parkes L.M., Sluming V. Verhoogd volume grijze stof van linker pars opercularis bij mannelijke orkestmuzikanten correleert positief met jarenlang muzikaal optreden. J. Magn. Reson. In beeld brengen. 2011; 33 : 24–32. doi: 10.1002 / jmri.22391. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

127.

Hyde K.L., Lerch J., Norton A., Forgeard M., Winner E., Evans A.C., Schlaug G. Muzikale training vormt de structurele ontwikkeling van de hersenen. J. Neurosci. 2009; 29 : 3019-3025. doi: 10.1523 / JNEUROSCI.5118-08.2009. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

128.

Driemeyer J., Boyke J., Gaser C., Büchel C., May A. Veranderingen in grijze stof veroorzaakt door leren - opnieuw bekeken. PLOS ONE. 2008; 3 : e2669. doi: 10.1371 / journal.pone.0002669. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

129.

Kooij J.J.S., Bijlenga D., Salerno L., Jaeschke R., Bitter I., Balázs J., Thome J., Dom G., Kasper S., Nunes Filipe C., et al. Bijgewerkte Europese consensusverklaring over diagnose en behandeling van ADHD bij volwassenen. Eur. Psychiatrie. 2019; 56 : 14–34. doi: 10.1016 / j.eurpsy.2018.11.001. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google S cholar ]

130.

Muster R., Choudhury S., Sharp W., Kasparek S., Sudre G., Shaw P. Het in kaart brengen van de neuroanatomische substraten van cognitie bij familiale aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. Psychol. Med. 2018; 49 : 590–597. doi: 10.1017 / S0033291718001241. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

131.

Frodl T., Skokauskas N. Meta-analyse van structurele MRI-onderzoeken bij kinderen en volwassenen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit duidt op behandelingseffecten. Acta Psychiatr. Scand. 2012; 125 : 114–126. doi: 10.1111 / j.1600-0447.2011.01786.x. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

132.

Almeida LG, Ricardo-Garcell J., Prado H., Barajas L., Fernández-Bouzas A., Ávila D., Martínez RB Verminderde frontale corticale dikte bij kinderen, adolescenten en volwassenen met ADHD en de correlatie met klinische variabelen: een cross-sectioneel onderzoek. J. Psychiatr. Res. 2010; 44 : 1214–1223. doi: 10.1016 / j.jpsychires.2010.04.026. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

133.

Amico F., Stauber J., Koutsouleris N., Frodl T. Anterieure cingulate cortex grijze stofafwijkingen bij volwassenen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit: een op voxel gebaseerde morfometriestudie. Psychiatry Res. Neuroimaging. 2011; 191 : 31–35. doi: 10.1016 / j.pscychresns.2010.08.011. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

134.

Makris N., Seidman L.J., Valera E.M., Biederman J., Monuteaux M.C., Kennedy D.N., Caviness V.S., Jr., Bush G., Crum K., Brown A.B. Anterieure cingulate volumetrische veranderingen bij niet eerder behandelde volwassenen met ADHD: een pilotstudie. J. Atten. Onenigheid. 2010; 13 : 407–413. doi: 10.1177 / 1087054709351671. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

135.

Hoogman M., Bralten J., Hibar DP, Mennes M., Zwiers MP, Schweren LS, van Hulzen KJ, Medland SE, Shumskaya E., Jahanshad N. Subcorticale verschillen in hersenvolume bij deelnemers met aandacht deficiëntie hyperactiviteitsstoornis bij kinderen en volwassenen: een cross-sectionele mega-analyse. Lancet Psychiatry. 2017; 4 : 310–319. doi: 10.1016 / S2215-0366 (17) 30049-4. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

136.

Berquin P.C., Giedd J.N., Jacobsen L.K., Hamburger S.D., Krain A.L., Rapoport J.L., Castellanos F.X. Cerebellum bij aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. Een morfometrische MRI-studie. Neurologie. 1998; 50 : 1087-1093. [ PubMed ] [ Google Scholar ]

137.

Stoodley C.J. Verschillende gebieden van het cerebellum vertonen afname van grijze stof bij autisme, ADHD en ontwikkelingsdyslexie. Voorzijde. Syst. Neurosci. 2014; 8 : 92. doi: 10.3389 / fnsys.2014.00092. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

138.

McAlonan G.M., Cheung V., Cheung C., Chua S.E., Murphy D.G.M., Suckling J., Tai K.-S., Yip L.K.C., Leung P., Ho T.P. Ma ing hersenstructuur bij aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit: een op voxel gebaseerde MRI-studie van regionaal volume van grijze en witte stof. Psychiatry Res. Neuroimaging. 2007; 154 : 171–180. doi: 10.1016 / j.pscychresns.2006.09.006. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

139.

Vilgis V., Sun L., Chen J., Silk T.J., Vance A. Globale en lokale reductie van grijze stof bij jongens met ADHD gecombineerd type en ADHD onoplettend type. Psychiatry Res. Neuroimaging. 2016; 254 : 119–126. doi: 10.1016 / j.pscychresns.2016.06.008. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

140.

Valera E.M., Faraone S.V., Murray K.E., Seidman L.J. Meta-analyse van structurele beeldvormingsbevindingen bij aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. Biol. Psychiatrie. 2007; 61 : 1361–1369. doi: 10.1016 / j.biopsych.2006.06.011. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ G oogle Scholar ]

141.

Cha J., Fekete T., Siciliano F., Biezonski D., Greenhill L., Pliszka SR, Blader JC, Roy AK, Leibenluft E., Posner J. Neurale correlaten van agressie bij medicatie- naïeve kinderen met ADHD: multivariate analyse van morfometrie en tractografie. Neuropsychofarmacologie. 2015; 40 : 1717. doi: 10.1038 / npp.2015.18. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

142.

Nagel B.J., Bathula D., Herting M., Schmitt C., Kroenke C.D., Fair D., Nigg J.T. Veranderde microstructuur van witte stof bij kinderen met aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. J. Ben. Acad. Kind Adolesc. Psychiatrie. 2011; 50 : 283–292. doi: 10.1016 / j.jaac.2010.12.003. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

143.

Shaw P., Sudre G., Wharton A., Weingart D., Sharp W., Sarlls J. Witte stof microstructuur en de variabele uitkomst van volwassen aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit bij volwassenen. Neuropsychofarmacologie. 2015; 40 : 746. doi: 10.1038 / npp.2014.241. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

144.

Almeida Montes LG, Ricardo-Garcell J., Barajas De La Torre LB, Prado Alcántara H., Martínez García RB, Fernández-Bouzas A., Avila Acosta D. Klinische correlaties van grijze stofreducties in de caudate nucleus van volwassenen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. J. Psychiatry Neurosci. 2010; 35 : 238–246. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ Google Scholar ] div >

145.

Bartus R.T., Levere T. Frontale decorticatie bij resusapen: een test van de interferentiehypothese. Brain Res. 1977; 119 : 233–248. doi: 10.1016 / 0006-8993 (77) 90103-2. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

146.

Wilkins A.J., Shallice T., McCarthy R. Frontale laesies en aanhoudende aandacht. Neuropsychologia. 1987; 25 : 359–365. doi: 10.1016 / 0028-3932 (87) 90024-8. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

147.

Woods D.L., Knight R.T. Elektrofysiologisch bewijs van verhoogde afleidbaarheid na dorsolaterale prefrontale laesies. Neurologie. 1986; 36 : 212. doi: 10.1212 / WNL.36.2.212. [ PubMed ] [ CrossRef ] []

148.

Chao L.L., Knight R.T. Menselijke prefrontale laesies vergroten de afleidbaarheid van irrelevante sensorische inputs. Neuroreport Int. J. Rapid Commun. Res. Neurosci. 1995; 6 : 1605–1610. doi: 10.1097 / 00001756-199508000-00005. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] spa n>

149.

Ma C.-L., Qi X.-L., Peng J.-Y., Li B.-M. Selectief tekort in no-go-prestaties veroorzaakt door blokkade van prefrontale corticale α2-adrenoceptoren bij apen. NeuroReport. 2003; 14 : 1013-1016. doi: 10.1097 / 01.wnr.0000070831.57864.7b. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

150.

Ma C.-L., Arnsten A.F., Li B.-M. Locomotorische hyperactiviteit veroorzaakt door blokkade van prefrontale corticale α2-adrenoceptoren bij apen. Biol. Psychiatrie. 2005; 57 : 192–195. doi: 10.1016 / j.biopsych.2004.11.004. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] s pan>

151.

Voss M.W., Vivar C., Kramer A.F., van Praag H. Overbrugging van dier- en mensmodellen van door inspanning veroorzaakte hersenplasticiteit. Trends Cogn. Sci. 2013; 17 : 525-544. doi: 10.1016 / j.tics.2013.08.001. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

152. Van Praag H., Christie B.R., Sejnowski T.J., Gage F.H. Running verbetert de neurogenese, het leren en de langdurige versterking bij muizen. Proc. Natl. Acad. Sci. VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA. 1999; 96 : 13427–13431. doi: 10.1073 / pnas.96.23.13427. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

153.

Van Praag H., Kempermann G., Gage F.H. Rennen verhoogt de celproliferatie en neurogenese in de volwassen dentate gyrus van muizen. Nat. Neurosci. 1999; 2 : 266. doi: 10.1038 / 6368. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

154.

Eddy M.C., Green J.T. Loopwieloefening vermindert de vernieuwing van uitgedoofd instrumenteel gedrag en verandert de mediale prefrontale cortex-neuronen bij adolescente, maar niet volwassen, ratten. Gedrag. Neurosci. 2017; 131 : 460–469. doi: 10.1037 / bne0000218. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

155.

Chaddock L., Erickson K.I., Prakash R.S., Kim J.S., Voss M.W., VanPatter M., Pontifex M.B., Raine L.B., Konkel A., Hillman C.H. Een neuroimaging-onderzoek naar de associatie tussen aerobe conditie, hippocampusvolume en geheugenprestaties bij pre-adolescente kinderen. Brain Res. 2010; 1358 : 172–183. doi: 10.1016 / j.brainres.2010.08.049. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

156.

Weinstein AM, Voss MW, Prakash RS, Chaddock L., Szabo A., White SM, Wojcicki TR, Mailey E., McAuley E., Kramer AF De associatie tussen aerobe fitness en uitvoerende functie wordt gemedieerd door prefrontale cortexvolume. Brainbehav. Immun. 2012; 26 : 811-819. doi: 10.1016 / j.bbi.2011.11.008. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

157.

Pontifex M.B., Raine L.B., Johnson C.R., Chaddock L., Voss M.W., Cohen N.J., Kramer A.F., Hillman C.H. Cardiorespiratoire fitness en de flexibele modulatie van cognitieve controle bij pre-adolescente kinderen. J. Cogn. Neurosci. 2011; 23 : 1332–1345. doi: 10.1162 / jocn.2010.21528. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

158.

Voss MW, Chaddock L., Kim JS, VanPatter M., Pontifex MB, Raine LB, Cohen NJ, Hillman CH, Kramer AF Aerobe fitness wordt geassocieerd met een grotere efficiëntie van het netwerk dat ten grondslag ligt aan cognitieve controle bij adolescenten kinderen. Neurowetenschappen. 2011; 199 : 166–176. doi: 10.1016 / j.neuroscience.2011.10.009. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] span >

159.

Colcombe S.J., Erickson K.I., Scalf P.E., Kim J.S., Prakash R., McAuley E., Elavsky S., Marquez D.X., Hu L., Kramer A.F.Aërobe oefentraining verhoogt het hersenvolume bij oudere mensen. J. Gerontol. Ser. A Biol. Sci. Med. Sci. 2006; 61 : 1166-1170. doi: 10.1093 / gerona / 61.11.1166. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

160.

Chaddock-Heyman L., Erickson K.I., Kienzler C., King M., Pontifex M.B., Raine L.B., Hillman C.H., Kramer A.F. De rol van aërobe fitheid in corticale dikte en wiskundeprestaties bij pre-adolescente kinderen. PLOS ONE. 2015; 10 : e0134115. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ Google Scholar ]

161.

Sowell ER, Thompson PM, Leonard CM, Welcome SE, Kan E., Toga AW Longitudinal Mapping of Cortical Th ickness en hersengroei bij normale kinderen. J. Neurosci. 2004; 24 : 8223–8231. doi: 10.1523 / JNEUROSCI.1798-04.2004. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

162.

Gogtay N., Giedd J.N., Lusk L., Hayashi K.M., Greenstein D., Vaituzis A.C., Nugent T.F., Herman D.H., Clasen L.S., Toga A.W., et al. Dynamisch in kaart brengen van de menselijke corticale ontwikkeling tijdens de kinderjaren tot in de vroege volwassenheid. Proc. Natl. Acad. Sci. VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA. 2004; 101 : 8174-8179. doi: 10.1073 / pnas.0402680101. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

163.

Krafft C.E., Schaeffer D.J., Schwarz N.F., Chi L., Weinberger A.L., Pierce J.E., Rodrigue A.L., Allison J.D., Yanasak N.E., Liu T., et al. Verbeterde frontopariëtale integriteit van witte stof bij kinderen met overgewicht wordt geassocieerd met deelname aan een naschoolse trainingsprogramma. Dev. Neurosci. 2014; 36 : 1-9. doi: 10.1159 / 000356219. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

164.

Schaeffer D.J., Krafft C.E., Schwarz N.F., Chi L., Rodrigue A.L., Pierce J.E., Allison J.D., Yanasak N.E., Liu T., Davis C.L., et al. Een trainingsinterventie van 8 maanden verandert de integriteit van de frontotemporale witte stof bij kinderen met overgewicht. Psychofysiologie. 2014; 51 : 728-733. doi: 10.1111 / psyp.12227. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

165.

Smith S.M., Fox P.T., Miller K.L., Glahn D.C., Fox P.M., Mackay C.E., Filippini N., Watkins K.E., Toro R., Laird A.R. Correspondentie van de functionele architectuur van de hersenen tijdens activering en rust. Proc. Natl. Acad. Sci. VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA. 2009; 106 : 13040–13045. doi: 10.1073 / pnas.0905267106. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

166.

Greicius M.D., Krasnow B., Reiss A.L., Menon V. Functionele connectiviteit in het rustende brein: een netwerkanalyse van de standaardmodushypothese. Proc. Natl. Acad. Sci. VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA. 2003; 100 : 253–258. doi: 10.1073 / pnas.0135058100. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

167.

Fassbender C., Zhang H., Buzy W.M., Cortes C.R., Mizuiri D., Beckett L., Schweitzer J.B. Een gebrek aan standaard netwerkonderdrukking wordt in verband gebracht met verhoogde afleidbaarheid bij ADHD. Brain Res. 2009; 1273 : 114–128. doi: 10.1016 / j.brainres.2009.02.070. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

168.

Rubia K., Alegria A.A., Cubillo A.I., Smith A.B., Brammer M.J., Radua J. Effecten van stimulerende middelen op de hersenfunctie bij aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis: een systematische review en meta-analyse. Biol. Psychiatrie. 2014; 76 : 616-628. doi: 10.1016 / j.biopsych.2013.10.016. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

169.

Liddle E.B., Hollis C., Batty M.J., Groom M.J., Totman J.J., Liotti M., Scerif G., Liddle P.F. Taakgerelateerde standaardmodus netwerkmodulatie en remmende controle bij ADHD: effecten van motivatie en methylfenidaat. J. Child Psychol. Psychiatrie. 2011; 52 : 761–771. doi: 10.1111 / j.1469-7610.2010.02333.x. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] span >

170.

Jasper H.H., Solomon P., Bradley C. Elektro-encefalografische analyses van gedragsproblemen bij kinderen. Am. J. Psychiatry. 1938; 95 : 641–658. doi: 10.1176 / ajp.95.3.641. [ CrossRef ] [ Google Scholar ] span>

171.

Satterfield J.H., Dawson M.E. Electrodermal correlaten van hyperactiviteit bij kinderen. Psychofysiologie. 1971; 8 : 191–197. doi: 10.1111 / j.1469-8986.1971.tb00450.x. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

172.

Kirkland A.E., Holton K.F. Het meten van behandelrespons bij farmacologische en levensstijlinterventies met behulp van elektro-encefalografie bij ADHD: een overzicht. Clin. EEG Neurosci. 2019 doi: 10.1177 / 1550059418817966. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

173.

Arns M., Conners C.K., Kraemer H.C. Een decennium van EEG Theta / Beta Ratio Research bij ADHD: een meta-analyse. J. Atten. Onenigheid. 2013; 17 : 374–383. doi: 10.1177 / 1087054712460087. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

174.

Arns M. EEG-gebaseerde gepersonaliseerde geneeskunde bij ADHD: individuele alfapiekfrequentie als endofenotype geassocieerd met non-respons. J. Neurother. 2012; 16 : 123–141. doi: 10.1080 / 10874208.2012.677664. [ CrossRef ] [ Google Scholar / a>]

175.

Lansbergen M.M., Arns M., van Dongen-Boomsma M., Spronk D., Buitelaar J.K. De toename van de theta / bèta-ratio op EEG in rusttoestand bij jongens met aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis wordt gemedieerd door een langzame alfapiekfrequentie. Prog. Neuro-Psychopharmacol. Biol. Psychiatrie. 2011; 35 : 47–52. doi: 10.1016 / j.pnpbp.2010.08.004. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

176.

Vollebregt MA, van Dongen-Boomsma M., Slaats-Willemse D., Buitelaar JK, Oostenveld R. Hoe de individuele alfapiekfrequentie helpt de neurofysiologische onderbouwing van gedragsfunctioneren bij kinderen met aandachtstekort te ontrafelen / Hyperactiviteitsstoornis. Clin. EEG Neurosci. 2015; 46 : 285–291. doi: 10.1177 / 1550059414537257. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

177.

Jann K., Koenig T., Dierks T., Boesch C., Federspiel A. Associatie van individuele ruststaat EEG alfafrequentie en cerebrale bloedstroom. NeuroImage. 2010; 51 : 365–372. doi: 10.1016 / j.neuroimage.2010.02.024. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

178.

Jin Y., O'Halloran J.P., Plon L., Sandman C.A., Potkin S.G. Alpha EEG voorspelt de visuele reactietijd. Int. J. Neurosci. 2006; 116 : 1035-1044. doi: 10.1080 / 00207450600553232. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

179.

Klimesch W. EEG alfa- en theta-oscillaties weerspiegelen cognitieve en geheugenprestaties: een overzicht en analyse. Brain Res. Rev. 1999; 29 : 169–195. doi: 10.1016 / S0165-0173 (98) 00056-3. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

180.

Cortese S., Kelly C., Chabernaud C., Proal E., Di Martino A., Milham M.P., Xavier Castellanos F. Toward Systems Neuroscience of ADHD: A Meta-Analysis of 55 fMRI Studies. Am. J. Psychiatry. 2012; 169 : 1038-1055. doi: 10.1176 / appi.ajp.2012.11101521. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

181.

Dickstein S.G., Bannon K., Xavier Castellanos F., Milham M.P. De neurale correlaten van aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit: een ALE-meta-analyse. J. Child Psychol. Psychiatrie. 2006; 47 : 1051-1062. doi: 10.1111 / j.1469-7610.2006.01671.x. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

182.

Sonuga-Barke E.J.S., Fairchild G. Neuro-economie van aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis: differentiële invloeden van mediale, dorsale en ventrale pre-frontale hersennetwerken op suboptimale besluitvorming? Biol. Psychiatrie. 2012; 72 : 126–133. doi: 10.1016 / j.biopsych.2012.04.004. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

183.

Hart H., Radua J., Nakao T., Mataix-Cols D., Rubia K. Meta-analyse van functionele magnetische resonantiebeeldvormingsstudies van remming en aandacht bij aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit: onderzoek van taakspecifieke, stimulerende medicatie en leeftijdseffecten. JAMA Psychiatry. 2013; 70 : 185–198. doi : 10.1001 / jamapsychiatry.2013.277. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

184.

Plichta M.M., Scheres A. Ventraal-striatale responsiviteit tijdens beloningsvoorspelling bij ADHD en de relatie ervan met kenmerkimpulsiviteit bij de gezonde populatie: een meta-analytische review van de fMRI-literatuur. Neurosci. Biobehav. Rev. 2014; 38 : 125–134. doi: 10.1016 / j.neubiorev.2013.07.012. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] span >

185.

Scheres A., Milham M.P., Knutson B., Castellanos F.X. Ventrale striatale hyporesponsiviteit tijdens anticipatie op beloning bij aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. Biol. Psychiatrie. 2007; 61 : 720–724. doi: 10.1016 / j.biopsych.2006.04.042. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

186.

Van Hulst B.M., de Zeeuw P., Bos D.J., Rijks Y., Neggers S.F., Durston S. Kinderen met ADHD-symptomen vertonen verminderde activiteit in het ventrale striatum tijdens de anticipatie op beloning, ongeacht de ADHD-diagnose. J. Child Psychol. Psychiatrie. 2017; 58 : 206–214. doi: 10.1111 / jcpp.12643. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

187.

Luman M., Tripp G., Scheres A. Identificatie van de neurobiologie van veranderde versterkingsgevoeligheid bij ADHD: een overzichts- en onderzoeksagenda. Neurosci. Biobehav. Rev. 2010; 34 : 744–754. doi: 10.1016 / j.neubiorev.2009.11.021. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Googl e Scholar ]

188.

Wu A., Ying Z., Gomez-Pinilla F. Docosahexaenoic acid voedingssuppletie verbetert de effecten van lichaamsbeweging op synaptische plasticiteit en cognitie. Neurowetenschappen. 2008; 155 : 751–759. doi: 10.1016 / j.neuroscience.2008.05.061. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

189.

Yeo B.T.T., Krienen F.M., Sepulcre J., Sabuncu M.R., Lashkari D., Hollinshead M., Roffman J.L., Smoller J.W., Zöllei L., Polimeni J.R., et al. De organisatie van de menselijke hersenschors geschat door intrinsieke functionele connectiviteit. J. Neurophysiol. 2011; 106 : 1125–1165. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ Google Scholar ]

190.

Tegelbeckers J., Kanowski M., Krauel K., Haynes J.-D., Breitling C., Flechtner H.-H., Kahnt T. Orbitofrontale signalering van toekomstige beloning wordt geassocieerd met hyperactiviteit in Aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. J. Neurosci. 2018; 38 : 6779–6786. doi: 10.1523 / JNEUROSCI.0411-18.2018. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

191.

Corbetta M., Shulman G.L. Controle van doelgerichte en stimulusgerichte aandacht in de hersenen. Nat. Rev. Neurosci. 2002; 3 : 201. doi: 10.1038 / nrn755. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

192.

Corbetta M., Patel G., Shulman G.L. Het heroriënteringssysteem van het menselijk brein: van omgeving naar geestestheorie. Neuron. 2008; 58 : 306–324. doi: 10.1016 / j.neuron.2008.04.017. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

193.

McCarthy H., Skokauskas N., Mulligan A., Donohoe G., Mullins D., Kelly J., Johnson K., Fagan A., Gill M., Meaney J., et al. Aandacht netwerk hypoconnectiviteit met standaard en affectieve netwerk Hyperconnectiviteit bij volwassenen gediagnosticeerd met aandachtstekort / hyperactiviteit stoornis bij kinderen Aandacht en affectieve veranderingen bij ADHD bij volwassenen Aandacht voor en affectieve veranderingen bij ADHD bij volwassenen. JAMA Psychiatry. 2013; 70 : 1329–1337. doi: 10.1001 / jamapsychiatry.2013.2174. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

194.

Berger A., ​​Posner M.I. Pathologieën van hersenattentienetwerken. Neurosci. Biobehav. Rev. 2000; 24 : 3-5. doi: 10.1016 / S0149-7634 (99) 00046-9. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

195.

Posner M.I., Petersen S.E. Het aandachtssysteem van het menselijk brein. Annu. Rev. Neurosci. 1990; 13 : 25–42. doi: 10.1146 / annurev.ne.13.030190.000325. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

196.

Luck S.J., Woodman G.F., Vogel E.K. Eventgerelateerde potentiële aandachtsstudies. Trends Cogn. Sci. 2000; 4 : 432–440. doi: 10.1016 / S1364-6613 (00) 01545-X. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

198.

Johnstone S.J., Barry R.J., Clarke A.R. Tien jaar later: een vervolgbeoordeling van ERP-onderzoek bij aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. Clin. Neurophysiol. 2013; 124 : 644–657. doi: 10.1016 / j.clinph.2012.09.006. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

199.

Polich J. Updating P300: een integratieve theorie van P3a en P3b. Clin. Neurophysiol. Uit. J. Int. Gevoed. Clin. Neurophysiol. 2007; 118 : 2128–2148. doi: 10.1016 / j.clinph.2007.04.019. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

200.

Gutmann B., Mierau A., Hülsdünker T., Hildebrand C., Przyklenk A., Hollmann W., Strüder H.K. Effecten van lichaamsbeweging op individuele rusttoestand EEG Alpha piekfrequentie. Neural Plast. 2015; 2015 : 717312. doi: 10.1155 / 2015/717312. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

201.

Moraes H., Ferreira C., Deslandes A., Cagy M., Pompeu F., Ribeiro P., Piedade R. Beta en alfa-elektro-encefalografische activiteit verandert na acute inspanning. Arq. De Neuro-Psiquiatr. 2007; 65 : 637–641. doi: 10.1590 / S0004-282X2007000400018. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google S cholar ]

202.

Choi H., Park S., Kim K.K., Lee K., Rhyu H.-S. Acute effecten van aëroob strekken, gezondheid en geluk die bewegingsoefening verbeteren op de corticale activiteit van kinderen. J. Oefening. Rehabil. 2016; 12 : 320–327. doi: 10.12965 / jer.1632602.301. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

203.

Huang C.-J., Huang C.-W., Tsai Y.-J., Tsai C.-L., Chang Y.-K., Hung T.-M. Een voorlopig onderzoek naar de effecten van aerobe oefeningen op het rust-EEG bij kinderen met ADHD. J. Atten. Onenigheid. 2017; 21 : 898–903. doi: 10.1177 / 1087054714554611. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Goo gle Scholar ]

204.

Huang C.-J., Huang C.-W., Hung C.-L., Tsai Y.-J., Chang Y.-K., Wu C.-T., Hung T.-M. Effecten van acute inspanning op het rusten van EEG bij kinderen met aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. Kinderpsychiatrie Hum. Dev. 2018; 49 : 993–1002. doi: 10.1007 / s10578-018-0813-9. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

205.

Weng T.B., Pierce G.L., Darling W.G., Falk D., Magnotta V.A., Vo ss M.W. De acute effecten van aërobe oefening op de functionele connectiviteit van menselijke hersennetwerken. Brain Plast. 2017; 2 : 171–190. doi: 10.3233 / BPL-160039. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

206.

Hillman C.H., Snook E.M., Jerome G.J. Acute cardiovasculaire training en uitvoerende controlefunctie. Int. J. Psychophysiol. 2003; 48 : 307–314. doi: 10.1016 / S0167-8760 (03) 00080-1. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

207.

Kao S.-C., Drollette E.S., Ritondale J.P., Khan N., Hillman C.H. De acute effecten van intervaltraining met hoge intensiteit en continue training met matige intensiteit op declaratief geheugen en remmende controle. Psychol. Sportoefening. 2018; 38 : 90–99. doi: 10.1016 / j.psychsport.2018.05.011. [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

208.

Li L., Men W.-W., Chang Y.-K., Fan M.-X., Ji L., Wei G.-X. Acute aërobe oefening verhoogt de corticale activiteit tijdens het werkgeheugen: een functionele MRI-studie bij vrouwelijke studenten. PLOS ONE. 2014; 9 : e99222. doi: 10.1371 / journal.pone.0099222. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

209.

Chen A.-G., Zhu L.-N., Yan J., Yin H.-C. Neurale basis van verbetering van het werkgeheugen na acute aërobe oefening: fMRI-onderzoek bij pre-adolescente kinderen. Voorzijde. Psychol. 2016; 7 : 1804. doi: 10.3389 / fpsyg.2016.01804. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

210.

Bediz CS, Oniz A., Guducu C., Ural Demirci E., Ogut H., Gunay E., Cetinkaya C., Ozgoren M. Acute supramaximale training verhoogt de hersenoxygenatie in relatie tot cognitieve werklast . Voorzijde. Brommen. Neurosci. 2016; 10 : 174. doi: 10.3389 / fnhum.2016.00174. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

211.

Byun K., Hyodo K., Suwabe K., Ochi G., Sakairi Y., Kato M., Dan I., Soya H. Positief effect van acute lichte inspanning op de uitvoerende functie via opwinding- gerelateerde prefrontale activaties: een fNIRS-onderzoek. NeuroImage. 2014; 98 : 336–345. doi: 10.1016 / j.neuroimage.2014.04.067. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

212.

Kujach S., Byun K., Hyodo K., Suwabe K., Fukuie T., Laskowski R., Dan I., Soya H. Een overdraagbare intermitterende oefening met hoge intensiteit verbetert de uitvoerende prestaties in samenwerking met dorsolaterale prefrontale activering bij jongvolwassenen. NeuroImage. 2018; 169 : 117–125. doi: 10.1016 / j.neuroimage.2017.12.003. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

213.

Yanagisawa H., Dan I., Tsuzuki D., Kato M., Okamoto M., Kyutoku Y., Soya H. Acute matige lichaamsbeweging lokt verhoogde dorsolaterale prefrontale activering uit en verbetert de cognitieve prestaties met Stroop-test. NeuroImage. 2010; 50 : 1702–1710. doi: 10.1016 / j.neuroimage.2009.12.023. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

214.

Lambrick D., Stoner L., Grigg R., Faulkner J. Effecten van continue en intermitterende oefeningen op de uitvoerende functie bij kinderen van 8-10 jaar. Psychofysiologie. 2016; 53 : 1335–1342. doi: 10.1111 / psyp.12688. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

215.

Budde H., Voelcker-Rehage C., Pietraßyk-Kendziorra S., Ribeiro P., Tidow G. Acute coördinatieve oefeningen verbeteren de aandachtsprestaties bij adolescenten. Neurosci. Lett. 2008; 441 : 219–223. doi: 10.1016 / j.neulet.2008.06.024. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

216.

Davis C.L., Tomporowski P.D., McDowell J.E., Austin B.P., Miller P.H., Yanasak N.E., Allison J.D., Naglieri J.A. Oefening verbetert de uitvoerende functie en prestatie en verandert de hersenactivatie bij kinderen met overgewicht: een gerandomiseerde, gecontroleerde studie. Health Psychol. Uit. J. Div. Health Psychol. Ben. Psychol. Assoc. 2011; 30 : 91–98. doi: 10.1037 / a0021766. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] span >

217.

Chaddock-Heyman L., Erickson KI, Voss M., Knecht A., Pontifex MB, Castelli D., Hillman C., Kramer A. De effecten van fysieke activiteit op functionele MRI-activering geassocieerd met cognitieve controle bij kinderen: een gerandomiseerde gecontroleerde interventie. Voorzijde. Brommen. Neurosci. 2013; 7 : 72. doi: 10.3389 / fnhum.2013.00072. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] span >

218.

Krafft C.E., Schwarz N.F., Chi L., Weinberger A.L., Schaeffer D.J., Pierce J.E., Rodrigue A.L., Yanasak N.E., Miller P.H., Tomporowski P.D., et al. Een 8 maanden durende gerandomiseerde gecontroleerde oefentest verandert de hersenactivatie tijdens cognitieve taken bij kinderen met overgewicht. Obesitas. 2014; 22 : 232–242. doi: 10.1002 / oby.20518. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

219.

Hillman CH, Pontifex MB, Castelli DM, Khan NA, Raine LB, Scudder MR, Drollette ES, Moore RD, Wu C.-T., Kamijo K.Effecten van de gerandomiseerde, gecontroleerde FITKids-studie op de uitvoerende macht controle en hersenfunctie. Kindergeneeskunde. 2014; 134 : e1063 – e1071. doi: 10.1542 / peds.2013-3219. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

220.

Ludyga S., Koutsandréou F., Reuter E.-M., Voelcker-Rehage C., Budde H. Een gerandomiseerde gecontroleerde studie naar de effecten van aërobe en coördinatieve training op neurale correlaten van remmende controle bij Kinderen. J. Clin. Med. 2019; 8 : 184. doi: 10.3390 / jcm8020184. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

221.

Ludyga S., Gerber M., Herrmann C., Brand S., Pühse U. Chronische effecten van lichaamsbeweging tijdens schoolpauze op neurofysiologische indices van remmende controle bij adolescenten. Trends Neurosci. Educ. 2018; 10 : 1-7. doi: 10.1016 / j.tine.2017.11.001. [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

222.

Lardon M.T., Polich J. EEG verandert als gevolg van langdurige lichamelijke inspanning. Biol. Psychol. 1996; 44 : 19-30. doi: 10.1016 / S0301-0511 (96) 05198-8. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

223. Madsen PL, Sperling BRK, Warming T., Schmidt J., Secher N., Wildschiodtz G., Holm S., Lassen N. Bloedsnelheid van de middelste hersenslagader en cerebrale bloedstroom en O2-opname tijdens dynamische oefening. J. Appl. Physiol. 1993; 74 : 245–250. doi: 10.1152 / jappl.1993.74.1.245. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

224.

Isaacs K.R., Anderson B.J., Alcantara A.A., Black J.E., Greenough W.T. Oefening en de hersenen: angiogenese in het cerebellum van volwassen ratten na krachtige fysieke activiteit en leren van motorische vaardigheden. J. Cereb. Blood Flow Metab. 1992; 12 : 110–119. doi: 10.1038 / jcbfm.1992.14. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

225.

Black J.E., Isaacs K.R., Anderson B.J., Alcantara A.A., Greenough W.T. Leren veroorzaakt synaptogenese, terwijl motorische activiteit angiogenese veroorzaakt in de cerebellaire cortex van volwassen ratten. Proc. Natl. Acad. Sci. VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA. 1990; 87 : 5568-5572. doi: 10.1073 / pnas.87.14.5568. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

226.

Swain RA, Harris AB, Wiener EC, Dutka MV, Morris HD, Theien BE, Konda S., Engberg K., Lauterbur PC, Greenough WT Langdurige training induceert angiogenese en verhoogt het cerebrale bloedvolume in de primaire motor cortex van de rat. Neurowetenschappen. 2003; 117 : 1037-1046. doi: 10.1016 / S0306-4522 (02) 00664-4. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

227.

Kleim JA, Cooper NR, VandenBerg PM-oefening induceert angiogenese maar verandert de bewegingsrepresentaties binnen de motorische cortex van de rat niet. Brain Res. 2002; 934 : 1-6. doi: 10.1016 / S0006-8993 (02) 02239-4. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

228.

Rhyu I., Bytheway J., Kohler S., Lange H., Lee K., Boklewski J., McCormick K., Williams N., Stanton G., Greenough W. Effecten van aerobe oefeningen training over cognitieve functie en corticale vasculariteit bij apen. Neurowetenschappen. 2010; 167 : 1239–1248. doi: 10.1016 / j.neuroscience.2010.03.003. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

229.

Ding Y.-H., Luan X.-D., Li J., Rafols JA, Guthinkonda M., Diaz FG, Ding Y. Door inspanning veroorzaakte overexpressie van angiogene factoren en vermindering van ischemie / reperfusieletsel bij een beroerte. Curr. Neurovascular Res. 2004; 1 : 411–420. doi: 10.2174 / 1567202043361875. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

230.

Yun H.-S., Park M.-S., Ji E.-S., Kim T.-W., Ko I.-G., Kim H.-B., Kim H. Oefening op de loopband verbetert de symptomen van aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis door het verminderen van Purkinje-celverlies en astrocytische reactie bij spontane hypertensieve ratten. J. Oefening. Rehabil. 2014; 10 : 22–30. doi: 10.12965 / jer.140092. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] span >

231.

Pickel V.M., Segal M., Bloom F.E. Een radioautografisch onderzoek van de efferente routes van de nucleus locus coeruleus. J. Comp. Neurol. 1974; 155 : 15–41. doi: 10.1002 / cne.901550103. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

232.

Fallon J.H. Collateralisatie van monoamine-neuronen: mesotelencefale dopamine-projecties naar caudate, septum en frontale cortex. J. Neurosci. 1981; 1 : 1361–1368. doi: 10.1523 / JNEUROSCI.01-12-01361.1981. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

233.

Bush G., Valera E.M., Seidman L.J. Functionele neuroimaging van aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit: een overzicht en suggesties voor toekomstige richtingen. Biol. Psychiatrie. 2005; 57 : 1273–1284. doi: 10.1016 / j.biopsych.2005.01.034. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Goog le Scholar ]

234.

Marco R., Miranda A., Schlotz W., Melia A., Mulligan A., Müller U., Andreou P., Butler L., Christiansen H., Gabriels I. Vertraging en beloningskeuze bij ADHD: een experimentele test van de rol van vertragingaversie. Neuropsychologie. 2009; 23 : 367. doi: 10.1037 / a0014914. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

235.

Luman M., Oosterlaan J., Sergeant J.A. De impact van versterkingsongevallen op AD / HD: een beoordeling en een theoretische beoordeling. Clin. Psychol. Rev. 2005; 25 : 183–213. doi: 10.1016 / j.cpr.2004.11.001. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] di v>

236.

Schultz W. Formeel worden met dopamine en beloning. Neuron. 2002; 36 : 241–263. doi: 10.1016 / S0896-6273 (02) 00967-4. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

237.

Faraone S.V. De farmacologie van amfetamine en methylfenidaat: relevantie voor de neurobiologie van aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit en andere psychiatrische comorbiditeiten. Neurosci. Biobehav. Rev. 2018; 87 : 255–270. doi: 10.1016 / j.neubiorev.2018.02.001. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

238.

Avelar A.J., Juliano S.A., Garris P.A. Amfetamine verhoogt de afgifte van vesiculaire dopamine in het dorsale en ventrale striatum via verschillende mechanismen. J. Neurochem. 2013; 125 : 373–385. doi: 10.1111 / jnc.12197. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

239. Easton N., Steward C., Marshall F., Fone K., Marsden C. Effecten van amfetamine-isomeren, methylfenidaat en atomoxetine op de accumulatie van synaptosomale en synaptische blaasjes en de afgifte van dopamine en noradrenaline in vitro in de hersenen van de rat. Neurofarmacologie. 2007; 52 : 405–414. doi: 10.1016 / j.neuropharm.2006.07.035. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

240.

Ren J., Xu H., Choi J.K., Jenkins B.G., Chen Y.I. Dopaminerge respons op graduele dopamineconcentratie opgewekt door vier doses amfetamine. Synaps. 2009; 63 : 764–772. doi: 10.1002 / syn.20659. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

241.

Carson R.E., Breier A., ​​De Bartolomeis A., Saunders R.C., Su T.P., Schmall B., Der M.G., Pickar D., Eckelman W.C. Kwantificering van door amfetamine veroorzaakte veranderingen in de binding van [11C] raclopride met continue infusie. J. Cereb. Blood Flow Metab. 1997; 17 : 437–447. doi: 10.1097 / 00004647-199704000-00009. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

242.

Jedema H.P., Narendran R., Bradberry C.W. Amfetamine-geïnduceerde afgifte van dopamine in de prefrontale cortex en striatum van primaten: opvallende verschillen in omvang en tijdsverloop. J. Neurochem. 2014; 130 : 490–497. doi: 10.1111 / jnc.12743. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar a>]

244.

Moeller S.J., Honorio J., Tomasi D., Parvaz M.A., Woicik P.A., Volkow N.D., Goldstein R.Z. Methylfenidaat verbetert de uitvoerende functie en optimaliseert de prefrontale functie bij zowel gezondheid als cocaïneverslaving. Cereb. Cortex. 2012; 24 : 643–653. doi: 10.1093 / cercor / bhs345. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

245.

Tomasi D., Volkow N.D., Wang G.-J., Wang R., Telang F., Caparelli E.C., Wong C., Jayne M., Fowler J.S. Methylfenidaat verbetert de hersenactivatie- en deactivatiereacties op visuele aandacht en werkgeheugentaken bij gezonde controles. Neuroimage. 2011; 54 : 3101–3110. doi: 10.1016 / j.neuroimage.2010.10.060. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

246.

Faraone SV, Asherson P., Banaschewski T., Biederman J., Buitelaar JK, Ramos-Quiroga JA, Rohde LA, Sonuga-Barke EJS, Tannock R., Franke B. Aandachtstekort / hyperactiviteit wanorde. Nat. Rev. Dis. Primers. 2015; 1 : 15020. doi: 10.1038 / nrdp.2015.20. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

247.

Sagvolden T. Gedragsvalidatie van de spontaan hypertensieve rat (SHR) als diermodel van aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (AD / HD) Neurosci. Biobehav. Rev. 2000; 24 : 31–39. doi: 10.1016 / S0149-7634 (99) 00058-5. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Sch olar ]

248.

Russell V.A., Oades R.D., Tannock R., Killeen P.R., Auerbach J.G., Johansen E.B., Sagvolden T. Responsvariabiliteit in aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis: een neuronale en gliale energetische hypothese. Gedrag. Brain Funct. 2006; 2 : 30. doi: 10.1186 / 1744-9081-2-30. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

249.

Sagvolden T., Xu T. l-Amfetamine verbetert slechte aanhoudende aandacht terwijl d-amfetamine overactiviteit en impulsiviteit vermindert en verbetert aanhoudende aandacht in een diermodel van Attention-Deficit / Hyperactiviteitsstoornis (ADHD) Gedrag. Hersenenfuncties. 2008; 4 : 3. Doi: 10.1186 / 1744-9081-4-3. [ PMC gratis artikel e ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

250.

Sagvolden T., Johansen E.B. Rattenmodellen van ADHD. In gedragsneurowetenschappen van aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit en de behandeling ervan. Springer; Berlijn / Heidelberg, Duitsland: 2011. pp. 301–315. [ Google Scholar ]

251.

Sagvolden T., Russell V.A., Aase H., Johansen E.B., Farshbaf M. Rodent-modellen van aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. Biol. Psychiatrie. 2005; 57 : 1239–1247. doi: 10.1016 / j.biopsych.2005.02.002. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

252.

Watanabe Y., Fujita M., Ito Y., Okada T. Brain dopamine transporter bij spontaan hypertensieve ratten. J. Nucl. Med. 1997; 38 : 470. [ PubMed ] []

253.

Russell V.A. Hypofunctie van dopamine is mogelijk het gevolg van een defect in de door glutamaat gestimuleerde afgifte van dopamine in de nucleus accumbens-schaal van een ratmodel voor aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit - de spontaan hypertensieve rat. Neurosci. Biobehav. Rev. 2003; 27 : 671–682. doi: 10.1016 / j.neubiorev.2003.08.010. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

254.

Russell V., de Villiers A., Sagvolden T., Lamm M., Taljaard J. Veranderde dopaminerge functie in de prefrontale cortex, nucleus accumbens en caudate-putamen van een diermodel van aandachtstekort-hyperactiviteit stoornis - De spontaan hypertensieve rat. Brain Res. 1995; 676 : 343–351. doi: 10.1016 / 0006-8993 (95) 00135-D. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

256.

Demontis D., Walters RK, Martin J., Mattheisen M., Als TD, Agerbo E., Baldursson G., Belliveau R., Bybjerg-Grauholm J., Bækvad-Hansen M. Discovery of de eerste genoombrede significante risico-loci voor aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. Nat. Genet. Adv. Online Publ. 2018; 51 : 63–75. doi: 10.1038 / s41588-018-0269-7. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

257.

Mortensen O.V., Larsen M.B., Prasad B.M., Amara S.G. Genetisch complementatiescherm identificeert een door mitogeen geactiveerd proteïnekinase fosfatase, MKP3, als regulator van de handel in dopaminetransporters. Mol. Biol. Cel. 2008; 19 : 2818–2829. doi: 10.1091 / mbc.e07-09-0980. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

258.

Gizer I.R., Ficks C., Waldman I.D. Kandidaat-genstudies van ADHD: een meta-analytische review. Hum. Genet. 2009; 126 : 51–90. doi: 10.1007 / s00439-009-0694-x. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

260.

Skriver K., Roig M., Lundbye-Jensen J., Pingel J., Helge J.W., Kiens B., Nielsen J.B. Acute training verbetert het motorisch geheugen: het verkennen van potentiële biomarkers. Neurobiol. Leren. Mem. 2014; 116 : 46–58. doi: 10.1016 / j.nlm.2014.08.004. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

261.

Arnsten A.F., Steere J.C., Hunt RD De bijdrage van α2-noradrenerge mechanismen aan de prefrontale corticale cognitieve functie: Potentiële betekenis voor aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. Arch. Gen. Psychiatry. 1996; 53 : 448–455. doi: 10.1001 / archpsyc.1996.01830050084013. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

262.

Russell V.A., Wiggins T.M. Verhoogde glutamaatgestimuleerde norepinefrine-afgifte van pre-frontale cortexplakken van spontaan hypertensieve ratten. Metab. Brain Dis. 2000; 15 : 297–304. doi: 10.1023 / A: 1011175225512. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] s pan>

263.

Sara S.J. De locus coeruleus en noradrenergische modulatie van cognitie. Nat. Rev. Neurosci. 2009; 10 : 211. doi: 10.1038 / nrn2573. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] span >

264.

Aston-Jones G., Chiang C., Alexinsky T. Hoofdstuk 35 — Ontlading van noradrenergische locus coeruleus neuronen bij het gedragen van ratten en apen suggereert een rol bij waakzaamheid. In: Barnes C.D., Pompeiano O., redacteuren. Vooruitgang in hersenonderzoek. Volume 88. Elsevier; Amsterdam, Nederland: 1991. pp. 501–520. [ PubMed ] [ Google Scholar ]

266.

Wigal S.B., Nemet D., Swanson J.M., Regino R., Trampush J., Ziegler M.G., Cooper D.M. Catecholamine-respons op lichaamsbeweging bij kinderen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. Pediatric Res. 2003; 53 : 756. doi: 10.1203 / 01.PDR.0000061750.71168.23. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

267.

Finnema SJ, Hughes ZA, Haaparanta-Solin M., Stepanov V., Nakao R., Varnäs K., Varrone A., Arponen E., Marjamäki P., Pohjanoksa K. Amfetamine vermindert α2C- adrenoceptorbinding van [11C] ORM-13070: een PET-onderzoek in de hersenen van primaten. Int. J. Neuropsychopharmacol. 2015: 18. doi: 10.1093 / ijnp / pyu081. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

268.

Scahill L., Aman MG, McDougle CJ, McCracken JT, Tierney E., Dziura J., Arnold LE, Posey D., Young C., Shah B. AProspective Open Trial of Guanfacine bij kinderen met Pervasieve ontwikkelingsstoornissen. J. Kind Adolesc. Psychopharmacol. 2006; 16 : 589-598. doi: 10.1089 / cap.2006.16.589. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

269.

Kent L., Doerry U., Hardy E., Parmar R., Gingell K., Hawi Z., Kirley A., Lowe N., Fitzgerald M., Gill M., et al. Bewijs dat variatie in het serotoninetransporter-gen de gevoeligheid voor aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD) beïnvloedt: analyse en gepoolde analyse. Mol. Psychiatrie. 2002; 7 : 908. doi: 10.1038 / sj.mp.4001100. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

270 .

Malhotra S., Santosh P.J. Een open klinische proef met buspiron bij kinderen met aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. J. Ben. Acad. Kind Adolesc. Psychiatrie. 1998; 37 : 364–371. doi: 10.1097 / 00004583-199804000-00013. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scho lar ]

271.

Oades RD-rol van het serotoninesysteem bij ADHD: implicaties voor de behandeling. Expert Rev. Neurother. 2007; 7 : 1357–1374. doi: 10.1586 / 14737175.7.10.1357. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

272.

Ding Y.S., Naganawa M., Gallezot J.D., Nabulsi N., Lin S.F., Ropchan J., Weinzimmer D., McCarthy T.J., Carson R.E., Huang Y., et al. Klinische doses atomoxetine nemen significant zowel norepinefrine- als serotoninetransporten in beslag: implicaties voor de behandeling van depressie en ADHD. NeuroImage. 2014; 86 : 164–171. doi: 10.1016 / j.neuroimage.2013.08.001. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

273.

Li H., Shuai L., Yang L., Cao Q., Wang Y., Chan R.C.K. Vergelijkende studie van OROS-MPH en atomoxetine naar verbetering van executieve functies bij ADHD: een gerandomiseerde gecontroleerde studie. Int. J. Neuropsychopharmacol. 2012; 15 : 15–26. [ PubMed ] [ Google Scholar ]

274.

Chamberlain SR, del Campo N., Dowson J., Müller U., Clark L., Robbins TW, Sahakian BJ Atomoxetine Verbeterde responsinhibitie bij volwassenen met aandachtstekort / Hyperactiviteitsstoornis. Biol. Psychiatrie. 2007; 62 : 977–984. Doi: 10.1016 / j.biopsych.2007.03.003. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

275.

Volkow N.D., Wang G.-J., Kollins S.H., Wigal T.L., Newcorn J.H., Telang F., Fowler J.S., Zhu W., Logan J., Ma Y., et al. Evaluatie van de Dopamine-beloningsroute bij ADHD: klinische implicaties. JAMA. 2009; 302 : 1084-1091. doi: 10.1001 / jama.2009.1308. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

279.

Van Loon G.R., Schwartz L., Sole M.J. Plasma dopamine reacties op staan ​​en lichaamsbeweging bij de mens. Life Sci. 1979; 24 : 2273–2277. doi: 10.1016 / 0024-3205 (79) 90104-8. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

280.

Winter B., Breitenstein C., Mooren F.C., Voelker K., Fobker M., Lechtermann A., Krueger K., Fromme A., Korsukewitz C., Floel A., et al. Hardlopen met hoge impact verbetert het leren. Neurobiol. Leren. Mem. 2007; 87 : 597–609. doi: 10.1016 / j.nlm.2006.11.003. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

281.

Sutoo D., Akiyama K. Regulatie van hersenfunctie door oefening. Neurobiol. Dis. 2003; 13 : 1–14. doi: 10.1016 / S0969-9961 (03) 00030-5. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

282.

Sutoo D., Akiyama K. Het mechanisme waardoor oefening de hersenfunctie wijzigt. Physiol. Gedrag. 1996; 60 : 177–181. doi: 10.1016 / 0031-9384 (96) 00011-X. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

284.

Heyes M.P., Garnett E.S., Coates G. Nigrostriatale dopaminerge activiteit neemt toe tijdens uitputtende trainingsstress bij ratten. Life Sci. 1988; 42 : 1537-1542. doi: 10.1016 / 0024-3205 (88) 90011-2. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ] di v>

285.

Hattori S., Naoi M., Nishino H. Striatale dopamine-omzet tijdens loopband rennen bij de rat: verband met de snelheid van hardlopen. Brain Res. Stier. 1994; 35 : 41–49. doi: 10.1016 / 0361-9230 (94) 90214-3. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ] span> span >

286.

Eddy M.C., Stansfield K.J., Green J.T. Vrijwillige training verbetert de prestaties van een discriminatietaak door effecten op het striatale dopaminesysteem. Leren. Mem. 2014; 21 : 334–337. doi: 10.1101 / lm.034462.114. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

287.

Dey S., Singh R., Dey P. Oefeningstraining: Betekenis van regionale veranderingen in het serotoninemetabolisme van rattenhersenen in relatie tot het antidepressieve effect van lichaamsbeweging. Physiol. Gedrag. 1992; 52 : 1095-1099. doi: 10.1016 / 0031-9384 (92) 90465-E. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

288.

Wang G.-J., Volkow ND, Fowler JS, Franceschi D., Logan J., Pappas NR, Wong CT, Netusil N. PET-onderzoeken naar de effecten van aërobe oefening op humane striatale dopamine-afgifte . J. Nucl. Med. 2000; 41 : 1352–1356. [ PubMed ] [ Google Scholar ]

289.

Blomstrand E., Perrett D., Parry-billings M., Newsholme E.A. Effect van aanhoudende inspanning op plasma-aminozuurconcentraties en op het metabolisme van 5-hydroxytryptamine in zes verschillende hersengebieden bij de rat. Acta Physiol. Scand. 1989; 136 : 473–482. doi: 10.1111 / j.1748-1716.1989.tb08689.x. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

290.

Pagliari R., Peyrin L. Norepinephrine-afgifte in de frontale cortex van de rat bij training op de loopband: een onderzoek met microdialyse. J. Appl. Physiol. 1995; 78 : 2121–2130. doi: 10.1152 / jappl.1995.78.6.2121. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] di v>

291.

Foley T.E., Fleshner M. Neuroplasticiteit van dopamine-circuits na inspanning: implicaties voor centrale vermoeidheid. Neuromolecular Med. 2008; 10 : 67–80. doi: 10.1007 / s12017-008-8032-3. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

292.

Baek D.-J., Lee C.-B., Baek S.-S. Effect van loopbandoefening op sociale interactie en tyrosinehydroxylase-expressie bij ratten met aandachtstekort / hyperactiviteit. J. Oefening. Rehabil. 2014; 10 : 252. doi: 10.12965 / jer.140162. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

293.

Kim H., Heo H.-I., Kim D.-H., Ko I.-G., Lee S.-S., Kim S.-E., Kim B.- K., Kim T.-W., Ji E.-S., Kim J.-D., et al. Loopbandoefening en methylfenidaat verbeteren de symptomen van aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis door de dopaminesynthese en door de hersenen afgeleide neurotrofe factor-expressie bij spontane hypertensieve ratten te verbeteren. Neurosci. Lett. 2011; 504 : 35–39. doi: 10.1016 / j.neulet.2011.08.052. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

294.

Ji E.-S., Kim C.-J., Park J.H., Bahn G.H. Duurafhankelijkheid van het effect van loopbandoefening op hyperactiviteit bij aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit, ratten. J. Oefening. Rehabil. 2014; 10 : 75–80. doi: 10.12965 / jer.140107. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

295.

Cho H.S., Baek D.J., Baek S.S. Effect van lichaamsbeweging op hyperactiviteit, impulsiviteit en dopamine D2-receptorexpressie in de substantia nigra en striatum van spontane hypertensieve ratten. J. Oefening. Nutr. Biochem. 2014; 18 : 379. doi: 10.5717 / jenb.2014.18.4.379. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

296.

Östman I., Nybäck H. Adaptieve veranderingen in centrale en perifere noradrenerge neuronen bij ratten na chronische inspanning. Neurowetenschappen. 1976; 1 : 41–47. doi: 10.1016 / 0306-4522 (76) 90046-4. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

297.

Brown B.S., Payne T., Kim C., Moore G., Krebs P., Martin W. Chronische respons van norepinefrine in de hersenen van de rat en serotonineniveaus op duurtraining. J. Appl. Physiol. 1979; 46 : 19–23. doi: 10.1152 / jappl.1979.46.1.19. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] span>

298.

Robinson A.M., Buttolph T., Green J.T., Bucci D.J. Lichaamsbeweging beïnvloedt aandachtsgericht gedrag door noradrenergische mechanismen. Gedrag. Neurosci. 2015; 129 : 361. doi: 10.1037 / bne0000054. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

299.

Wigal S.B., Emmerson N., Gehricke J.-G., Galassetti P. Oefening: toepassingen op ADHD bij kinderen. J. Atten. Onenigheid. 2013; 17 : 279–290. doi: 10.1177 / 1087054712454192. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

300.

Christiansen L., Thomas R., Beck MM, Pingel J., Andersen JD, Mang CS, Madsen MAJ, Roig M., Lundbye-Jensen J. Het gunstige effect van acute training op de consolidatie van het motorische geheugen wordt gemoduleerd door Dopaminergic Gene Profile. J. Clin. Med. 2019; 8 : 578. doi: 10.3390 / jcm8050578. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

301.

Mang C.S., McEwen L.M., MacIsaac J.L., Snow N.J., Campbell K.L., Kobor M.S., Ross C.J., Boyd L.A. Onderzoek naar genetische invloeden die ten grondslag liggen aan acute aerobe trainingseffecten op motorisch leren. Sci. Rep. 2017; 7 : 12123. doi: 10.1038 / s41598-017-12422-3. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

302.

Thomas A., Dennis A., Bandettini P., Johansen-Berg H. De effecten van aërobe activiteit op de hersenstructuur. Voorzijde. Psychol. 2012; 3 : 86. doi: 10.3389 / fpsyg.2012.00086. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

303.

Barde Y.-A., Edgar D., Thoenen H. Zuivering van een nieuwe neurotrofe factor uit de hersenen van zoogdieren. EMBO J. 1982; 1 : 549–553. doi: 10.1002 / j.1460-2075.1982.tb01207.x. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

304.

Vaynman S., Ying Z., Gomez-Pinilla F. Hippocampal BDNF bemiddelt de effectiviteit van lichaamsbeweging op synaptische plasticiteit en cognitie. Eur. J. Neurosci. 2004; 20 : 2580–2590. doi: 10.1111 / j.1460-9568.2004.03720.x. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar a>]

305.

Fritsch B., Reis J., Martinowich K., Schambra H.M., Ji Y., Cohen L.G., Lu B. Gelijkstroomstimulatie bevordert BDNF-afhankelijke synaptische plasticiteit: mogelijke implicaties voor motorisch leren. Neuron. 2010; 66 : 198-204. doi: 10.1016 / j.neuron.2010.03.035. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

306.

Lu Y., Christian K., Lu B. BDNF: een belangrijke regulator voor eiwitsynthese-afhankelijke LTP en langetermijngeheugen? Neurobiol. Leren. Mem. 2008; 89 : 312–323. doi: 10.1016 / j.nlm.2007.08.018. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

307.

Egan MF, Kojima M., Callicott JH, Goldberg TE, Kolachana BS, Bertolino A., Zaitsev E., Gold B., Goldman D., Dean M. Het BDNF val66met-polymorfisme beïnvloedt activiteitsafhankelijk secretie van BDNF en menselijk geheugen en hippocampusfunctie. Cel. 2003; 112 : 257–269. doi: 10.1016 / S0092-8674 (03) 00035-7. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

308.

Tsai S.-J. Rol van neurotrofe factoren bij aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. Cytokine Growth Factor Rev. 2017; 34 : 35–41. doi: 10.1016 / j.cytogfr.2016.11.003. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

309 . Tsai S.-J. Aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit kan geassocieerd zijn met verminderde centrale hersenafgeleide neurotrofe factoractiviteit: klinische en therapeutische implicaties. Med. Hypothesen. 2007; 68 : 896–899. doi: 10.1016 / j.mehy.2006.06.025. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ G oogle Scholar ]

310.

Liu D.-Y., Shen X.-M., Yuan F.-F., Guo O.-Y., Zhong Y., Chen J.-G., Zhu L.- Q., Wu J. De fysiologie van BDNF en zijn relatie met ADHD. Mol. Neurobiol. 2015; 52 : 1467–1476. doi: 10.1007 / s12035-014-8956-6. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

311.

Brooks S.J., Nilsson E.K., Jacobsson J.A., Stein D.J., Fredriksson R., Lind L., Schiöth H.B. BDNF-polymorfismen zijn gekoppeld aan slechtere werkgeheugenprestaties, verminderde cerebellaire en hippocampale volumes en verschillen in pre-frontale cortex bij een Zweedse oudere populatie. PLOS ONE. 2014; 9 : e82707. doi: 10.1371 / journal.pone.0082707. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

312.

Mandelman S.D., Grigorenko E.L. BDNF Val66Met en cognitie: alles, geen of sommige? Een meta-analyse van de genetische associatie. Genesbrain-gedrag. 2012; 11 : 127–136. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] []

313.

Lee Y.H., Song G.G. BDNF 196 G / A en COMT Val158 Met polymorfismen en gevoeligheid voor ADHD: een meta-analyse. J. Atten. Onenigheid. 2015; 22 : 872-877. doi: 10.1177 / 1087054715570389. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

314.

Jasińska K.K., Molfese P.J., Kornilov S.A., Mencl W.E., Frost S.J., Lee M., Pugh K.R., Grigorenko E.L., Landi N. De BDNF Val66Met-polymorfisme wordt geassocieerd met structurele neuroanatomische verschillen bij jonge kinderen. Gedrag. Brain Res. 2017; 328 : 48–56. doi: 10.1016 / j.bbr.2017.03.014. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

315.

De Araujo C.M., Zugman A., Swardfager W., Belangero S.I.N., Ota V.K., Spindola L.M., Hakonarson H., Pellegrino R., Gadelha A., Salum G.A., et al. Effecten van de van hersenen afgeleide neurotrope factor-variant Val66Met op de corticale structuur in de late kinderjaren en vroege adolescentie. J. Psychiatr. Res. 2018; 98 : 51–58. doi: 10.1016 / j.jpsychires.2017.12.008. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

316. Bergman O., Westberg L., Lichtenstein P., Eriksson E., Larsson H. Onderzoek naar de mogelijke associatie van hersen-afgeleid neurotrofe factorpolymorfisme met het ontwikkelingsverloop van symptomen van aandachtstekort en hyperactiviteit. Int. J. Neuropsychopharmacol. 2011; 14 : 1367–1376. doi: 10.1017 / S1461145711000502. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

317.

Cho S.-C., Kim H.-W., Kim B.-N., Kim J.-W., Shin M.-S., Chung S., Cho D.- Y., Jung S.-W., Yoo HJ, Chung I.-W., et al. Geslachtsspecifieke associatie van het hersen-afgeleide neurotrofe-factor-gen met aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. Psychiatry Investig. 2010; 7 : 285–290. doi: 10.4306 / pi.2010.7.4.285. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

318.

Bonvicini C., Faraone S.V., Scassellati C. Gemeenschappelijke en specifieke genen en perifere biomarkers bij kinderen en volwassenen met aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. World J. Biol. Psychiatrie. 2018; 19 : 80-100. doi: 10.1080 / 15622975.2017.1282175. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

319.

Hawi Z., Cummins T.D.R., Tong J., Arcos-Burgos M., Zhao Q., Matthews N., Newman D.P., Johnson B., Vance A., Heussler H.S., et al. Zeldzame DNA-varianten in het uit de hersenen afkomstige neurotrofe-factor-gen verhogen het risico op aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit: een volgende-generatie sequencing-studie. Mol. Psychiatrie. 2016; 22 : 580. doi: 10.1038 / mp.2016.117. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

320.

Karege F., Schwald M., Cisse M. Postnataal ontwikkelingsprofiel van uit de hersenen afkomstige neurotrofe factor in rattenhersenen en bloedplaatjes. Neurosci. Lett. 2002; 328 : 261–264. doi: 10.1016 / S0304-3940 (02) 00529-3. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

321.

Li H., Liu L., Tang Y., Ji N., Yang L., Qian Q., Wang Y. Geslachtsspecifieke associatie van uit de hersenen afgeleide neurotrofe factor (BDNF) Val66Met polymorfisme en plasma BDNF met aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis in een medicijnnaïef Han-Chinees monster. Psychiatry Res. 2014; 217 : 191–197. doi: 10.1016 / j.psychres.2014.03.011. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

322.

Scassellati C., Zanardini R., Tiberti A., Pezzani M., Valenti V., Effedri P., Filippini E., Conte S., Ottolini A., Gennarelli M., et al. Serum hersen-afgeleide neurotrofe factor (BDNF) niveaus in aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD) Eur. Kind Adolesc. Psychiatrie. 2014; 23 : 173–177. doi: 10.1007 / s00787-013-0447-1. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

323.

Corominas-Roso M., Ramos-Quiroga JA, Ribases M., Sanchez-Mora C., Palomar G., Valero S., Bosch R., Casas M. Verlaagde serumspiegels van hersenafgeleide neurotrofe factor bij volwassenen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. Int. J. Neuropsychopharmacol. 2013; 16 : 1267–1275. doi: 10.1017 / S1461145712001629. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

324.

Bilgiç A., Toker A., ​​Işık Ü., Kılınç İ. Serum hersenafgeleide neurotrofe factor, gliale afgeleide neurotrofe factor, zenuwgroeifactor en neurotrofine-3-niveaus bij kinderen met aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. Eur. Kind Adolesc. Psychiatrie. 2017; 26 : 355–363. doi: 10.1007 / s00787-016-0898-2. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

325.

Zhang J., Luo W., Li Q., ​​Xu R., Wang Q., Huang Q. Perifere hersenafgeleide neurotrofe factor bij aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis: een uitgebreide systematische review en meta -analyse. J. Beïnvloeden. Onenigheid. 2018; 227 : 298–304. doi: 10.1016 / j.jad.2017.11.012. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

326.

Amiri A., Torabi Parizi G., Kousha M., Saadat F., Modabbernia M.-J., Najafi K., Atrkar Roushan Z. Veranderingen in plasma Hersenen-afgeleide neurotrofe factor (BDNF) niveaus geïnduceerd door methylfenidaat bij kinderen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD) Prog. Neuro-Psychopharmacol. Biol. Psychiatrie. 2013; 47 : 20–24. doi: 10.1016 / j.pnpbp.2013.07.018. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

327.

Erickson K.I., Banducci S.E., Weinstein A.M., MacDonald A.W., Ferrell R.E., Halder I., Flory J.D., Manuck S.B. De door de hersenen afgeleide neurotrofe factor Val66Met-polymorfisme modereert een effect van fysieke activiteit op de prestaties van het werkgeheugen. Psychol. Sci. 2013; 24 : 1770–1779. doi: 10.1177 / 0956797613480367. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

328.

Altar C.A., Cai N., Bliven T., Juhasz M., Conner J.M., Acheson A.L., Lindsay R.M., Wiegand S.J. Anterograde transport van hersenafgeleide neurotrofe factor en zijn rol in de hersenen. Natuur. 1997; 389 : 856. doi: 10.1038 / 39885. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

329.

Yan Q., Rosenfeld R., Matheson C., Hawkins N., Lopez O., Bennett L., Welcher A. Expressie van uit de hersenen afkomstig neurotrofe factor-eiwit in het volwassen centrale zenuwstelsel van de rat. Neurowetenschappen. 1997; 78 : 431–448. doi: 10.1016 / S0306-4522 (96) 00613-6. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

330.

Altar C.A., Siuciak J.A., Wright P., Ip N.Y., Lindsay R.M., Wiegand S.J. In situ hybridisatie van trkB- en trkC-receptor-mRNA in voorhersenen van ratten en associatie met binding met hoge affiniteit van [125I] BDNF, [125I] NT-4/5 en [125I] NT-3. Eur. J. Neurosci. 1994; 6 : 1389–1405. doi: 10.1111 / j.1460-9568.1994.tb01001.x. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

331.

Merlio J.P., Ernfors P., Jaber M., Persson H. Moleculaire klonering van trkC van rat en distributie van cellen die boodschapper-RNA's tot expressie brengen voor leden van de trk-familie in het centrale zenuwstelsel van de rat. Neurowetenschappen. 1992; 51 : 513-532. doi: 10.1016 / 0306-4522 (92) 90292-A. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

332.

Goggi J., Pullar I.A., Carney S.L., Bradford H.F. Modulatie van de afgifte van neurotransmitters geïnduceerd door uit de hersenen afkomstige neurotrofe factor in striatale hersenplakjes van ratten in vitro. Brain Res. 2002; 941 : 34–42. doi: 10.1016 / S0006-8993 (02) 02505-2. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

333.

Goggi J., Pullar I.A., Carney S.L., Bradford H.F. Signaleringsroutes betrokken bij de kortetermijnversterking van dopamine-afgifte door BDNF. Brain Res. 2003; 968 : 156–161. doi: 10.1016 / S0006-8993 (03) 02234-0. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

334.

D’Amore D.E., Tracy B.A., Parikh V. Exogene BDNF faciliteert het verschuiven van strategieën door het moduleren van de glutamaatdynamiek in het dorsale striatum. Neurofarmacologie. 2013; 75 : 312–323. doi: 10.1016 / j.neuropharm.2013.07.033. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ G oogle Scholar ]

335.

Saylor A.J., McGinty J.F. Amfetamine-geïnduceerde voortbeweging en genexpressie zijn veranderd in BDNF-heterozygote muizen. Genesbrain-gedrag. 2008; 7 : 906-914. doi: 10.1111 / j.1601-183X.2008.00430.x. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

336. Skodzik T., Holling H., Pedersen A. Langetermijngeheugenprestaties bij ADHD bij volwassenen: een meta-analyse. J. Atten. Onenigheid. 2017; 21 : 267–283. doi: 10.1177 / 1087054713510561. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

33 7.

Szuhany K.L., Bugatti M., Otto M.W. Een meta-analytisch overzicht van de effecten van lichaamsbeweging op uit de hersenen afkomstige neurotrofe factor. J. Psychiatr. Res. 2015; 60 : 56–64. doi: 10.1016 / j.jpsychires.2014.10.003. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

338.

Rasmussen P., Brassard P., Adser H., Pedersen MV, Leick L., Hart E., Secher NH, Pedersen BK, Pilegaard H. Bewijs voor een afgifte van hersen-afgeleide neurotrofe factor van de hersenen tijdens het sporten. Exp. Physiol. 2009; 94 : 1062-1069. doi: 10.1113 / expphysiol.2009.048512. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

339.

Pan W., Banks W.A., Fasold M.B., Bluth J., Kastin A.J. Transport van uit de hersenen afkomstige neurotrofe factor over de bloed-hersenbarrière. Neurofarmacologie. 1998; 37 : 1553-1561. doi: 10.1016 / S0028-3908 (98) 00141-5. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Geleerde ]

340.

Poduslo J.F., Curran G.L. Permeabiliteit aan de bloed-hersenen en bloed-zenuwbarrières van de neurotrofe factoren: NGF, CNTF, NT-3, BDNF. Mol. Brain Res. 1996; 36 : 280–286. doi: 10.1016 / 0169-328X (95) 00250-V. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ] span >

341.

Kyeremanteng C., James J., Mackay J., Merali Z. Een studie van hersen- en serum-hersen-afgeleid neurotrofe factor-eiwit in Wistar- en Wistar-Kyoto-rattenstammen na elektroconvulsieve stimulus. Farmacopsychiatrie. 2012; 45 : 244–249. doi: 10.1055 / s-0032-1306278. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Geleerde ]

342.

Pardridge WM, Wu D. , Sakane T. Gecombineerd gebruik van carboxyl-gerichte eiwitpegylering en vectorgemedieerd bloed-hersenbarrière geneesmiddelafgiftesysteem optimaliseert de hersenopname van uit de hersenen afkomstige neurotrofe factor na intraveneuze toediening. Pharm. Res. 1998; 15 : 576–582. Doi: 10.1023 / A: 1011981927620. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

343.

Thompson A.B., Stolyarova A., Ying Z., Zhuang Y., Gómez-Pinilla F., Izquierdo A. Methamfetamine blokkeert oefeneffecten op Bdnf en Drd2 genexpressie in frontale cortex en striatum. Neurofarmacologie. 2015; 99 : 658-664. doi: 10.1016 / j.neuropharm.2015.08.045. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

344.

Neeper S.A., Gómez-Pinilla F., Choi J., Cotman C.W. Fysieke activiteit verhoogt mRNA voor uit de hersenen afkomstige neurotrofe factor en zenuwgroeifactor in de hersenen van ratten. Brain Res. 1996; 726 : 49–56. doi: 10.1016 / 0006-8993 (96) 00273-9. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

345.

Lee J.K.W., Koh A.C.H., Koh S.X.T., Liu G.J.X., Nio A.Q.X., Fan P.W.P. Nekkoeling en cognitieve prestaties na door inspanning veroorzaakte hyperthermie. Eur. J. Appl. Physiol. 2014; 114 : 375–384. doi: 10.1007 / s00421-013-2774-9. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Sc holar ]

346.

Tsai C.-L., Pan C.-Y., Chen F.-C., Wang C.-H., Chou F.-Y. Effecten van acute aerobe training op een taakomschakelingsprotocol en hersenafhankelijke neurotrofe factorconcentraties bij jongvolwassenen met verschillende niveaus van cardiorespiratoire fitheid. Exp. Physiol. 2016; 101 : 836-850. doi: 10.1113 / EP085682. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

347. Tsai C.-L., Chen F.-C., Pan C.-Y., Wang C.-H., Huang T.-H., Chen T.-C. Impact van acute aërobe oefening en cardiorespiratoire fitheid op visuospatiale aandachtsprestaties en serum BDNF-spiegels. Psychoneuro-endocrinologie. 2014; 41 : 121–131. doi: 10.1016 / j.psyneuen.2013.12.014. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

348.

Slusher A.L., Patterson V.T., Schwartz C.S., Acevedo E.O. Impact van intervaltraining met hoge intensiteit op de uitvoerende functie en van de hersenen afgeleide neurotrofe factor bij gezonde mannelijke mannen van middelbare leeftijd. Physiol. Gedrag. 2018; 191 : 116–122. doi: 10.1016 / j.physbeh.2018.04.018. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

349.

Tonoli C., Heyman E., Buyse L., Roelands B., Piacentini MF, Bailey S., Pattyn N., Berthoin S., Meeusen R. Neurotrofines en cognitieve functies bij T1D vergeleken met gezonde controles: effecten van een oefening met hoge intensiteit. Appl. Physiol. Nutr. Metab. 2014; 40 : 20–27. doi: 10.1139 / apnm-2014-0098. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

350.

Ferris L.T., Williams J.S., Shen C.-L. Het effect van acute lichaamsbeweging op door de hersenen afgeleide neurotrofe factorfactoren en cognitieve functie. Med. Sci. Sportoefening. 2007; 39 : 728-734. doi: 10.1249 / mss.0b013e31802f04c7. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Sc holar ]

351.

Griffin É.W., Mullally S., Foley C., Warmington S.A., O’Mara S.M., Kelly Á.M. Aerobe training verbetert de hippocampusfunctie en verhoogt BDNF in het serum van jonge volwassen mannen. Physiol. Gedrag. 2011; 104 : 934-941. doi: 10.1016 / j.physbeh.2011.06.005. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

352.

Faber Taylor A., ​​Kuo F.E. Kinderen met aandachtstekorten concentreren zich beter na een wandeling in het park. J. Atten. Onenigheid. 2009; 12 : 402–409. doi: 10.1177 / 1087054708323000. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

353 .

García-Gómez A., Rodríguez-Jiménez M., Guerrero-Barona E., Rubio-Jiménez JC, García-Peña I., Moreno-Manso JM Voordelen van een experimenteel programma van hippische therapie voor kinderen met ADHD. Res. Dev. Uitschakelen. 2016; 59 : 176–185. doi: 10.1016 / j.ridd.2016.09.003. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

354.

Jensen P.S., Kenny D.T. De effecten van yoga op de aandacht en het gedrag van jongens met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD) J. Atten. Onenigheid. 2004; 7 : 205–216. doi: 10.1177 / 108705470400700403. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

355.

Haffner J., Roos J., Goldstein N., Parzer P., Resch F. De effectiviteit van lichaamsgerichte therapiemethoden bij de behandeling van aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD): resultaten van een gecontroleerde pilotstudie. Z. Fur Kinder-Und Jugendpsychiatrie Und Psychother. 2006; 34 : 37–47. doi: 10.1024 / 1422-4917.34.1.37. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

356.

Diamond A., Ling D.S. Conclusies over interventies, programma's en benaderingen voor het verbeteren van uitvoerende functies die gerechtvaardigd lijken en die welke, ondanks veel hype, dat niet doen. Dev. Cogn. Neurosci. 2016; 18 : 34–48. doi: 10.1016 / j.dcn.2015.11.005. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

357.

Lee S.-K., Song J., Park J.-H. Effecten van combinatieoefeningen op elektro-encefalografie en uitvoerende functiemetingen van de frontale kwab bij kinderen met ADHD: een pilotstudie. Biomed. Res. 2017: S455 – S460. []

358.

Robertson I.H., Manly T., Andrade J., Baddeley B.T., Yiend J. ‘Oeps!’: Prestatiecorrelaties van alledaagse aandachtstoornissen bij traumatisch hersenletsel en normale proefpersonen. Neuropsychologia. 1997; 35 : 747–758. doi: 10.1016 / S0028-3932 (97) 00015-8. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scholar ]

359.

Kortte K.B., Horner M.D., Windham W.K. De Trail Making Test, deel B: cognitieve flexibiliteit of het vermogen om de set te behouden? Appl. Neuropsychol. 2002; 9 : 106-109. doi: 10.1207 / S15324826AN0902_5. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

360.

Ziereis S., Jansen P. Effecten van fysieke activiteit op de uitvoerende functie en motorische prestaties bij kinderen met ADHD. Res. Dev. Uitschakelen. 2015; 38 : 181–191. doi: 10.1016 / j.ridd.2014.12.005. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

361.

Den Heijer A.E., Groen Y., Tucha L., Fuermaier A.B., Koerts J., Lange K.W., Thome J., Tucha O. Zweet het uit? De effecten van lichaamsbeweging op cognitie en gedrag bij kinderen en volwassenen met ADHD: een systematisch literatuuronderzoek. J. Neural Transm. 2017; 124 : 3–26. doi: 10.1007 / s00702-016-1593-7. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

362.

Grassmann V., Alves M.V., Santos-Galduróz R.F., Galduróz J.C.F. Mogelijke cognitieve voordelen van acute lichaamsbeweging bij kinderen met ADHD: een systematische review. J. Atten. Onenigheid. 2017; 21 : 367–371. doi: 10.1177 / 1087054714526041. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

363.

Medina J.A., Netto T.L., Muszkat M., Medina A.C., Botter D., Orbetelli R., Scaramuzza L.F., Sinnes E.G., Vilela M., Miranda M.C. Invloed uitoefenen op aanhoudende aandacht van kinderen met ADHD, methylfenidaateffecten. ADHD Atten. Hyperact tekort. Onenigheid. 2010; 2 : 49–58. doi: 10.1007 / s12402-009-0018-y. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Sc holar ]

364.

Hillman CH, McAuley E., Erickson KI, Liu-Ambrose T., Kramer AF Over bewuste en hersenloze fysieke activiteit en uitvoerende functie: een reactie op Diamond en Ling (2016) Dev. Cogn. Neurosci. 2018: 100529. doi: 10.1016 / j.dcn.2018.01.006.   [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

365.

Beste J.R.-effecten van fysieke activiteit op de uitvoerende functie van kinderen: bijdragen van experimenteel onderzoek naar aerobe oefeningen. Dev. Rev. 2010; 30 : 331–351. doi: 10.1016 / j.dr.2010.08.001. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

366 .

Van den Berg V., Saliasi E., de Groot R.H., Jolles J., Chinapaw M.J., Singh A.S. Fysieke activiteit op school: Cognitieve prestaties worden niet beïnvloed door drie verschillende soorten acute oefeningen. Voorzijde. Psychol. 2016; 7 : 723. doi: 10.3389 / fpsyg.2016.00723. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

367.

Ng Q.X., Ho C.Y.X., Chan H.W., Yong B.Z.J., Yeo W.-S. Beheer van aandachtstekortstoornis / hyperactiviteit bij kinderen en adolescenten (ADHD) met lichaamsbeweging: een systematische review. Complementary Ther. Med. 2017; 34 : 123–128. doi: 10.1016 / j.ctim.2017.08.018. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

368.

Egger F., Conzelmann A., Schmidt M. Het effect van acuut cognitief boeiende fysieke activiteit breekt op de uitvoerende functies van kinderen: te veel van het goede? Psychol. Sportoefening. 2018; 36 : 178–186. doi: 10.1016 / j.psychsport.2018.02.014. [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

369.

KoutsandrÉou F., Wegner M., Niemann C., Budde H. Effecten van motorische versus cardiovasculaire training op het werkgeheugen van kinderen. Med. Sci. Sportoefening. 2016; 48 : 1144–1152. doi: 10.1249 / MSS.0000000000000869. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Goog le Scholar ]

370.

Christiansen L., Larsen M.N., Gray M.J., Nielsen J.B., Lundbye-Jensen J. Langdurige progressieve motorische vaardigheidstraining verbetert de corticospinale prikkelbaarheid voor de ipsilaterale hemisfeer en motorische prestaties van de ongetrainde hand. Eur. J. Neurosci. 2017; 45 : 1490-1500. doi: 10.1111 / ejn.13409. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

371.

Christiansen L., Madsen M., Bojsen-Møller E., Thomas R., Nielsen J.B., Lundbye-Jensen J. Progressieve oefening bevordert motorisch leren en herhaalde voorbijgaande verhogingen van corticospinale prikkelbaarheid gedurende meerdere dagen. Brain Stimul. 2018; 11 : 346–357. doi: 10.1016 / j.brs.2017.11.005. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

372.

Crova C., Struzzolino I., Marchetti R., Masci I., Vannozzi G., Forte R., Pesce C. Cognitieve uitdagende fysieke activiteit komt de uitvoerende functie bij kinderen met overgewicht ten goede. J. Sports Sci. 2014; 32 : 201–211. doi: 10.1080 / 02640414.2013.828849. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

373.

Lambourne K., Tomporowski P. Het effect van door inspanning veroorzaakte opwinding op de cognitieve taakuitvoering: een metaregressieanalyse. Brain Res. 2010; 1341 : 12–24. doi: 10.1016 / j.brainres.2010.03.091. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] di v>

374.

Singh AS, Saliasi E., van den Berg V., Uijtdewilligen L., de Groot RH, Jolles J., Andersen LB, Bailey R., Chang Y.-K., Diamond A. Effecten van interventies op het gebied van fysieke activiteit over cognitieve en academische prestaties bij kinderen en adolescenten: een nieuwe combinatie van een systematische review en aanbevelingen van een expertpanel. Br. J. Sports Med. 2018 doi: 10.1136 / bjsports-2017-098136. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

375.

Hart J.L. Ph.D. Scriptie. Proquest LLC; Ann Arbor, MI, VS: 2015. Bepaling van de duur van effecten op gedrag en academische resultaten van enkele en meerdere periodes van matige fysieke activiteit voor studenten met ADHD. [ Google Scholar ]

376.

Lundbye-Jensen J., Skriver K., Nielsen J.B., Roig M. Acute training verbetert de consolidatie van het motorische geheugen bij pre-adolescente kinderen. Voorzijde. Brommen. Neurosci. 2017; 11 : 182. doi: 10.3389 / fnhum.2017.00182. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

377.

Thomas R., Beck MM, Lind RR, Korsgaard Johnsen L., Geertsen SS, Christiansen L., Ritz C., Roig M., Lundbye-Jensen J. Acute oefening en motorische geheugenconsolidatie: de rol van oefentiming. Neural Plast. 2016; 2016 doi: 10.1155 / 2016/6205452. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

378.

Thomas R., Flindtgaard M., Skriver K., Geertsen SS, Christiansen L., Korsgaard Johnsen L., Busk DVP, Bojsen-Møller E., Madsen M., Ritz C. Acute oefening en motorische geheugenconsolidatie: speelt oefentype een rol? Scand. J. Med. Sci. Sport. 2017; 27 : 1523-1532. doi: 10.1111 / sms.12791. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar a >]

379.

Thomas R., Johnsen L.K., Geertsen S.S., Christiansen L., Ritz C., Roig M., Lundbye-Jensen J. Acute training en motorische geheugenconsolidatie: de rol van trainingsintensiteit. PLOS ONE. 2016; 11 : e0159589. doi: 10.1371 / journal.pone.0159589. [ PMC gratis artikel a>] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

380.

Caterina P., Claudia C., Rosalba M., Ilaria S., Ilaria M., Giuseppe V., Roberta F. Zoeken naar cognitief optimaal uitdagingspunt in fysieke activiteit voor kinderen met typische en atypische motoriek ontwikkeling. Ment. Health Phys. Handelen. 2013; 6 : 172–180. [ Google Scholar ]

381.

Hoza B., Smith A.L., Shoulberg E.K., Linnea K.S., Dorsch T.E., Blazo J.A., Alerding C.M., McCabe G.P. Een gerandomiseerde studie waarin de effecten van aërobe fysieke activiteit op symptomen van aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis bij jonge kinderen worden onderzocht. J. Abnorm. Child Psychol. 2015; 43 : 655–667. doi: 10.1007 / s10802-014-9929-y. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ] span >

382.

Meßler CF, Holmberg H.-C., Sperlich B. Multimodale therapie met intensieve intervaltraining verbetert de fysieke fitheid, motorische vaardigheden, sociaal gedrag en kwaliteit van leven van jongens met ADHD: een gerandomiseerd onderzoek Gecontroleerde studie. J. Atten. Onenigheid. 2018; 22 : 806-812. doi: 10.1177 / 1087054716636936. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

383.

Pan C.-Y., Chang Y.-K., Tsai C.-L., Chu C.-H., Cheng Y.-W., Sung M.-C. Effecten van interventie bij fysieke activiteit op motorische vaardigheid en fysieke fitheid bij kinderen met ADHD: een verkennend onderzoek. J. Atten. Onenigheid. 2017; 21 : 783-795. doi: 10.1177 / 1087054714533192. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

384.

Torabi F., Farahani A., Safakish S., Ramezankhani A., Dehghan F. Evaluatie van motorische vaardigheid en adiponectine bij adolescente studenten met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit na een intensieve intermitterende training. Psychiatry Res. 2018; 261 : 40–44. doi: 10.1016 / j.psychres.2017.12.053. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

385.

Banaschewski T., Besmens F., Zieger H., Rothenberger A. Evaluatie van sensorimotorische training bij kinderen met ADHD. Percept. Mot. Ski. 2001; 92 : 137–149. doi: 10.2466 / pms.2001.92.1.137. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

386.

Kiluk B.D., Weden S., Culotta V.P. Sportparticipatie en angst bij kinderen met ADHD. J. Atten. Onenigheid. 2009; 12 : 499–506. doi: 10.1177 / 1087054708320400. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

387.

Etscheidt M.A., Ay llon T. Voorwaardelijke training om hyperactiviteit te verminderen. J. Kind Adolesc. Psychother. 1987; 4 : 192–198. [ Google Scholar ]

388.

Smith A.L., Hoza B., Linnea K., McQuade J.D., Tomb M., Vaughn A.J., Shoulberg E.K., Hook H. Pilot fysieke activiteit interventie vermindert de ernst van ADHD-symptomen bij jonge kinderen. J. Atten. Onenigheid. 2013; 17 : 70–82. doi: 10.1177 / 1087054711417395. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

389.

Vibholm H.A., Pedersen J., Faltinsen E., Marcussen M.H., Gluud C., Storebø O.J. Training, executive, aandacht en motorische vaardigheden (TEAMS) training versus standaardbehandeling voor kleuters met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit: een gerandomiseerde klinische studie. BMC Res. Opmerkingen. 2018; 11 : 366. doi: 10.1186 / s13104-018-3478-3. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

390.

Silverstein J.M., Allison D.B. De vergelijkende werkzaamheid van antecedente inspanning en methylfenidaat: een gerandomiseerd onderzoek in een enkel geval. Child: Care Health Dev. 1994; 20 : 47–60. doi: 10.1111 / j.1365-2214.1994.tb00374.x. [ PubMed ] [ CrossRef a >] [ Google Scho lar ]

391.

McKune A., Pautz J., Lomjbard J. Gedragsreactie op lichaamsbeweging bij kinderen met aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis. Zuid-Afr. J. Sports Med. 2003; 15 : 17–21. doi: 10.17159 / 2078-516X / 2003 / v15i3a223. [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

392.

Åberg MA, Pedersen NL, Torén K., Svartengren M., Bäckstrand B., Johnsson T., Cooper-Kuhn CM, Åberg ND, Nilsson M., Kuhn HG Cardiovasculaire fitheid wordt geassocieerd met cognitie bij jongvolwassenheid. Proc. Natl. Acad. Sci. VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA. 2009; 106 : 20906-20911. doi: 10.1073 / pnas.0905307106. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

393.

Tandon PS, Tovar A., ​​Jayasuriya AT, Welker E., Schober DJ, Copeland K., Dev DA, Murriel AL, Amso D., Ward DS De relatie tussen fysieke activiteit en voeding en jonge kinderen cognitieve ontwikkeling: een systematische review. Vorige. Med. Rep. 2016; 3 : 379–390. doi: 10.1016 / j.pmedr.2016.04.003. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

394.

Berger N.A., Müller A., ​​Brähler E., Philipsen A., de Zwaan M. Associatie van symptomen van aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit met symptomen van overmatig sporten in een volwassen algemene populatie. BMC Psychiatry. 2014; 14 : 250. doi: 10.1186 / s12888-014-0250-7. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

395.

Rommel A.-S., Lichtenstein P., Rydell M., Kuja-Halkola R., Asherson P., Kuntsi J., Larsson H. Is lichamelijke activiteit causaal geassocieerd met symptomen van aandachtstekort / hyperactiviteitsstoornis? J. Ben. Acad. Kind Adolesc. Psychiatrie. 2015; 54 : 565-570. doi: 10.1016 / j.jaac.2015.04.011. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

396.

Labban J.D., Gapin J.I., Etnier J.L. Fysieke activiteit en cognitieve prestaties bij kinderen met ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) -Een gerandomiseerde gecontroleerde studie die de effecten test van een enkele aerobe oefening op de uitvoerende functie. J. Sportoefening. Psychol. 2019; 31 : S12 – S13. [ Google Scholar ]

397.

Bustamante E.E., Davis C.L., Frazier S.L., Rusch D., Fogg L.F., Atkins M.S., Marquez D.X. Gerandomiseerde gecontroleerde oefentest voor ADHD en disruptieve gedragsstoornissen. Med. Sci. Sportoefening. 2016; 48 : 1397. doi: 10.1249 / MSS.0000000000000891. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

398.

Benzing V., Schmidt M. Het effect van exergaming op uitvoerende functies bij kinderen met ADHD: een gerandomiseerde klinische studie. Scand. J. Med. Sci. Sport. 2019 doi: 10.1111 / sms.13446. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]

399.

Higgins J.P.T., Green S., redacteuren. Cochrane Collaboration: Cochrane Handbook for Systematic Reviews of Interventions Versie 5.1.0 [bijgewerkt maart 2011] [(toegankelijk op 15 februari 2019)]; Online beschikbaar: www.handbook.cochrane.org .

400.

Diamond A., Ling DS Aerobic-oefeningen en weerstandstraining-interventies waren een van de minst effectieve manieren om de uitvoerende functies van elke tot nu toe beproefde methode te verbeteren. Dev. Cogn. Neurosci. 2018; 10 : 100572. doi: 10.1016 / j.dcn.2018.05.001. [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]


Artikelen uit Journal of Clinical Medicine worden hier aangeboden met dank aan Multidisciplinary Digital Publishing Institute (MDPI)

CBD Olie kan helpen bij ADHD. Lees hoe op MHBioShop.com a >

Huile de CBD peut aider avec TDAH. Bezoek HuileCBD.be h3 >

Lees meer